บ้านเก่าในป่าภูเขา 10

เรย์เจ๋อตกใจทันทีที่รู้ตัวว่าตัวเองโง่มาก แค่เพราะสัตว์ประหลาดนี่ไม่เคยทำร้ายเขาและเลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก เขาก็เชื่อใจอย่างง่ายดาย แถมยังช่วยมันทำให้พี่สาวสงสัยพ่อ นำยากลิ่นวุ่นวายไปวางที่หัวเตียงพี่สาว และเช้ามาก็ลากแม่ขึ้นเขาไปหาเก็บสมุนไพร...โชคดีที่เขาไม่วางใจและรีบกลับมาก่อน ไม่งั้นคุณย่าคงถูกทิ้งในบ่อน้ำไปแล้ว\เรย์เซียหยุดทันที จ้องมองเรย์เจ๋อแล้วหัวเราะว่า: "เจ๋อเจ๋อ ลุงสามดีกับแกขนาดนี้ แกควรช่วยลุงสามสิ พ่อแกไม่ใช่คนดีหรอก ลุงสามสมัยเด็กก็ถูกพ่อแกทำให้ตาย คุณย่าก็เช่นกัน ฉันยังเอาวิญญาณนิสัยของเซียเซียไปกินเลย เหตุการณ์เล็กๆ น้อยแค่นี้ก็ขังฉันไว้ แกว่าพวกเขามากเกินไปไหม? เอามาให้ฉัน!"\พี่สาวถูกควบคุมตัว! เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ เรย์เจ๋อยกมือเล็กของเขาดึงคุณย่าถอยหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และยังคงมีความหวังเล็กน้อยตะโกนว่า: "ตื่นเถอะพี่สาว! อย่าปล่อยให้มันหลอก! ตื่นเถอะพี่สาว!" เรย์เซียเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เรย์เจ๋อลากคุณย่าเดินไปไกลพอสมควร เมื่อเห็นพ่อยังอยู่ลำพัง เขาก็รีบวิ่งไปลากพ่อมาเห็นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรย์เจ๋อน้ำตาแทบไหลแต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากกอดพ่อแล้วมองเธอ\ทันใดนั้น เรย์เซียหยุดชะงัก คุณย่าและอาเล่ย์ก็พลิกตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว เรย์เจ๋อตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงนี้ ยืนงงอยู่กับที่ มองไปที่แม่ที่อยู่หลังเรย์เซีย และพูดว่า: "แม่... แม่ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"\คุณอาทำหน้าขึงใส่เรย์เจ๋อแล้วพ่นลมเย็นว่า: "เด็กเลว! เดี๋ยวค่อยเอาคืน!"\ทั้งสามถือเหมือนเชือกไร้ตัวตน ลากเรย์เซียที่อยู่กลางระหว่างพวกเขาแน่น คุณย่าพยักหน้ากับลูกชายและลูกสะใภ้ ทั้งสามคนควักมีดเล็กๆ ออกมาตัดข้อมือที่กำเชือก ทำให้เลือดเหมือนถูกดึงกลายเป็นสายเลือดล้อมรอบเรย์เซีย กลายเป็นยันต์ใหญ่ห่อหุ้มเธอไว้\ในห้อง เรย์เซียนอนอยู่บนเตียง ถูกมัดแน่นด้วยยันต์ยายาน คุณย่านั่งอยู่ข้างเตียงดูแลเธอ เรย์เจ๋อคุกเข่าบนพื้น จับหูถูกพ่อแม่ดุด่ารัวๆ\คุณย่าพ่นลมหายใจออกมา: "พอเถอะ เขายังเด็ก ถูกสิ่งนั้นทำให้หลงก็ไม่แปลก เซียเซียก็ถูกทำให้หลงไม่ใช่เหรอ อย่าไปดุด่า!"\"คุณยาย เซียเซียสมัยเด็กสูญเสียวิญญาณส่วนหนึ่ง พลังวิญญาณไม่มั่นคงจึงถูกหลง เด็กเลวคนนี้มีครบทุกอย่าง อะไรจะทำให้หลงก็ไม่มีเหตุผลเลย ถ้าแบบนี้จะสานต่อบ้านเลย์ได้ยังไง!" อาคู่พูดพร้อมกับจ้องตาเรย์เจ๋ออย่างเข้ม ทำให้เขาหดคอด้วยความกลัว