คุณย่าคร่ำครวญว่า: “พอเถอะ ทั้งหมดก็เป็นความผิดของฉัน เมื่อก่อนพี่ชายคนที่สามตกน้ำ ฉันช่วยเขาไม่ทัน เขาเกิดความแค้นอยู่ในใจและรวมเข้ากับปีศาจ ปีศาจนั้นได้รับพลังของตระกูล Lei ฉันเองก็เอาอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่ใช่มันอยากได้พลังวิญญาณของ Xia Xia ทำให้วิญญาณของพี่ชายคนที่สามเข้าไปสิงร่างเธอและควบคุมเธอ พวกเราไม่มีวันแยกพี่ชายคนที่สามออกจากมันได้เลย”
“แม่ น้องตกน้ำเป็นความผิดของฉันเอง ฉันโอบกอดไม่ดี คุณอย่าตำหนิตัวเองเลย ตอนนี้ปีศาจถูกปิดผนึกเรียบร้อยแล้ว พวกเราจะออกไปได้หรือยัง?” ลุงเล่าที่สองถาม ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาอยู่ในหุบเขานี้ มีความอึดอัดมากจริง ๆ
“อืม…ดึงพี่ชายคนที่สามออกจากร่างของ Xia Xia”
จื่อจื่อฟังแล้วถามว่า: “ถ้าไม่ได้ทำร้ายพวกคุณ ทำไมพวกคุณถึงยังย้ายออก”
“คนในตระกูล Lei ออกไปแล้ว ไม่กลับมาอีก! แต่ปีศาจยังอยู่ ไม่มีใครดูแล มักได้ยินเสียงผีคร่ำครวญในบ้าน ชาวบ้านต่างก็กลัวอย่างมาก ใครที่มีวิธีอยู่รอดบ้างก็ไม่อยากอยู่ใกล้ระเบิดเวลาแบบนี้หรอก” คุณย่าพูดไปก็คิดอะไรออก ขำกลบเกรงว่า: “ดูนี่สิ พวกเธอมาเล่นที่นี่ ฉันยังพูดเรื่องราวแบบนี้เพื่อหลอกให้พวกเธอกลัวเลย”
เฉิงจื่อหัวเราะว่า: “ไม่เป็นไร! เรากล้าอยู่ คุณไปทำงานต่อเถอะ!” พูดจบก็หยิบบุหรี่มาจุดสูบ…
หนานอี้เซิงมองเฉิงจื่อที่หน้าตาจริงจัง แล้วถามว่า: “มีอะไรผิดปกติหรือ?”
“ไม่หรอก เพียงแค่ในความทรงจำของฉัน ตระกูล Lei ไม่ได้ไม่มีความรับผิดชอบขนาดนี้” เฉิงจื่อพูดพลางมองจากหน้าต่างไปยังหญิงชราที่กำลังยุ่งอยู่ในสวน
จื่อจื่อก็สะกิดเขา: “ทำไมคุณรู้จักทุกคนหมดเลย?”
เฉิงจื่อหัวเราะว่า: “อยู่มานาน ก็จะเจอผู้คนมากมาย…”
