ความโศกเศร้าไม่มีอะไรเกินกว่าการที่หัวใจตาย\ คนที่มองโลกในแง่ร้ายและเกลียดชังชีวิตมักจะสามารถเห็นผีจากปรโลก และเห็นเหตุการณ์บางอย่างของผีที่เกิดขึ้นในโลกมนุษย์\ คืนวันที่ 15 กรกฎาคม มิงหลี่รู้สึกเบื่อหน่ายชีวิตอย่างสิ้นเชิง เธอรู้สึกว่าการทำคนมันล้มเหลวเกินไป เพราะเธอเข้มแข็งเกินไป หลงตัวเองเกินไป ดื้อรั้นเกินไป ล้มเหลวเพราะเธอพบคนที่ไม่ดี มีความเห็นอกเห็นใจเกินไป ล้มเหลวเพราะเธอรักลูกสาวมากเกินไป เอาใจลูกเกินไป ไว้ใจเกินไป คาดหวังสูงเกินไป ผิดหวังมากเกินไป\ ในช่วงบ่าย เมื่อสาวน้อยวัยสิบเก้าปีของเธอนำแฟนหนุ่มที่คบหาออนไลน์มาพบ มิงหลี่เกือบจะเป็นลม ความนิสัยที่ว่า “นักเรียนเกรดสูงจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง มาจากครอบครัวนักคิด” กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มชั่วจากชนบทห่างไกล ทำงานเป็นผู้ดูแลอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ หลอกลูกสาวที่บริสุทธิ์ของเธอ สิ่งที่มิงหลี่ไม่อาจทนได้คือ แม้เกมหลอกลวงจะถูกเปิดโปง แต่ลูกสาวกลับหลงรักเด็กหนุ่มชั่วคนนั้นเหมือนโดนมนตร์ชั่ว และยืนยันว่าจะหนีไปกับเขา\ ผู้ล้มเหลวยังสามารถมีความยึดมั่นอะไรในโลกนี้ได้อีกหรือ! ทันใดนั้น มิงหลี่รู้สึกว่าหัวใจถูกขุดออก วิญญาณถูกดูดหายไป เธอเดินลอยๆ ไปบนแนวเขื่อนริมแม่น้ำ เมื่อมองไปยังแม่น้ำสีดำสนิท แสงระยิบระยับคล้ายที่นอนกว้างปูด้วยกำมะหยี่ มิงหลี่อยากลงไปนอนอย่างมาก เธอเหน็ดเหนื่อยเกินไป ต้องการพักผ่อน หลับนิรันดร์ เพื่อที่จะไม่เจ็บปวด ไม่เศร้าอีกต่อไป เธอจะได้รับความหลุดพ้น “หลุดพ้น! หลุดพ้น! หลุดพ้น!” ความคิดนี้กระตุ้นให้มิงหลี่ก้าวไปข้างหน้า “หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว…” อารมณ์ของเธอรุนแรง เหมือนว่าไม่ได้จบชีวิตตัวเอง แต่กำลังเดินสู่โลกแห่งความสุขสุดขีด\ ทันใดนั้น เมื่อเธอกำลังจะพุ่งลงสู่ผิวน้ำ หมอกน้ำลอยขึ้นเหนือน้ำตรงหน้าเธอ แปรสภาพเป็นทารกขนาดเท่าหัวแม่มือ ใบหน้ายังไม่สมบูรณ์จนแยกไม่ชัด ทารกยื่นมือเล็กให้เธอ เรียกเธอว่า “แม่—แม่—” อย่างมัวกังวล มิงหลี่รับรู้ทางจิตว่า ทารกนี่คือเด็กที่เธอเคยตั้งครรภ์สี่เดือน แต่ต้องทำแท้ง เมื่อเห็นเด็กคนนี้ มิงหลี่รู้สึกเจ็บเหมือนถูกมีดแทง เธอเอื้อมมือไป “ลูกจ๋า ขอโทษแม่ด้วย แม่ก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน!” แต่ทารกไม่ได้พุ่งเข้ามากอดเธอ กลับยิ้มประหลาดให้ และกลายเป็นฟองอากาศลอยไปบนผิวน้ำจนไม่เห็น มิงหลี่หลับตากระโดดลงน้ำ แต่มีคนดึงเธอจากด้านหลัง เมื่อหันกลับมาดู เธอเห็นพ่อพ่อยังคงสูงใหญ่เหมือนเดิม สวมเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อน ทับด้วยเสื้อคลุมสีเหลือง และสวมหมวกผ้าซาตินสีดำ นี่คือชุดที่พ่อที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนสวมเวลาเข้าหีบศพ\
พ่อชี้ไปที่หมิงลี่ดุว่า: “เด็กผู้หญิงที่ไม่มีอนาคต เธอไม่ควรมาที่นี่ หลานสาวของฉันยังโตไม่เต็มที่ ต้องการการดูแลจากเธอ เธอจากไปแบบนี้ แสดงว่าอยากปฏิเสธความรับผิดชอบในการเป็นแม่ใช่ไหม! อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก รีบกลับบ้านไป!” ก่อนที่หมิงลี่จะได้พูด พ่อก็ลอยไปบนผิวน้ำของแม่น้ำแล้ว “พ่อ—พ่อ—!” หมิงลี่ตะโกนไปที่ผิวน้ำ น้ำในแม่น้ำพัดไหล ส่งเสียงพ่อว่า: “กลับบ้านไป— ดูแลหลานสาวของฉันให้ดี— กลับบ้านไปเถอะ!”\
หมิงลี่รู้ว่าพ่อจากไปแล้ว เธอยังคงนั่งอยู่ริมแม่น้ำ เธอไม่อยากกลับไปบ้านที่ว่างเปล่าและเงียบเหงานั้น\
เธอคิดถึงวิญญาณของลูกน้อยที่ล่วงลับไปของตัวเอง คิดถึงวิญญาณของพ่อ เธอรู้ว่าวิญญาณของแม่และสามีอยู่ในอีกโลกหนึ่งคอยเฝ้าดูเธออยู่ เธอจึงน้ำตาซึม
