Summer and You (ฉบับพิเศษ) 1 กำลังได้รับการอัปเดต
วันหนึ่งในเดือนเมษายน รูปร่างหน้าตาของเธอราวกับสายลมอ่อน ๆ ที่พัดอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีแสงสว่างใด ๆ ปรากฏ แต่มันทำให้ใจของฉันแตกสลาย มันคล้ายกับโอกาส ในช่วงบ่ายฉันนั่งเงียบ ๆ อยู่กับต้นไม้ใหญ่ บนท้องฟ้ามีเมฆปราสาทขนาดใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วน และดวงอาทิตย์ก็ส่องเข้าออก ทำให้พื้นดินสั่นไหว เมื่อฉันหลับตาฉันรู้สึกว่าเวลานั้นหยุดลงทันที เปลือกตาของฉันเป็นเหมือนสวิตช์นาฬิกาจับเวลา ถ้าฉันปล่อยไป เสี้ยววินาทีก็จะเต้นรัวราวกับความปั่นป่วน ถ้าฉันกดมันลง ประตูเขื่อนสามโตรกจะถูกปิดอย่างแน่นหนา ซึ่งหนา ใหญ่โต และไม่อาจต้านทานได้ มันสามารถสร้างความหายนะและทำลายทั้งเมืองให้กลายเป็นดินแดนรกร้าง ไม่มีอะไรที่สามารถทำได้เกี่ยวกับสัตว์ร้าย ทันทีที่ฉันหลับตาลงเช่นนี้ ทุกอย่างบนพื้นผิวก็หายไปทันที เมื่อฉันลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนเมฆยังคงอยู่ตรงหน้าฉัน จากนั้นหลับตาลงและรู้สึกอย่างเงียบๆ และตระหนักว่าขณะนี้คุณมีทุกสิ่งแล้วและสูญเสียทุกสิ่งในช่วงเวลาถัดไป ตาเปิด ปิด และเปิดโดยไม่มีความสม่ำเสมอ ดังนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะปรากฏตัวขึ้นในขณะที่ฉันลืมตา และดูเหมือนจะปรากฏขึ้นในขณะที่ฉันหลับตา ใช่ นี่คือโลกแห่งการเป็นตัวแทน เธอไม่ใช่เธอในโลกเสมือนจริง เธอแค่มองมาที่ฉันโดยไม่นิ่งเฉย ตอนแรกฉันคิดว่ารูปร่างหน้าตาของเธอเหมือนกับไทม์แมชชีนในโดราเอมอน ฉันจึงรีบหลับตารอให้เธอกลับไปกลับมาอย่างสงบ || หลังจากเวลาผ่านไปพอสมควร "สวมตราลีกสำหรับสมาชิกใหม่" เขาก็ลืมตาขึ้นมา ดูเหมือนเธอจะผสานเข้ากับโลกแห่งการเป็นตัวแทนของฉัน และยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงหรือจางหายไป แต่ยังคงมองดูฉันอย่างเงียบ ๆ เสื้อผ้าของเธอรวมทั้งกิ๊บติดผมของเธอล้วนเป็นสีเรียบๆ รูปร่างหน้าตาของเธอช่างอ่อนหวานและน่ารื่นรมย์ การแต่งหน้าเรียบๆ และหางแฝดของเธอเข้ากันได้อย่างลงตัว เธอมีรูปร่างดีและเป็นสาวจริง ฉันก็เลยพูดไป “ตามหาฉันเหรอ?” เธอพยักหน้าเล็กน้อย รู้สึกเหมือนผมหางม้าทั้งสองของเธอแกว่งไปมา “คุณเข้าใจที่ฉันพูดไหม” จากนั้นเธอก็ทำการกระทำก่อนหน้านี้เหมือนกันทุกประการ “หลงทางเหรอ พูดได้ไหม” เธอส่ายหัวเล็กน้อยจากทางด้านข้างราวกับเป็นการปฏิเสธ ฉันไม่รู้ว่าจะปฏิเสธการหลงทางหรือปฏิเสธความสามารถในการพูด “ชื่อ? เรียกยังไงให้สะดวก?” เธอยังคงเงียบ แล้วฉันก็พูดว่า "ชื่อก็คือชื่อรหัสของคุณ ซึ่งทำให้คุณแตกต่างจากฉัน ใคร ๆ ก็มีมัน แน่นอนว่าฉันเป็นข้อยกเว้น ฉันไม่มีสิ่งนั้น ไม่ใช่ว่าฉันสมัครใจสละสิทธิ์ในชื่อ และฉันไม่สามารถหาสาเหตุใด ๆ ของมันได้ มันเป็นแค่นิรนาม ถ้าเป็นไปได้ฉันก็หวังว่าจะมีเช่นกัน ในความคิดของฉัน มันเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ อย่างไรก็ตาม มันเป็นสิ่งนั้น คุณไม่มีเหรอ?” เธอตั้งใจฟังแล้วพยักหน้าให้ชัดเจนกว่าเดิมเล็กน้อยราวกับจะบอกฉันว่าฉันเข้าใจ || “จริงๆ แล้วฉันไม่มีชื่อก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันก็สบายดี แต่ถ้าอยู่ในโลกที่มีรูปร่างหน้าตา จะต้องเจอปัญหาหนักแน่นอน จะต้องมีคนจมูกยาวน่ารำคาญอยู่เสมอ: “ดูสิ ใครไม่มีชื่อบ้าง? สิ่งนี้สามารถจ่ายได้เท่ากับชิ้นส่วนที่ผลิตจำนวนมากในโรงงานไม่ใช่หรือ? “ขณะที่เธอพูด เธอทำท่าทางจับชิ้นส่วนต่างๆ เธอหัวเราะเบา ๆ เหมือนมีลมสีฟ้าอ่อน ๆ พัดผ่าน “ขอโทษที่พูดมากเกินไป ไม่มีใครฟังฉันพูดกับตัวเองมานานแล้ว และฉันก็ไม่เคยบ่นด้วย” เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ ๆ และดูเหมือนฉันจะได้ยินเธอบอกว่าเธอไม่เป็นไร แต่เธอก็ยังไม่พูด “แล้วคุณอยากไปที่ของฉันไหม” ดวงตาของเธอมองตามนิ้วของฉัน และเธอก็ พยักหน้าในโลกเสมือนจริง จับมุมล่างของเสื้อผ้าของฉันไว้ในมือของเธอแน่น และเธอก็พูดเบา ๆ เหมือนเคี้ยวขนม จบบทที่ 1
ตอบกลับ (21)
โหลดคำตอบเพิ่มเติม