ฤดูร้อนและคุณ (ฉบับพิเศษ) 2

ในโลกแห่งรูปลักษณ์ ฉันเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีชื่อประจำการอยู่บนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ เมื่อพูดถึงชื่อก็เคยมีมาก่อน แน่นอนว่าฉันไม่รู้แน่ชัดว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างไร อย่างไรก็ตาม เมื่อฉันสังเกตเห็น มันเป็นคนที่ไม่มีชื่ออยู่แล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าสมองของฉันพังหรือใช้งานได้ไม่ดี ฉันไม่ได้แย่ในเรื่องสติปัญญาอย่างแน่นอน จริงๆแล้วฉันฉลาดมาก ฉันรู้คำศัพท์เพียงพอ นอกจากนี้ ยิ่งชื่อง่ายเท่าไรก็ยิ่งจำได้ง่ายขึ้นเท่านั้น สรุปคือ ฉันเสียชื่อไปอย่างอธิบายไม่ถูก เลยไม่ได้ใส่ใจกับเวลาที่ชื่อนั้นหายไป และฉันก็ยังมีชีวิตที่ดีโดยไม่มีปัญหาใดๆ เลย อย่างไรก็ตาม ในท้ายที่สุด มีคนค้นพบบุคคลนิรนาม และบุคคลที่ค้นพบนั้นถูกเรียกว่าจมูกยาว || “ให้ฉันบอกอะไรบางอย่างเถอะ มันกวนใจฉันมานานแล้ว ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องหยาบคายสำหรับคุณที่เกิดเรื่องแบบนี้ แต่ตอนนี้มันถึงจุดที่ฉันต้องพูดแล้ว” คนที่พูดคือนายโนซี่ ผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนของฉัน และเขาดำเนินชีวิตตามชื่อของเขา ตอนนั้นฉันกำลังหยิบนมเย็นและแก้วสองแก้วออกจากตู้เย็น “เอาตรงๆ นะ คงจะดีไม่น้อยถ้าได้ดื่มนม” “เอาล่ะ ไม่สำคัญ ฉันคิดว่าดื่มสักหน่อยเถอะ เรื่องที่ไม่สามารถพูดได้คือจู่ๆฉันก็จำชื่อคุณไม่ได้ ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับคุณ และตอนนี้คุณยังปฏิบัติต่อฉันแบบนี้” ฉันรินนมให้เขาแล้วพูดว่า: "ไม่สำคัญ มันไม่ใช่ชื่อที่ดี ฉันไม่สนใจ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรู้สึกแย่กับเรื่องนี้" ชายจมูกยาวดูเหมือนจะโล่งใจ เขาหยิบถ้วยขึ้นมาดื่มในอึกเดียว: "ฉันขออีกแก้วได้ไหม มันร้อนมากในฤดูร้อนและฉันต้องออกไปข้างนอกทุกวัน มันเหนื่อยจริงๆ" ชื่อของฉันหายไปจากอากาศตั้งแต่วันนั้น || แน่นอนว่าปัญหาเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อมาถึงจุดนี้ ฉันได้กลายเป็นคนจมูกยาวคนสำคัญ โดยตั้งชื่อคนจมูกยาวคนแรก นอสซี่มาเคาะประตูบ้านฉันมาเจ็ดวันติดต่อกันแล้ว และฉันก็ย้ายออกไปในวันนั้น ฉันทำแบบนี้เสมอ ฉันเคลื่อนไหวเมื่อเจอปัญหา แต่ก็ยังเจอปัญหาใหม่ๆ ครั้งนี้ฉันย้ายไปทั่วประเทศไปยังสถานที่รกร้างและฉันก็หางานได้สำเร็จ ท้ายที่สุดแล้ว ความโดดเดี่ยวเป็นเรื่องง่ายสำหรับฉัน ฉันจึงอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน เมื่อเทียบกับโลกภายนอก สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนไม่กังวลเรื่องเวลาเลย หลายปีที่นี่เป็นเหมือนลูกตุ้มคดเคี้ยวเอนพิงกำแพงอย่างเงียบ ๆ ตัวชี้บอกเวลาหยุดนิ่งมาหลายปีแล้ว และฉันไม่ต้องการปรับให้ตรง ฉันอยากจะขันกลไกให้แน่นขึ้นและปล่อยให้ความว่างเปล่าเดือดดาลอย่างไม่ไยดี เป็นเวลานาน || จนกว่าเธอจะมา. เธออีกคนที่ไม่มีชื่อและไม่เท่ากับสิ่งใดในโลกแห่งรูปลักษณ์ภายนอก