ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่มีความเหงาอยู่ข้างหลังฉัน ในขณะนี้ ความเหงาและความเศร้าโศกส่องสว่างบนถนนข้างหน้า แก้ม น้ำตาเจ้ากรรมพวกนี้
มีฝนตกปรอยๆ ลอยอยู่บนท้องฟ้า ค่ำคืนอากาศเย็นสบายเล็กน้อย ผมปลิวไปตามลมแรง ฟังเสียงเศร้าและเหงา ใบหญ้าไหวบนพื้นหญ้า เด็กผู้หญิงกำลังคุกเข่า และความเจ็บปวดก็เกิดขึ้นเป็นระยะๆ ใช่แล้ว สถาบันหายไปแล้ว
"เช็ดซะหน้าน้ำตาไหลเลยนะพี่ชิเจี๋ย อย่างน้อยเราก็ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?" ยู่ยี่หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ชิเจี๋ย
"ขอบคุณสำหรับสิ่งนั้น..." ทั้งโลกมองดูยูยี่ในขณะนี้และหน้าแดง "เมื่อกี้เขาหล่อมาก" ใช่จริงๆ ผู้ชายคนนี้หล่อมาก หากยู่ยี่ในขณะนี้รู้ว่าโลกของเธอคิดเช่นนั้น เธอก็คงจะมีความสุขจนตาย อย่างไรก็ตาม นี่เป็นลักษณะเฉพาะที่ใหญ่ที่สุดของ Feicai Yuyi และยังเป็นลักษณะที่หลายคนไม่มีอีกด้วย
"กลับไป!"
"ใช่"
ผ่านไปหกเดือนแล้วนับตั้งแต่เหตุการณ์นี้ โชคดีที่เมื่อเทคนิคต้องห้ามถูกเปิดใช้งาน ยู่หยูและคนอื่นๆ ก็กลับมา คุณอาจารย์ใหญ่ ทุกอย่างจะเรียบร้อยดีถ้าคุณเปิดใช้งาน Astronomy-Reverse Academy ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา ฉันไม่ได้เกียจคร้านที่จะเข้าเรียน เช่น ชั้นเรียนเทววิทยา ชั้นเรียนกลศาสตร์ และชั้นเรียนเล่นแร่แปรธาตุ แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องหนึ่งไม่ว่าฉันจะเข้าใจพวกเขาหรือไม่ก็ตาม
ในที่สุดภารกิจใหม่ก็มาถึง เกิดปรากฏการณ์ประหลาดที่มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส ประเทศฝรั่งเศส นักท่องเที่ยวที่มาวันที่ 20 มิ.ย. สูญหายทั้งหมด ภารกิจของฉันและภารกิจของโลกคือการสืบสวน โอ้ เยี่ยมมาก ไป๋หมิงอยากให้ฉันและ Sister World เล่น!
29 มิถุนายน - Yuyi's Diary
ท้องฟ้าเดียวกันอาจดูธรรมดาในบางครั้ง แต่ในวินาทีถัดไปอาจแตกต่างออกไป เหมือนกับการสลับไปมาระหว่างกลางวันและกลางคืน ปีกและโลกกำลังเดินอยู่บนถนนที่ปูด้วยหินตรงหัวมุมของวิทยาลัย แกว่งจากซ้ายไปขวา โลกกำลังเด้งดึ๋งๆ ราวกับสปริง
"เสี่ยวหยู คุณโตแล้ว ทำไมคุณยังไม่มีแฟนล่ะ?" ซือเจี๋ยพูดด้วยรอยยิ้ม
"ฉัน..." มือของหยูยี่ยังคงสั่นอยู่ ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
"ฮะ?" ซือเจี๋ยแสดงรอยยิ้มอันแสนหวาน "เฮ้ น้องชายเสี่ยวหยู่ ฉันจะพาคุณไปยังที่ดีๆ!" Shijie วิ่งไปข้างหน้าอย่างซุกซน
"ผู้อาวุโส รอฉันด้วย!" หลังจากผ่านประตูโรงเรียน ผ่านป่า เราก็มาถึงดาดฟ้าเปิดโล่ง
ในเวลากลางคืน แสงไฟทั่วทั้งเมืองเปล่งแสงอันอบอุ่น และทะเลทรายก็จมอยู่ใต้ร่มเงาของดวงจันทร์ อาคารสูงทุกแห่งรวบรวมความแวววาวและสะท้อนถึงผู้คนในเมือง
"นะ เสี่ยวหยู่ มาปั่นจักรยาน ปกติปั่นเองเบื่อมาก"
"จักรยาน?" ยู่ยี่หันกลับไปและเห็นว่ามีจักรยานอยู่ข้างๆ เขาจริงๆ “เอาล่ะ ขึ้นมานั่งในตะกร้าซิสเตอร์ซือเจี๋ย”
"ใช่." ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว Shijie ยืนเท้าเปล่าบนพื้น สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ สร้างภาพวาดของวัตถุในฉาก ลมพัดมาและเธอก็เอื้อมมือไปเป่าผมยาวที่ปลิวซึ่งสวยงามมาก
โลกค่อยๆนั่งอยู่ในตะกร้าของรถและ "ไปกันเถอะ!" เขาเหยียบคันเร่งอย่างสุดกำลังและใช้แรงดึงครึ่งหน้าของรถขึ้นแล้วบินข้ามราวกั้น ร่างของเขาหลุดออกจากคาร์ซีท และมีจักรยานหนึ่งคันกับคนสองคนลอยอยู่ในอากาศ ร่วงหล่นลงมาอย่างสดใสและพุ่งลงมาตามทางลาด 180 องศา
"บินไป! บินออกไปจากจักรวาล!" ชุดเดรสบางๆ ของโลกแกว่งไกวราวกับนางฟ้าสีขาวใต้แสงจันทร์
"เอาล่ะ บินได้!" เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวและทักทายมัน ฉันไม่รู้ว่าจะได้เจอเขาอีกในอนาคตหรือไม่ คุณได้กลิ่นหอมทุกชนิดบนท้องถนน ทั้งบาร์บีคิว ดอกไม้ ความรัก ความเจ็บปวด...
"เฮ้ ฉันบินได้ไหม"
"ใครจะรู้"
มุมปากของฉันเปิดออกเล็กน้อย และฉันก็ฮัมเพลงที่เรียบๆ แต่ไม่ธรรมดา ในเมื่อฉันอ่อนแอ ตอนนี้เราเป็นคู่แข่งกันและเป็นเพื่อนกันแล้ว มาเชียร์และทักทายเสี่ยวเซียงกันเถอะ! ขอบคุณสำหรับการอ่าน!
