“เอาล่ะ ถึงเวลาปล่อยแล้ว!” เธอเริ่มดิ้นรนเมื่อถูกลากไปที่รถของ Sheng Tianchi
"คุณคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ?" Sheng Tianchi รีบพาเธอเข้าไปในรถโดยไม่สนใจการต่อสู้ของเธอ
"คุณจะพาฉันไปไหน?" เซี่ยเย่อรู้สึกสับสน
"ไปยังสถานที่ที่คุณสามารถยกโทษให้ฉันได้" Sheng Tianchi ขับรถไปยังสถานที่ที่แม่ของเขาเคยเปิดร้านอาหารและไปที่ชายฝั่ง ความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ ปรากฏขึ้นในใจของฉัน
นี่มันอะไรกันเนี่ย? เซี่ยเย่อสับสนมาก Sheng Tianchi ดึงอย่างไร เขาเปลี่ยนไปหรือเปล่า? เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่เป็นผู้ใหญ่ของเขา เธอก็สับสน เธอก็เดินตามรอยเท้าของเขาไปที่ฝั่งโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ
เธอลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง? สถานที่แห่งนี้ซึ่งเธอถูกเธอผลักเขาลงน้ำ สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่มีความสุขของเขาและเธอ “ฉันจำได้ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ลืม เพราะฉันไม่เคยลืม” เขาแสดงความรักใคร่มากมองดูในคืนฤดูร้อน "ฉันรู้ด้วยว่าคุณเป็นคนที่ทำให้ฉันถูกกระสุนโจมตีที่หลังและฉันก็รู้ด้วยว่าฉันเต็มใจที่จะให้คุณผลักฉันลงน้ำฉันไม่สามารถลืมแววตาที่มีความสุขของคุณความสุขที่คุณรู้สึกได้เมื่อคุณรังแกฉัน มันสามารถเป็นได้ทั้งชีวิตฉันหวังว่ามันจะเป็นตลอดชีวิตคุณคิดอย่างไร "
" ชั่วชีวิตเมื่อมองดูเขาฉันก็สับสนฉันเชื่อไหม? wear this title for the rest of his life? She smiled self-deprecatingly, "Young Master Shanda, I can't afford it!" She turned and left, tears falling the moment she turned around.
"Xia Ye, why don't you believe me?" Sheng Tianchi was extremely distressed, but she still believed that she was playing.
"Don't go, Xiaoye." He stepped forward to hold her back. How could it be possible? He said he wouldn't let her go. She ออกไปไม่ได้
"ปล่อย.. ก็พอแล้ว! ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นกับคุณที่นี่” เซี่ยเย่อพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"ในเมื่อพวกคุณอยู่ที่นี่ มาดูพระอาทิตย์ขึ้นก่อนออกเดินทางกันเถอะ ฉันสัญญาว่าจะพาคุณกลับ ดังนั้นอยู่กับฉันเถอะ โอเคไหม?” Sheng Tianchi อ้อนวอนอย่างเสียใจ
พระอาทิตย์ขึ้นเหรอ ใช่ หลังจากขับรถมาเป็นเวลานานก็ไม่สมเหตุสมผลที่จะจากไปแบบนี้ และมีรถบัสฟรีทำไมไม่ไปด้วย ! หลังจากโน้มน้าวตัวเองแล้ว เธอพบว่า Sheng Tianchi ได้หยิบผ้าห่มออกจากรถแล้วเกลี่ยรวมทั้งไวน์แดง
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาได้เตรียมพร้อมแล้ว แม้จะมีความพยายามอย่างมากเธอก็พบว่า ไม่ได้ทำลายความพยายามของเขา นั่งลงบนผ้าห่มแล้วหยิบไวน์แดงที่เขารินมาดื่มอย่างเอร็ดอร่อย
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ปฏิเสธเขาจึงหยิบไวน์ขึ้นมาส่งเสียงกริ๊กกับเธออย่างตื่นเต้น "It doesn't matter, I can give you tofu." Sheng Tianchi helped each other pour the wine and said shamelessly.
"You!" Forget it, don't talk nonsense to him now that you have a good drink.
what to do? Has she stopped dumping herself? Could it be that my beauty has no effect on her? Watching the summer night with only love for the sunrise, Sheng Tianchi couldn't help but feel disappointed.
"Xiaoye, talk to me." He began to เสียใจที่มาชมพระอาทิตย์ขึ้นเพราะเธอไม่ชอบเขา
"ฉัน~ พระอาทิตย์ขึ้นสวยมาก มาเลย เทฉันอีกแก้ว!" ขณะที่เขาพูดเช่นนี้ เซี่ยเย่อก็รินมันในวินาทีต่อมา เธอลืมไปจริงๆ ว่าเธอดื่มมากเกินไปไม่ได้ มันคงจะแปลกถ้าเธอดื่มต่อแก้วแล้วแก้วเล่า
"เอาล่ะ คุณ~Xiaoye——" Sheng Tianchi ที่ต้องการรินไวน์เห็นเธอล้มลงจึงรีบโยนแก้วทิ้งแล้วกอดคืนฤดูร้อนอันแสนอบอุ่น เมื่อพบว่าเธอเพิ่งเมาทำให้หัวใจที่ตึงเครียดของเขาผ่อนคลายลงมาก
จริงๆ ถ้าคุณดื่มไม่มากพอคุณก็ยังดื่มให้มากที่สุด แต่ตอนนี้ดีกว่า เขาส่งเธอกลับบ้านเพื่อพักผ่อนได้ แน่นอนว่าเธอจะกลับไปบ้านของเขา เขาไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่เขาเป็น เต็มใจที่จะเป็นสุภาพบุรุษสำหรับเธอ และเขาไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมเธอกลับอย่างไร?
