ใจก็เหนื่อยไม่ว่าใครจะเหนื่อยรักพังไม่ว่าใครจะคิดถึง (ภาพภายในที่แท้จริง)

ที่เจ็บที่สุดคือไม่ใช่เธอบอกว่าไม่รักฉันแล้ว แต่คุณไม่เคยบอกฉันว่าคุณรักฉัน สำหรับคุณฉันปฏิเสธคนอื่น เมื่อฉันหันกลับไป ฉันรู้สึกเจ็บปวดกับการแสดงออกที่ไม่มีนัยสำคัญของคุณ
เมื่อคุณทำร้ายผู้อื่น คุณก็ทำร้ายตัวเองด้วย
อยู่ดีๆก็อยากเมาเพราะใจจะขาด
จู่ๆ ฉันก็รู้สึกง่วงเพราะความเหนื่อยล้า
คุณปฏิบัติกับฉันเหมือนตุ๊กตา เมื่อเบื่อที่จะเล่นก็โยนมันทิ้งไป
ฉันไม่สามารถหลบความโหดเหี้ยมของคุณได้ ฉันทำได้แค่ปล่อยให้คุณหักอกฉัน มันเป็นความผิดของฉันเท่านั้นที่ใส่คุณไว้ในใจโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ
ฉันไม่เข้าใจ เพราะเธอไม่เคยรักฉันเลย แล้วทำไมคุณถึงเลือกคบกับฉันล่ะ? แล้วทำไมคุณถึงเฉยเมยกับฉันขนาดนี้ ในเมื่อฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ?
แค่จะเล่นกับอารมณ์ของฉันเหรอ? แต่มันสนุกจริงๆเหรอ?
ใจฉันเต็มไปด้วยเธอแต่เธอไม่เคยเอาฉันเข้าไปในใจเธอเลย
บางที บางที บางที มันอาจเป็นความคิดเพ้อฝันของฉันมาตลอด การแสดงคนเดียวในละครของตัวเอง แต่ฉันเข้าใจมันจริงๆ แต่คุณก็คอยดูรายการอยู่เสมอ
เพลงจบลงและทุกคนก็แยกย้ายกันไป เธอหันหลังกลับจากไปอย่างเย็นชา ทิ้งฉันร้องไห้ไว้เพียงลำพัง
ใจฉันแตก ใจแตก ใจฉันตาย
ฉันจะไม่พูดเรื่องความรักอีกต่อจากนี้
ฉันเคยคิดอย่างไร้เดียงสาว่าความรักนั้นสวยงามและหอมหวาน ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าความรู้สึกไม่จำเป็นต้องจริงใจ มันแค่เหนื่อย มันแค่สะเทือนใจ ให้ด้วยความจริงใจ แต่สิ่งที่ได้กลับกลับเจ็บปวด
ฮิฮิ...
บางที นี่ล่ะคือโฉมหน้าแห่งความรักที่แท้จริง!
แต่ทำไมน้ำตาถึงไหล...
บางทีอาจเป็นเพราะขี้ขลาด...
ไม่...
มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ในใจ มันเป็นเพราะฉันใส่ใจคุณมากเกินไปและพึ่งพาคุณมากเกินไป แต่คุณไม่เข้าใจเลย
อันที่จริงฉันรู้ว่ามันจะจบลงแบบนี้ตั้งแต่ต้น แต่ฉันก็ยังเก็บคุณไว้ลึกๆ ในใจ
บางทีจนกว่าฉันจะไม่รักคุณอีกต่อไป คุณจะลืมการมีอยู่ของฉัน
บางทีเธอไม่เคยเห็นน้ำตาของฉันจนฉันเสียน้ำตาเลย
เพราะเธอไม่เคยมีฉันอยู่ในใจ
สำหรับคุณ ฉันเพิกเฉยต่อการแสวงหาของผู้อื่น
เพื่อแลกกับข่าวลาโดยไม่ได้บอกลาภายในวันเดียว
ปรากฎว่าฉันเป็นเพียงตุ๊กตาในหัวใจของคุณมาโดยตลอด
คุณคือคนที่ฉันรักและเป็นคนที่ทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุด
ทำไม? ? ? ? ?
การลืมใครสักคนนั้นยากกว่าการรักใครสักคน
ทำไมของดีมักมีอายุสั้นเสมอ
ฉันคิดว่าตอนจบของเรื่องควรจะบอกโดยฉัน ตัวละครสมทบ!
ลาก่อนที่รัก อะไรควรปล่อยก็ควรปล่อยไป