ทบทวนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้: หลี่ยังคงไล่ล่าเล้งเยว่ ขณะที่พลเรือเอกเอ็ดเวิร์ดที่อยู่อีกฝั่งกำลังรอให้เล้งเยว่มาถึงกระทรวงกลาโหมแล้ว ความจริงที่หลี่กำลังมองหากำลังจะถูกเปิดเผย เล้งเยว่จะบอกความลับอะไรกับหลี่เกี่ยวกับหยิน? โปรดอ่านบทที่สี่ของ "The Witcher of Fire"! ! !
บทที่ 4: ขอบน้ำแข็งที่สั่นสะเทือน การตายของเล้งเยว่!
"ดา ดา... ดา... ดา"
หลี่ เหนื่อยนิดหน่อยจึงหยุดวิ่งไล่ตาม “ว้าย~ ฉันทำต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อยมาก! ไอ้หมอนั่นวิ่งเร็วมาก!” หลี่นั่งอย่างเหน็ดเหนื่อยบนน้ำแข็ง หอบ ดูหดหู่และตลก "หืม นั่นอะไรน่ะ ทำไมมันสว่างจัง" ไม่นานหลังจากที่หลี่นั่งลง เขาก็เห็นแสงสว่างจ้าอยู่ไม่ไกลจากขอบน้ำแข็ง จากนั้นขอบน้ำแข็งก็เริ่มสั่น และน้ำแข็งที่รองรับขอบน้ำแข็งบนหลังคาก็แตกออกทีละอัน หลี่ยืนอยู่บนขอบน้ำแข็งและโยกตัวไปมา เกือบจะล้มลงหลายครั้ง "มีอะไรผิดปกติ?" หลี่พูดด้วยความโกรธเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงไม่อดทน
การแตกของน้ำแข็งย้อยดำเนินต่อไปจนกระทั่งในที่สุดน้ำแข็งทั้งหมดก็แตกออก และขอบน้ำแข็งที่รองรับก็สูญเสียการรองรับและเริ่มตกลงมา! “อะไรนะ! นักล่าอสูรน้ำแข็งเวรที่จะถล่มตึก!! เขาใช้น้ำแข็งของตัวเองไม่ได้เลย”
ตะโกน--ว้าว--
Li จะรวบรวมเปลวไฟในมือของเขา เวลากำลังจะหมดลงและเขาจะต้องละลายขอบน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว! หลี่กดมือของเขาที่พันด้วยเปลวไฟไว้บนพวกเขาแล้วพูดว่า "เอามาให้ฉัน ละลายให้หมด!!! ใช่แล้ว -" ทันใดนั้น มือของหลี่ก็พ่นเปลวไฟขนาดใหญ่ออกมาพันรอบขอบน้ำแข็งแล้วพ่นไปในทิศทางของขอบน้ำแข็ง! บริเวณโดยรอบสว่างไสวด้วยเปลวไฟที่ลุกโชติช่วง เมื่อคนเดินถนนบนพื้นตอนกลางคืนเห็นภาพนี้ ก็มีคนตะโกนว่า อ้าว นี่มันเปลวไฟ ไฟไหม้เหรอ? คนรอบข้างบางคนก็พูดเหมือนกันว่าเมื่อกี้มันก็เหมือนกัน! มีแสงสว่างจ้าเช่นนี้ด้วย ในขณะนี้มีคนพูดว่า: นั่นคือนักล่าปีศาจ ไม่เป็นไร ไฟจะหายไปหลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนหันกลับมามองเธออย่างแปลกๆ มันเป็นเด็กผู้หญิง เมื่อหญิงสาวเห็นปฏิกิริยาของทุกคน เธอก็รีบอธิบายอย่างรวดเร็ว: "ฮ่าฮ่า เพราะว่าฉันก็เป็นนักล่าปีศาจเหมือนกัน..." "โอ้~ ที่ฉันได้เป็นนักล่าปีศาจตั้งแต่อายุยังน้อย! ช่างน่าทึ่งจริงๆ!" หญิงสาวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
หลี่กระโดดลงจากน้ำแข็งแล้ว โดยยังคงยกมือขึ้นและพ่นไฟจนรู้สึกว่ามันละลายไปหมดแล้ว "วุ้ย~ แค่นั้นแหละ! ฉันเหนื่อยมาก~ เกิดอะไรขึ้นที่ไหนสักแห่ง?" หลี่เหงื่อออกมากเพราะความเหนื่อยล้า แต่ในฐานะนักล่าปีศาจ เขาต้องเข้าไปดู "โอ้พระเจ้า! โอ้พระเจ้า! เรายังต้องไป...ททท" ในอีกด้านหนึ่ง เอ็ดเวิร์ดและคาร์เตอร์ที่กระทรวงกลาโหมก็สงสัยว่า "เกิดอะไรขึ้น? มันหยุดอยู่หน้าอาคารนั้น" คาร์เตอร์มองไปที่เอ็ดเวิร์ด
"ไปดูกันเถอะ!" เอ็ดเวิร์ดสวมเสื้อคลุมของเขาแล้วมองไปที่คาร์เตอร์ "อืม!"
"เอ่อ.........มัน...น่ารังเกียจ" เล้งเยว่นอนอยู่บนพื้น บริเวณโดยรอบก็เปื้อนเลือดของเธอเองเป็นสีแดง "กู่........กรัม...?" "ฉันเกือบลืมไป ฉันจะฝากคุณไว้กับเอ็ดเวิร์ด บางทีคุณอาจจะบอกอะไรบางอย่างกับเขาก็ได้~ ฮ่าๆ" ชายในชุดทหารดูกำยำมาก เล้งเยว่นอนอยู่บนพื้นและมองเห็นได้แต่เพียงเท้า "นั่นคงจะแย่...ใช่ไหม เล้งเยว่? ฮ่าๆ" เล้งเสวี่ยพยายามลืมตาและปาก มันเต็มไปด้วยเลือด และร่างกายของเขาขาดวิ่น "ฮ่าฮ่า...ฉัน...ยัง...เหมือนกัน บ้าเกินไป...จริงด้วย!"
"ท่านประธาน!"
ผู้คนที่ยืนหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียง ใบหน้าของพวกเขา เขายิ้มและพูดอย่างมีความสุข "โอ้~ ลี่? ฮ่าๆ คุณมาที่นี่ทำไม" หลี่กระโดดลงมาจากอาคารซึ่งอยู่ไม่ไกลจากท่านประธาน "ก็~ ฉันกำลังไล่ตาม... เอ๊ะ นั่นไม่ใช่..." หลี่มองเล้งเยว่ที่แทบเท้าของประธานด้วยความประหลาดใจ ท่านประธานเอามือไพล่หลัง มองหลี่ด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินไปข้างๆ หลี่อย่างใจดี “โอ้~ ฉันเห็นตอนที่ออกมาพักผ่อนหลังอาหารเย็น เขาเป็นนักโทษประหาร ฮ่าๆ~” “แล้วแสงสว่างเมื่อกี้ก็เป็นคุณประธานด้วยเหรอ?” ทันใดนั้นหลี่ก็ตระหนักได้ว่า "หืม? เขายังไม่ตายเหรอ? ฉันยังมีเรื่องจะถามเขาอีก~" หลี่พูดแล้วเลี่ยงประธานาธิบดีแล้ววิ่งไปหาเล้งเยว่
Li นั่งยองๆ "เฮ้ ไม่อยากบอกฉันเหรอ?“หลี่แยกเขี้ยวของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม “เฮ...เขา...ปีศาจตัวน้อย...ให้...ฉัน...” เล้งเยว่พยายามพูดกับตัวเอง ลี่ยื่นมือออก และเล้งเยว่ก็ค่อยๆ ยกมือที่เปื้อนเลือดของเธอขึ้น วางบนฝ่ามือของหลี่แล้วเขียนอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่เล้งเยว่จะเขียนจบ ก็มีลูกบอลไฟพุ่งเข้ามาปกคลุมร่างของเล้งเยว่ เล้งเยว่กรีดร้องอย่างแหบแห้งและไม่มีกระดูก ถูกทิ้งไว้ในทันที... หลี่ตกใจกับเปลวไฟที่บุกรุกเข้ามา และก้าวถอยหลังและนั่งลงบนพื้น เขารู้ว่านั่นเป็นเปลวไฟที่พ่นโดยประธานาธิบดี และหลี่ก็เหงื่อไหลเย็น ฮ่าๆ กลอุบายของนักโทษประหารเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ หากเขาเล่นกลใดๆ เมื่อกี้นี้ เขาคงเดือดร้อนแน่..." "โอ้..." หลี่มองดูคราบเลือดที่เล้งเยว่เพิ่งเห็นด้วยตาเปล่าๆ สับสนเล็กน้อย
เอ็ดเวิร์ดก็มาถึงด้วย เมื่อเขาเห็นประธานาธิบดีที่นี่ เขาก็ร้องออกมาและประธานก็หันศีรษะไป เอ็ดเวิร์ดและคาร์เตอร์ก็วิ่งไปทักทาย ประธานาธิบดียิ้มแล้วพูดกับเอ็ดเวิร์ด: "ฮ่าฮ่า พลเรือเอกเอ็ดเวิร์ด ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ! คุณไม่ว่างเลย! “อิอิ” “ไหนวะ ฯพณฯ ท่านประธาน!” ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฮ่าๆ! "เอ็ดเวิร์ดยิ้ม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดในใจ เขามองไปที่ประธานที่ยิ้มอยู่ตรงหน้าเขาที่กำลังคุยกับคาร์เตอร์ และคิดว่า: ฮึม คุณไม่ไว้ใจฉันเหรอ!...คุก
Li ที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น มองที่ฝ่ามือที่เขาเพิ่งแตะ "นี่คือ...C? "บนฝ่ามือของหลี่ เล้งเยว่ทิ้งจดหมายที่เขียนไม่เสร็จไว้ "C"
บทที่ 4: OVER
บทก่อนหน้า บทถัดไป
