ในคืนที่ฝนตก เสียงกรอบแกรบปกคลุมทั้งคืน และไม่มีการเคลื่อนไหวบนท้องถนน ท่ามกลางสายฝน ชายชุดดำยืนแสดงสีหน้าไร้อารมณ์ท่ามกลางสายฝน ถือร่มสีดำ ท่ามกลางสายฝน เด็กผู้หญิงคนหนึ่งลอยลงมา ด้วยใบหน้าที่สวยสง่า ผมยาวสลวยปลิวไสวท่ามกลางสายฝนที่หนาวเย็น ฝนตกแต่คนหายใจติดขัด “โกรธมาก พวกเขากำลังมา” หญิงสาวยิ้มราวกับว่าความอ้างว้างซึมเข้าไปในกระดูกของเธอ
ในค่ำคืนอันมืดมิดไม่มีสายลมบนถนนอันเปลี่ยวเหงา รถแล่นช้าๆ ไปตามถนน ไฟหน้ารถส่องสว่างทุกป้าย ทุกสิ่งนำไปสู่เบาะแส ความเป็นไปได้เดียวสำหรับ 'The Advent' ในฝรั่งเศสคือ 'Notre Dame de Paris' “ฉันเหนื่อยมาก! เซียวหยู ฉันอยากนอนแล้ว! ฉันเหนื่อยมาก!” ซือเจี๋ยดูเบื่อหน่ายและขับรถอย่างไม่ระมัดระวัง
"เฮ้ ระวังถนนให้ดี!" เฟยยี่ตะโกนเมื่อเขาเห็นบางอย่างมาจากข้างหน้า
โลกหมุนกลับและเห็นรถบรรทุกขนาดใหญ่โจมตีพวกเขาราวกับฉลามจากใต้ทะเลลึก วิญญาณชั่วร้าย!
"ไม่มีทาง! วันนี้ฉันจะตาย!" ยูยี่มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก
"อา! อา! อา!" ซือเจี๋ยหมุนพวงมาลัยในลักษณะเกินจริง เบรกล้อ และลอยไปทางขวาเพื่อสร้างส่วนโค้งรูปตัวยู
"แม่! หนูเกือบตายแล้ว!" ยู่ยี่ตกใจมากจนหน้าซีดและเหงื่อออกมาก
ฝนที่ตกหนักกำลังเทลงมา ฝนที่เย็นจัดทำให้เกิดระลอกคลื่น ดอกไม้น้ำบานสะพรั่ง และหยดน้ำกระเด็น ใบไม้ที่ตายแล้วเริงระบำในสายลมแรง
Notre Dame de Paris
ฉันเปิดประตูและเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามโดยไม่คาดคิด แสงยามเช้าส่องรัศมีราวกับเมฆ ทั้งสองด้านของประตูมีกลีบสีชมพูปลิวไปตามสายลม และมีรูปปั้นพระแม่มารีอันงดงามยืนอยู่ทั้งสองด้าน คริสตจักรมีความศักดิ์สิทธิ์และไม่อาจขัดขืนได้
วินาทีต่อมา แม่ชีที่อยู่มุมห้องก็แสดงรอยยิ้มบิดเบี้ยว แก้ว 'Ci' กระจัดกระจายเป็นชิ้น ๆ และกระจัดกระจายไปทั่วพื้น เสียงกรีดร้องแห่งความโศกเศร้าไม่มีที่สิ้นสุดดังขึ้น พื้นเริ่มสั่นไม่หยุด และเกียร์ 'คลิก' ยังคงกัดและหมุนอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดแสงแดดก็ถูกตัดออกไปโดยสิ้นเชิง
หลอดไฟเหนือหัวของฉันหรี่ลงเรื่อยๆ เกิดอะไรขึ้น? ปีกขนนกและโลกวิ่งไปที่ทางออกอย่างสิ้นหวัง หน้าต่างทุกบานสั่น และไม่มีแสงสว่างให้เห็น
ในวอลเปเปอร์ที่อยู่รอบๆ เศษฝุ่นของเวลากำลังปลิวว่อน และเศษกระดาษก็ปลิวไปที่หน้า กำแพงที่ผุพังด้านหลังเขาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยกระดาษสีทองแวววาว หลอดฟลูออเรสเซนต์สมัยใหม่ถูกดัดแปลงเป็นโคมไฟระย้าโบราณสไตล์ยุโรปที่หรูหรา และยังคงมองเห็นพื้นผิวที่หรูหรา
ทุกครั้งที่คุณหันหลัง ทิวทัศน์ด้านหลังจะเปลี่ยนไป ระยะทางจากทางออกเริ่มไกลขึ้นเรื่อยๆ และไม่ว่าจะวิ่งหนักแค่ไหน ถนนก็มักจะสวนทางกันเสมอ แป๊บเดียวก็เหมือนได้ย้อนเวลากลับไป อาคารด้านนอกกลายเป็นอาคารสไตล์โกธิค และทุกอย่างก็ถอยหลัง บันไดหินอ่อนปูด้วยพรมแดง
มีแสงริบหรี่ส่องประกายต่อหน้าฉัน ทางออกเหรอ? ปีกขนนกเดินไปหาแสงด้วยความสับสน
ผลักประตูให้เปิดออก รถไฟไอน้ำส่งเสียงดังเอี๊ยดพ่นควันหนาทึบผ่านไป ท้องฟ้ามีฝนตกปรอยๆ เท้าของข้าพเจ้าเปียกโชกอยู่ในแอ่งโคลนและมีหนังสือพิมพ์ลอยอยู่บนนั้น 1788, 12, 29
ps: คุณต้องสงสัยว่าคุณไปที่นั่นได้อย่างไร อย่ารีบร้อนแล้วคำตอบจะถูกเปิดเผยอย่างช้าๆ ขอบคุณสำหรับการอ่าน!
