เย่พยักหน้าไปทางหลัว อี้เสวียน จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าสีดำออกมาแล้วยื่นให้เมิ่งด้วยมือทั้งสองข้าง เธอหยิบมันขึ้นมาและเช็ดเลือดบนริมฝีปากของเธอก่อนจะเดินไปหาลั่วอี้เสวียนโดยไม่แม้แต่จะมองเย่ด้วยซ้ำ แน่นอนว่าไม่เห็นการแสดงออกที่ยิ้มแย้มของเย่เฉียงและหมัดที่กำแน่นเล็กน้อย
"ซวน เขาเป็นแฟนของคุณเหรอ?" นิ้วเรียวของเหมิงชี้ไปที่หญิงสาวที่ซ่อนอยู่ใต้ต้นดอกไม้สีเงิน ซึ่งเป็นหญิงสาวที่ดูอ่อนหวาน Luo Yixuan ดูและพยักหน้า ดังนั้น Meng จึงเดินเข้าไปจับมือหญิงสาวแล้วเดินไปหา Luo Yixuan “Xuan อย่าต่อสู้กับพวกเขาอย่างเปิดเผย ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ ตราบใดที่คุณสามารถมีชีวิตที่มีความสุขได้...” Luo Yixuan เอื้อมมือออกไปกอด Meng และกอดร่างกายที่สั่นเล็กน้อยของเธอ “ฉันโตแล้ว” Luo Yixuan กระซิบ “น้องสาว!” เมิ่งยิ้มและผลักไหล่ของเขาออกไปด้วยมือทั้งสองข้าง "แต่ซวนจะเป็นเด็กในใจฉันตลอดไป!" หลังจากพูดจบเขาก็หันไปมองหญิงสาวหน้าตาหวาน
"ว้าว! น้องสาวคนสวย กลายเป็นน้องสาวของซวน! ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณสวยมาก!" เด็กสาวผู้น่ารักมองเหมิงด้วยความประหลาดใจราวกับว่าเธอได้ค้นพบโลกใหม่ แต่เหมิงก็แค่ยิ้มกับคำชมของเธอ
"คุณชื่ออะไร?" "นี่ฮะ ถ้าคุณเป็นน้องสาวที่น่ารัก ฉันชื่อเฟิงจิงหลอ แล้วคุณล่ะ น้องสาว?"
เม้งตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเขาได้ยินคำตอบของเธอ จากนั้นก็ก้มหน้าลงและนิ่งเงียบ นั่นคือครอบครัวเฝิงจิงใช่ไหม...
ดูเหมือนว่าหลายศตวรรษผ่านไปก่อนที่เหมิงจะกลับมามีสติอีกครั้ง
"เสี่ยว รัว? คุณ ไอซวนเหรอ?"
"ใช่." ไม่มีความลังเลเลย
"จริงเหรอ? ดีเลย ถ้าเป็นอย่างนั้น" เมิ่งหยุดชั่วคราวและหันไปมองหลัวอี้เสวียน "ซวน ฉันจะพาเสี่ยวหลัวออกไปเหรอ?!" Luo Yixuan พยักหน้าโดยไม่ลังเล และด้วยการยืนยันของ Luo Yixuan Meng ก็หันหลังกลับอย่างสง่างาม โดยจับ Feng Jinruo และ Ye และร่างทั้งสามก็ค่อยๆ หายไปในป่าดอกซากุระ
เหลือเพียงดอกซากุระที่ถูกลืม จมลง และหายไป...
วิทยาลัยโฮชิ~ชิ...
สำนักงานสหภาพนักศึกษา...
"เลขา เด็กผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธออยากเป็นผู้อำนวยการฝ่ายศิลปกรรม" เด็กชายพูดกับหนุ่มหล่อที่นอนอยู่บนโซฟาว่า "จริงเหรอ?" เด็กชายรูปงามเลิกคิ้วเล็กน้อย หมุนปากกาในมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ: "แค่เธอเหรอ?! จุ๊ฟ~"
