บทที่ 4 การมาถึง! ผีอันดับหนึ่ง คาซานแห่งดาบวิญญาณ!
ทำไมคุณถึงลับๆล่อๆและแกล้งทำเป็นฮีโร่!
===นักร้อง
====================
"ติ๊กต็อก..."
น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านใบหน้าของชายหนุ่ม ตกลงไปในความมืดอันไร้ขอบเขตและแตกสลาย
"นี่คือความทรงจำของฉัน..." ในความมืด ซิงเกอร์พึมพำกับตัวเองขณะที่เขาจำทุกอย่างได้
ร่างสูงปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง ยิ้มให้เขา "นักร้อง!"
"พ่อ..." นักร้องบีบน้ำตาออกจากดวงตาของเขา ซุกศีรษะไว้ในอ้อมแขน และร้องไห้โดยไม่มีความชื้นในร่างกาย
"ทำไมฉันต้องฟื้นความทรงจำด้วยล่ะ?" เขาคิด "แทนที่จะทรมานตัวเองที่นี่ ยอมเป็นคนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย และอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตดีกว่า..."
"แทนที่จะร้องไห้อย่างขี้ขลาดที่นี่ ให้กำลังใจและหาทางไปจากที่นี่ดีกว่า" เสียงอันสง่างามดังขึ้น “ให้กำลังใจและเอาสิ่งที่เป็นของคุณกลับคืนมา” ซิงเกอร์สะดุ้งและมองไปรอบๆ ไม่มีอะไรนอกจากความมืด
"คุณเป็นใคร! คุณอยากทำอะไร?" ซิงเกอร์ตะโกนเข้าไปในความมืดว่า "เขาเป็นฮีโร่แบบไหนที่ซ่อนตัวแอบย่องเข้ามา!!"
รอบๆ ยังคงมีความเงียบและความว่างเปล่า ซึ่งทำให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างจริงใจ
ซิงเกอร์เพิกเฉยและนั่งขัดสมาธิบนพื้น พยายามดูดซับองค์ประกอบบางอย่างในอากาศเพื่อฟื้นฟูความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขา
"ฮะ?" ซิงเกอร์แปลกใจที่พบว่าไม่มีอะไรอยู่ในอากาศ หรือบางทีอาจจะไม่มีอากาศเลยในสถานที่แปลก ๆ นี้
"อย่าเสียความพยายาม นี่คือโลกแห่งจิตสำนึกของคุณ ไม่มีเวลา ไม่มีที่ว่าง ทุกกิจกรรมของชีวิตจะถูกระงับ" เสียงนั้นดังแผ่วเบาอีกครั้ง
"..." นักร้องพอแล้วลุกขึ้นตะโกนว่า "พอแล้ว! ออกมา! ออกมา! ออกมา!"
"โอเค โอเค ฉันจะออกมา หยุดตะโกนได้แล้ว มันหยาบคายมาก"
แหล่งกำเนิดเสียงค่อยๆ ออกมาจากความมืด มันเป็นเงาสีแดง
"อา! ฉันเคยเห็นคุณ! คุณ..." ซิงเกอร์ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่านี่คือผีที่สร้างแรงบันดาลใจให้เขาปรารถนาที่จะฆ่าและเข้าสู่ร่างกายของเขา
แต่คราวนี้ ซิงห์ไม่มีความปรารถนาที่จะฆ่า แม้หลังจากการตะโกนเมื่อสักครู่นี้ อารมณ์ด้านลบทั้งหมดของเขาก็ถูกระบายออกไป และเขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก
"ใช่ ฉันเอง" ปีศาจส่ายและพูดว่า "คุณโชคดีจริงๆ คุณเข้ามาครอบครองร่างกายของฉันโดยไม่ได้เตรียมตัวอะไรไว้เลย และคุณยังมีชีวิตอยู่"
"ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?" ซิงเกอร์ยิ้มอย่างขมขื่น "ตอนนี้ฉันอยู่ในสถานที่ผีแห่งนี้ ฝาง ตายซะดีกว่า "
"ไม่ ฉันปล่อยเธอออกไปได้ แต่ขอแค่เธอเรียกร่างของฉันออกมาได้"
"แล้วคุณเป็นอะไรล่ะ" ซิงเกอร์อยากรู้ว่าไฟแดงนี้ไม่ใช่ตัวมันจะเป็นอะไรได้อีก
เงาส่ายหัว “ร่างวิญญาณของฉันที่กำลังคุยกับคุณอยู่ตอนนี้ ยื่นมือออกไป” นักร้องต้องการยื่นมือซ้ายออกโดยสัญชาตญาณ แต่เมื่อเขาเห็นเลือดต้องสาปสีแดง เขาก็ถอนหายใจ หดมือออกแล้วเหยียดมือขวาออก “ไม่ใช่อันนี้ อันอื่น” Xuying จับแขนซ้ายของเขา และบริเวณที่เขาคว้านั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นและสบาย “มาเถอะ หลับตาลง รู้สึกถึงการไหลของวิญญาณและเทพเจ้าในร่างกายของคุณ…” ซูหยิงพูดเบา ๆ “รวมพลังไว้ที่มือผี ปล่อยมันผ่านอักษรรูน…” ซิงเกอร์หลับตาลง ราวกับว่าเขาสามารถมองเห็นพลังสีม่วงดำที่พลุ่งพล่านภายในร่างกายของเขาค่อยๆสงบลง บรรจบกันไปทางแขนซ้าย อักษรรูนรู้สึกถึงพลังและส่องแสงสีทองจางๆ ทันใดนั้น ความรู้สึกแปลกๆ ก็แพร่กระจายไปทั่วร่างกายของฉัน เงาตะโกนอย่างตื่นเต้น: "ใช่แล้ว! แค่นั้นแหละ! ตะโกนกับฉันสิ ... " คำพูดของเขาถูกขัดจังหวะและซิงเกอร์ก็ลุกขึ้นยืนยกมือผีขึ้นและตะโกนด้วยเสียงที่สง่างามอย่างยิ่ง: "ออกมา! ผีหมายเลขหนึ่ง: คาซานแห่งวิญญาณแห่งดาบ!"
【ต้นฉบับ】บทที่ 4 ของ "ผู้ถือวิญญาณ"
ตอบกลับ (21)
โหลดคำตอบเพิ่มเติม