“หือ? ชายชราดีๆ ข้างบ้านฆ่าตัวตายที่บ้าน?” เฟิงหลิงฮันนั่งอยู่ในรถของแม่และเล่นเกมคอนโซลในมือและถอนหายใจ “ใช่ พ่อของคุณพูดแบบนั้น” แม่ของเขาจับพวงมาลัยด้วยมือซ้ายและปิดเครื่องเสียงด้วยมือขวา “บนโต๊ะมีกาต้มน้ำ ตรวจพบยานอนหลับจำนวนมาก การชันสูตรพลิกศพยังพบส่วนผสมของยานอนหลับด้วย สิ่งเดียวที่แปลกคือดูเหมือนมียานอนหลับในศพน้อยเกินไป” เฟิงหลิงฮันเหอคิดกับตัวเองว่า "ฮ่าฮ่า มันแปลกที่จะบอกเด็กเรื่องแบบนี้เมื่อพ่อแม่ของเขาเป็นตำรวจอาชญากรทั้งคู่" เมื่อวางคอนโซลเกมลง เฟิงหลิงฮันก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามโดยหลับตาว่า "ถ้าอย่างนั้น คดีก็ควรจะปิดแล้วใช่ไหม?"
"คดีปิดแล้ว แต่ดูเหมือนว่าผู้ตายได้ทำพินัยกรรมแปลกๆ ก่อนเสียชีวิต" ผู้เป็นแม่จับคางแล้วพูดว่า "ขอคิดดูก่อน เหมือนกำลังให้อะไรบางอย่างแก่คุณ..."
"ให้อะไรฉันหน่อยสิ คุณตำรวจเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในบ้างไหม" เฟิงหลิงฮันคิด เขาลุกขึ้นยืนและยื่นมือออก “ให้ฉันดูหน่อยสิ” “สิ่งนั้นยังอยู่ในระหว่างการสอบสวน ฉันจะมอบมันให้คุณได้อย่างไร กล่าวกันว่าเป็นซองจดหมายที่มีตัวอักษรและสัญลักษณ์แปลก ๆ เขียนอยู่ และข้างในนั้นมีตั๋วเอาชีวิตรอด” แม่เอามือแตะพวงมาลัยรอสัญญาณไฟจราจรแล้วหันกลับมาพูดว่า “ยังไงก็ไม่คิดว่าคนแก่พวกนั้นจะศึกษามันได้นาน สงสัยคงจะได้คืนเร็ว ๆ นี้หลังจากถ่ายรูปและรวบรวมหลักฐาน” "เฮ้ คุณพูดแบบนั้นเกี่ยวกับเจ้านายของคุณหรือเปล่า? นั่นคือ..."
วันถัดไป
"เฮ้ ฉันได้ของกลับมาแล้ว" เขาหยิบซองที่ทนายความส่งมาและลงนามในแบบฟอร์ม “เฮ้ สัญลักษณ์นี้ดูเหมือนเขาเห็นมันที่บ้านเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก” เมื่อเห็นสัญลักษณ์ "§" ปรากฏบนซองจดหมาย เฟิงหลิงฮันก็นอนอยู่บนโต๊ะและศึกษาอย่างระมัดระวัง “มันดูเหมือนกระดาษขาวแตก เขาบอกฉันดีๆ ว่านี่คือความมั่งคั่งในชีวิตของเขา แต่เขากลับไม่ฟังมันเป็นเรื่องตลกเลยเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก เป็นไปได้ไหม…”
