บนถนนสายยาวในเวลาเที่ยงคืน ไฟถนนสลัวๆ ส่องสว่างยามพลบค่ำ
หยาดฝนหล่นจากไหล่ คนเหงา คนเหงา
ความเหงาที่คดเคี้ยวข้างหน้าแผ่ขยายไปสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของความมืด
ใบหน้าอันอบอุ่นของคุณเคยปรากฏต่อหน้าต่อตาฉันอย่างคลุมเครือ
ฉันคิดถึงเธอ
คุณคือดอกไม้แมนดาลาในใจฉันที่เปิดออกอย่างไร้ศีลธรรมในทุกมุมของหัวใจ
ดอกไม้สีดำแพร่กระจายและเบ่งบานจากส่วนลึกของผิวหนัง และน้ำพิษก็กัดกร่อนเนื้อทุกตารางนิ้ว
ใบหน้าของคุณในรูปถ่ายเก่าๆ ที่จางหายไป หายไปในที่ที่ห่างไกลออกไป
บางสิ่งอยู่ไกลเกินกว่าจะเข้าใจได้ง่าย หากพวกเขาปักหลักอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจพวกเขาจะมีน้ำหนักมากขึ้น
ผ่านมาเพียงสามหรือสองปีเท่านั้น แต่โลกของพวกเขาไปไกลเกินไปแล้ว
ความเงียบงันแบบนี้จะถูกทำลายได้อย่างไร
หัวใจที่เร่าร้อนภายใต้ความเงียบกำลังรอคอยรุ่งอรุณ
ในทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนอันเงียบสงบ
โฮ โฮ โฮ! !
ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะเดินไปกับคุณทั้งวันทั้งคืน ทั้งวันทั้งคืน และฉันจะไม่พูดว่าฉันเหนื่อย
ถ้าฉันทำได้ ฉันจะเดินไปกับคุณในทุกถนนของทุกเมือง
ถ้าฉันทำได้ ฉันอยากจะมอบสวรรค์อันอบอุ่นให้กับคุณ แม้ว่าฉันจะเป็นเพียงคู่ต่อสู้ที่อ่อนแอกว่าก็ตาม
ถ้าเป็นไปได้ ฉันสามารถไปกับคุณจนถึงจุดสิ้นสุดของโลกได้~~~
แต่ไม่มีทาง
บนถนนสายยาว ร่างของคนยังคงเดิน...
ยิ่งบอกให้ปล่อยก็ยิ่งปล่อยวางไม่ได้!
ตอบกลับ (24)
บางครั้ง รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน มองอะไรก็ไม่สบายใจในหัวใจ รู้สึกอึดอัดและหวาดระแวง คอยหาทางออกอย่างหนักหน่วง
บางครั้ง จู่ๆ ก็อยากหนีชีวิตปัจจุบัน อยากเก็บของใช้ของตัวเองเพียงไม่กี่ชิ้นแล้วไปเร่ร่อนโดยไม่สนใจอะไร
บางครั้ง คนอื่นก็พูดกับคุณอย่างกะทันหันว่า ฉันรู้สึกว่าคุณเปลี่ยนไป จากนั้นคุณก็เริ่มมีความรู้สึกผสมปนเป
โหลดคำตอบเพิ่มเติม