"ที่นี่อยู่ที่ไหน?"
เย่ หยูเบิกตากว้างและมองดูสิ่งแปลก ๆ ที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างเงียบ ๆ และนึกถึงทุกสิ่งก่อนหน้านี้อย่างรอบคอบ ซึ่งดูเหมือนชัดเจนแต่ยังพร่ามัว
"ฉันจำได้ว่าฉันถูกไอ้เฒ่านั่นโยนมาที่นี่" เย่หยูปรบมือ และความทรงจำที่คลุมเครือเริ่มกลับมาชัดเจนในจิตใจของเย่หยู
"อะแฮ่ม คุณตื่นแล้ว..."
ในเวลานี้มีชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก เขาไม่สามารถพูดได้ว่าเป็นนางฟ้า ใบหน้าของเขาเป็นมันเงา ผมยาวของเขาหลวมและห้อยอยู่บนไหล่ ปกคลุมใบหน้าส่วนใหญ่ของเขา เขาสวมเสื้อผ้าโทรมๆ และมีหย่อมหนาแน่นอย่างเหลือเชื่อ อาจกล่าวได้ว่าชุดนี้เป็นผ้าขี้ริ้วปะติดปะต่อกัน และมีน่องไก่ในมือซ้ายเคี้ยวอยู่ มีคราบน้ำมันสีทองไหลลงมาที่คาง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือมือขวายังคงเกาหลัง แตะที่เอว และสัมผัสไม้กลองเป็นครั้งคราว เขาดูเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับอาหาร... เย่ หยูไม่กล้าดูอีกต่อไปหลังจากเห็นสิ่งนี้ พระเจ้ารู้ดีว่าเขาจะทำอะไรที่น่าขยะแขยงมากกว่านี้หรือเปล่า... "ได้โปรด... ฉันขอถามหน่อยได้ไหม ที่นี่ที่ไหน?" แม้ว่ามันจะน่าขยะแขยง แต่ Ye Yu ก็ยังคงรั้งมันไว้ ท้ายที่สุดนี่คือสิ่งที่เขาต้องการทำ
"เจ้าหนู ดูเผินๆ เหมือนคนนอกเลย" ชายชราพูดอย่างเพลิดเพลินขณะที่เขายังคงกินขาไก่อยู่ “นี่อยู่ภายในขอบเขตของอาณาจักร Chu แต่เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ คุณค่อนข้างแข็งแกร่ง มันไม่สำคัญว่าคุณจะตกลงมาจากที่สูงเช่นนี้หรือไม่”
"สวรรค์..." เย่ หยูพึมพำเงียบ ๆ "ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉันรู้สึกเจ็บปวด มันกลับกลายเป็นว่าตกลงมาจากเบื้องบน"
"ว่าแต่รัฐชูเป็นประเทศประเภทไหน" เย่หยูถามอย่างจริงจังหลังจากดุไอ้สารเลวในใจหลายสิบครั้ง เขาคาดเดาอย่างคลุมเครือในใจ หวังว่ามันจะไม่เป็นจริง ชายชราเหลือบมองเย่ หยูแล้วพูดว่า "รัฐชูเป็นประเทศที่เจริญรุ่งเรืองซึ่งมีรัฐมนตรีผู้ภักดีและคนชอบธรรมนับไม่ถ้วน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเย่ว์เฟยเพิ่งเกิด เขาได้รับฉายาว่าเทพเจ้าแห่งสงครามและเกือบจะอยู่ยงคงกระพัน" เย่หยูแอบตะโกนว่า "โอ้ ไม่!" เมื่อฟังคำพูดของชายชรา เขาเกือบจะมั่นใจในการเดาของเขา เขาตกลงมาสู่โลก! ! ! ! !
ในโลกนี้มีสองส่วน ส่วนแรกคือโลกแห่งการฝึกฝน และอีกส่วนคือโลกมนุษย์ ทั้งสองส่วนไม่รบกวนซึ่งกันและกัน แม้ว่าผู้ที่ฝึกฝนโลกจะแข็งแกร่ง แต่พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่โลกมนุษย์ ประการหนึ่งเป็นเพราะพลังวิญญาณของสวรรค์และโลกในโลกมนุษย์ต่ำมากจนน่าอาย ในทางกลับกัน ว่ากันว่ามีคนเคยทำข้อตกลง... นี่คือสิ่งที่เขาได้ยินจากพ่อของเขา... ฉันจำได้ว่าพ่อของเขาบอกเขาว่าอย่าก้าวเข้ามาในเวลานั้น โดยบอกว่าน้ำในโลกมนุษย์นั้นเต็มไปด้วยโคลน และความโกลาหลในโลกการเพาะปลูกไม่สามารถเทียบเคียงได้... เย่หยูรีบวิ่งออกไปทันที
ชายชราหยุดเขา แต่ไน่เหอไม่สามารถหยุดเขาได้เลย
"นี่คือ ,,,,," เย่หยูหายใจเข้าลึก ๆ มีควันอยู่ข้างนอกทุกที่ อาจกล่าวได้ว่าทั้งเมืองเป็นการสังหารหมู่ ศพอยู่ทุกหนทุกแห่งบนพื้น และกระดูกก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไม่มีสถานที่ใดที่ไม่มีเลือดติดอยู่ เขาตกใจมากที่ไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน “ผู้เฒ่า คุณโกหกฉัน คุณไม่ได้บอกว่ารัฐชูเก่งมากเหรอ?”
ชายชราเหลือบมองที่กระดูกแล้วถอนหายใจ "เรื่องนี้เคยเป็นเรื่องจริง แต่เนื่องจากราชวงศ์ฉินและฮั่นร่วมกันโจมตีชูในเวลาเดียวกัน มันจึงกลายเป็นเช่นนี้ ทุกแห่งที่พวกเขาผ่านไปล้วนถูกทำลายล้างและไม่มีหญ้างอกขึ้นมา แม้ว่าข้า ราชาแห่งแคว้นฉู่จะฉลาดและนายพลเย่ว์ก็กล้าหาญ แต่ก็ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้" หลังจากพูดแล้วเขาก็ถอนหายใจลึก ๆ
นั่น,,,,, เมื่อคืนฉันเผลอหลับไป,,, ฉันจะเขียนให้เข้มข้นขึ้นในบทต่อๆ ไป...
