ในเวลานี้มีเสียงตะโกนดังลั่นและมีเสียงการต่อสู้แบบประชิดตัวด้วย
เย่ หยูขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่รู้สิ ดูเหมือนมีเสียงทะเลาะกัน เป็นไปได้ไหมว่า..." ในขณะนี้ ใบหน้าของชายชราก็เริ่มจริงจัง "มันเริ่มทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?"
"เอาล่ะ เราไปดูกันดีกว่า" หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็จากไปโดยไม่สนใจชายชรา
"เฮ้ อย่า ,,,,, โอ้ ทำไมคนหนุ่มสาวถึงหุนหันพลันแล่นขนาดนี้" ผู้เฒ่าโยนขาไก่ทิ้งแล้วเดินตามไป
เสียง "ปิงปิง" ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเย่ หยูก็เริ่มตื่นตัวมากขึ้นเรื่อยๆ
ห้าคนสวมเสื้อผ้าต่างกันกำลังไล่ตามคนสองคน เย่หยูพบสถานที่ซ่อนทันที เผื่อว่าจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นเหมือนครั้งที่แล้ว
"บูม"
"อุ๊ย!"
"ไอ้หนู ไปช่วยผู้คนสิ..." ชายชราที่ตามมาก็ตีหัวเย่หยูทันทีและผลักเย่หยูออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
"อ๊ะ!" เย่หยูสะดุดและส่งเสียงโดยไม่ได้ตั้งใจ
"หือ?" ในเวลานี้ ทั้งห้าคนที่ล้อมรอบทั้งสองคนต่างหันกลับมาและมุ่งความสนใจไปที่เย่หยู
"นั่น..." เย่ หยูหันกลับมาและพบว่าชายชราหนีไปแล้ว และแอบสาปแช่งชายชราหลายครั้ง
ชายวัยกลางคนที่เป็นผู้นำมองมีดในมือของเขาและเช็ดร่างกายของเขาด้วยมืออีกข้าง ดวงตาที่เย็นชาของเขาเต็มไปด้วยเลือด "ฆ่า" เสียงที่โหดเหี้ยมของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
อีกสี่คนรีบวิ่งไปหาเย่หยูอย่างรวดเร็ว โดยพัดลมกระโชกแห่งความมืด ส่งผลให้เมืองอันเงียบสงบเย็นยะเยือก
"ไอ้สารเลว" เย่ฟานสาปแช่งและรีบเร่งไปข้างหน้าโดยไม่เต็มใจที่จะพ่ายแพ้ อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายเริ่มฆ่าเขาแล้ว เขาจะเก็บอะไรได้อีก? อย่างไรก็ตามเขามีทุนตุ้งติ้งมากมาย
เย่หยูรีบไปข้างหน้าและต่อยผู้นำโดยตรง ทำให้เกิดเสียง "หวือ" ในอากาศ และชกเข้าที่เอวโดยตรง เมื่อได้ยินเสียงกระดูกแตก ชายคนนั้นก็ถูกกระแทกออกไป
อีกสามคนพูดไม่ออก นี่คือพลังของมนุษย์เหรอ? คนที่ถูกทุบตีเมื่อกี้นี้ก็เป็นปรมาจารย์ของโลก แล้วเขาจะถูกทุบตีแบบนี้ได้ยังไง...? เย่หยูก็ตกใจเช่นกัน เมื่อไหร่ที่เขาแข็งแกร่งขนาดนี้? แต่สุดท้ายฉันก็รู้สึกโล่งใจ นี่คือช่องว่างระหว่างภิกษุและปุถุชน แม้ว่าฉันจะเป็นเพียงพระระดับต่ำ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้
แต่ยังมีคำถามที่กวนใจเย่หยูอยู่ ในเมื่อพระชั้นต่ำมีกำลังมาก ทำไมคนอื่นไม่มาถ้าไม่สามารถหันมือเป็นเมฆหรือฝนได้?
แต่เขาสับสน และอีกสามคนก็รีบวิ่งไปข้างหน้า เย่หยูไม่ได้พูดอะไร และชกโดยตรง เขาต่อยคนทั้งสามคนประมาณสิบครั้ง และไม่หยุดจนกว่าพวกเขาจะหมดสติ
"ไม่คิดว่าเด็กอย่างคุณจะโหดร้ายขนาดนี้" ผู้นำยังคงเช็ดด้ามมีด ดวงตาเย็นชาราวกับมองดูคนตาย
เย่ หยู ยิ้มอย่างตระการตา "ไม่มีทาง ฉันเรียนรู้มันมาจากคนงี่เง่า"
"อ้าว?ไปเรียนมาจากใครคะ?" น้ำเสียงของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ไอ้เวรนั่นยืนอยู่ตรงหน้าฉัน!!!" เย่หยูโกรธมากในขณะนี้ เขาต้องการฆ่าเขาเมื่อเขาไม่มีอะไรทำ หากไม่มีคนอยู่ด้วย เขาคงจะดุเขาโดยตรง ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีไหวพริบมากนัก
การแสดงออกทางสีหน้าของชายคนนั้นแข็งทื่อมานานแล้วและใบหน้าของเขาซีดเผือด ตั้งแต่เขากลายเป็นฆาตกร ไม่มีใครกล้าดุเขาอย่างหยิ่งผยองขนาดนี้มาหลายปีแล้ว "หนุ่มน้อย ฉันทำสิ่งนี้เพื่อประโยชน์ของตัวคุณเอง"
"เพื่อประโยชน์ของตัวฉันเอง เอ้ย!!! ถ้าจะฆ่าฉันก็พูดมาสิ ทำไมต้องแกล้งเป็นสุภาพบุรุษล่ะ สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือมีคนแกล้งทำเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าฉัน!" เย่ฟานดุเขาโดยตรง และไม่มีอะไรจะพูดกับคนแบบนี้
"ไอ้หนู คุณพูดมากเกินไปแล้ว"
แสงเย็นๆ เข้ามา เย่ หยูก้าวเท้าเลี่ยงและชกโดยตรง แต่ก็ล้มเหลว และมีเพียงภาพติดตาเท่านั้นที่ยังคงอยู่ที่จุดเดิมที่เขายืนอยู่
"แดง"
ดาบบินมาหาเขา และเย่หยูก็ต่อยมันโดยตรง ผลลัพธ์เป็นไปตามที่คาดไว้ ดาบถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ ด้วยพลังของเย่หยู
"ช่างเป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ"ชายคนนั้นก้มศีรษะลงและกระซิบ
"ใช่ "มีเสียงดังก้องจากหูของเขา และชายคนนั้นก็ล้มลงด้วยแววตาหวาดกลัว มีรอยหมัดบนหน้าอกของเขา
เย่ หยูเพิ่งลองมัน แต่ไม่คาดคิดว่าเขาทำสำเร็จ ความเร็วของเขาเร็วกว่าสองเท่า!
"คุณแข็งแกร่งมากหรือเปล่า..."
ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น และเย่ หยูก็หันกลับมา กลายเป็นชายชรา! ในขณะนี้เขากำลังดื่มไวน์ มีความสุขมาก !!!
เดาสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป~~~~
