[ต้นฉบับ] บทที่ 11 ของ "ผู้ถือวิญญาณ"

บทที่ 11 ฉันไม่ใช่...ปีศาจ “ผู้ฆ่าผี? ไม่เลว ชื่อที่หล่อมาก” นักร้องมีความสุขมากที่ได้รับศิลปะการต่อสู้แบบใหม่ "สอนฉันมากกว่านี้เมื่อคุณมีเวลา..." "เงียบๆ มีคนกำลังมา!" เสียงเร่งด่วนของคาซานขัดจังหวะเขา “ระวังหลีกเลี่ยง!” เมื่อได้ยินดังนั้น Singh ก็ตั้งสติทันที หยิบท่อนเหล็กขึ้นมาแล้วซ่อนตัวอยู่หลังประตู “ตัม...ตัม...ตัม...” เสียงฝีเท้าดังมาจากไกลใกล้ ซิงเกอร์รออยู่หลังประตูอย่างกระวนกระวายใจ โดยกำแท่งเหล็กไว้ในมือแน่นขึ้นเรื่อยๆ "แปลก." เสียงของคาซานดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง “บุคคลนี้ดูเหมือนจะไม่มีเจตนาร้ายใดๆ และ...” ก่อนที่เขาจะพูดจบ ก็มีใครบางคนมาถึงแล้ว เมื่อศีรษะที่มีผมเกาลัดสบตากับซิงเกอร์ หัวใจที่ซ่อนเร้นของเขาก็ผ่อนคลายลงในที่สุด “พี่ซินหยาน!” นักร้องตะโกนบอกผู้หญิงคนนั้น "อา!" ซินหยานตกใจและหันกลับไปพบใบหน้าที่คุ้นเคยยิ้มให้เธอ “สิงห์! ทำไมคุณ... ตื่น?” ซินหยานดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ใหญ่ “ฉันหลับไปหกปีจริงๆเหรอ?!” ซิงเกอร์อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซินหยานมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก ราวกับว่าเธอพบอะไรบางอย่าง ใบหน้าของ Xin Yan แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย เธอหมุนอิฐที่ไม่เด่นบนผนัง และอิฐที่อยู่ตรงมุมก็เคลื่อนออกไป เผยให้เห็นหลุมดำ "รีบ รีบเข้าไป" ซินหยานเร่งเร้าอย่างกระตือรือร้น “คุณตื่นทันเวลาพอดี... ไม่มีเวลาอธิบาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในภายหลัง อย่าเปิดเผยตัวเอง” Xing พยักหน้าอย่างสับสนและเข้าสู่เส้นทางลับ เนื้อเรื่องยาวแต่ไม่ใหญ่นัก และซิงเกอร์ต้องโค้งงอเพื่อเคลื่อนตัวไปรอบๆ มีคบเพลิงอยู่รอบๆ และไม่มืดมาก ข้อความทั้งหมดเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นอันไม่พึงประสงค์ "มันน่าขยะแขยง" ซิงเกอร์หยุดและไม่ก้าวไปข้างหน้า “ทำไมเราไม่กลับไปแอบฟังสถานการณ์ปัจจุบัน ซิสเตอร์ซินหยานสบายดีไหม?” ซิงเกอร์จึงกลับมาที่จุดเริ่มต้นของข้อความ แนบหูชิดผนังแล้วฟัง มีการสนทนาแผ่วเบาด้านบน และบริเวณโดยรอบก็เงียบมาก ดังนั้นแม้ว่าเสียงจะเบามาก แต่ซิงเกอร์ก็สามารถได้ยินการสนทนาได้ชัดเจน ตอนแรกมันเป็นเสียงของซินหยาน เธอกระซิบด้วยความงุนงงว่า "ท่าน..." จากนั้นก็มีเสียงของชายวัยกลางคนที่ส่งเสียงร้องเบา ๆ ทำให้ผู้คนนึกถึงชายหนุ่มหน้าตาน่าขยะแขยง เขาพูดว่า "ซินหยาน คุณเป็นอะไรไป? ปีศาจนั่นอยู่ที่ไหน?" เมื่อเขาได้ยินคำว่าปีศาจ ไฟที่ไม่รู้จักก็ไหม้อยู่ในใจของ Xing ซินหยานตอบด้วยความเคารพ: "ท่านครับ ซิงห์ตื่นแล้ว ทำผมหมดสติและวิ่งหนีไป" "จุ๊จุ๊..." ชายคนนั้นถอนหายใจ "ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณคิดอะไรอยู่ นักบวชผู้ยิ่งใหญ่คนก่อนซินเจิ้งตายแล้ว! ฉันคือนักบวชผู้ยิ่งใหญ่คนใหม่! นักร้องหนุ่มคนนั้นไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งได้ และตอนนี้เขากลายเป็นปีศาจแล้ว! ทำไมคุณถึงเก็บเขาไว้? คุณแค่ฟังฉันและฆ่าเขา! ตอนนี้ ปีศาจหนีไปแล้ว ใครจะรู้ว่าเขาจะทำลายโลกได้อย่างไร” ทุกครั้งที่ชายคนนั้นพูดว่า "ปีศาจ" เขาจะเติมเชื้อเพลิงให้กับเปลวไฟแห่งความโกรธของซิงเกอร์ การเสียดสีและการเหยียดหยามในน้ำเสียงของเขากลายเป็นเครื่องเป่าลมที่ดีที่สุดของเปลวไฟ “ปีศาจชนิดนี้คือหายนะของโลก” ชายคนนั้นถ่มน้ำลายออกมาอีกประโยคหนึ่งอย่างดูถูก ทำลายขีดจำกัดความอดทนของซิงเกอร์โดยสิ้นเชิง ซิงห์เดินออกจากทางเดินไปอย่างเงียบๆ และมหาปุโรหิตก็ไม่สังเกตเห็นเขาเพราะหันหลังมาหาเขา “คุณ...ยังกล้าพูดอีกเหรอ?” นักร้องพูดอย่างเย็นชา มหาปุโรหิตหันกลับมาและเห็นซิงเกอร์ “โอ้? ปีศาจมาที่ประตูด้วยตัวเองจริงๆเหรอ?” มหาปุโรหิตเพิกเฉยต่อความโกรธของซิงเกอร์และพูดซ้ำคำพูดของเขาที่สมควรถูกทุบตี: "ฉันบอกว่าปีศาจเช่นคุณเป็นขยะของโลก!" หลังจากพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก เขาก็พูดกับซิงเกอร์อย่างภาคภูมิใจว่า "ฉันพูดอีกแล้ว คุณได้ยินฉันชัดเจนไหม ปีศาจ" ปีศาจ . . . . . . ปีศาจ . . . . . ปีศาจ . . . . "บ้าเอ๊ย!" นักร้องคำรามขึ้นไปบนฟ้า ความปรารถนาที่จะฆ่าครอบครองจิตวิญญาณของเขา “ฉันจะฆ่าคุณ!” ซิงเกอร์ยกมือผีขึ้นด้วยดวงตาสีแดง "การทำลายล้างของผีและเทพเจ้า: คาซานแห่งดาบวิญญาณ!"