[โอน] คำสาปแห่งหัวใจแห่งท้องทะเลลึก!

ในปีคริสตศักราช 1642 นักสำรวจและนักอัญมณีชาวฝรั่งเศส Tavimir ได้รับเพชรอัญมณีขนาดใหญ่นี้เป็นครั้งแรกทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดีย ซึ่งมีน้ำหนัก 112.5 กะรัต และมีสีน้ำเงินเข้มที่หายากมาก Tavimir นำอัญมณีดังกล่าวกลับไปยังฝรั่งเศสและนำไปถวายต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส กษัตริย์ทรงมอบตำแหน่งอย่างเป็นทางการแก่เขาและทรงตอบแทนเขาด้วยเงินจำนวนมากเท่ากับราคาอัญมณี โชคร้ายในตำนานก็เริ่มเกิดขึ้นกับผู้ที่สัมผัสกับอัญมณีด้วย ทรัพย์สินของ Tavimir ถูกลูกชายนอกใจของเขาใช้อย่างสุรุ่ยสุร่าย ทำให้เขาไม่มีเงินจนหมดตัวเมื่ออายุ 80 ปี เขายังต้องไปอินเดียอีกครั้งโดยหวังว่าจะพบความมั่งคั่งใหม่ อย่างไรก็ตามเขาถูกสุนัขป่ากัดจนตายที่นั่น
องค์ต่อไปคือพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส เขาขัดเพชรพลอยสีน้ำเงินเม็ดนี้ให้เป็นเพชรน้ำหนัก 69.03 กะรัต พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงสวมมันเพียงครั้งเดียวและไม่นานก็สิ้นพระชนม์ด้วยไข้ทรพิษ พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสผู้สืบราชบัลลังก์ได้กลายมาเป็นเจ้าของเพชรคนใหม่ เขาสาบานว่าจะไม่สวมเพชรสีน้ำเงินเข้มเม็ดใหญ่ แต่เขาให้นายหญิงของเขายืม เป็นผลให้พระสนมของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ถูกตัดศีรษะระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เพชรสีน้ำเงินขนาดใหญ่นี้ถูกส่งต่อไปยังพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส ราชินีของเขามักจะสวมเพชรนี้ เป็นผลให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระมเหสีถูกส่งตัวไปกิโยติน เจ้าหญิงแลมเบิร์น แฟนสาวของสมเด็จพระราชินีหลุยส์ที่ 16 ต่อมาได้กลายเป็นเจ้าของเพชรสีน้ำเงินแห่งความโชคร้ายนี้ เธออาจถูกสังหารในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสเนื่องจากการสวมเพชรอันโชคร้ายนี้
เพชรสีน้ำเงินขนาดใหญ่นี้ถูกขโมยไปจากคลังของฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2335 ไม่ทราบชะตากรรมของหัวขโมย เรารู้เพียงว่ามีการคิดใหม่ และน้ำหนักลดลงเหลือ 45.52 กะรัต มันปรากฏตัวในตลาดจิวเวลรี่ในลอนดอนในปี 1830 และถูกซื้อโดยนายธนาคาร Hope ทันทีในราคา 18,000 ปอนด์ จากนั้นเป็นต้นมา เพชรสีน้ำเงินจึงได้ชื่อว่า "โฮป" ตามชื่อเจ้าของคนใหม่ เนื่องจากความหวังในภาษาอังกฤษหมายถึงความหวัง เพชรจึงถูกเรียกว่า "ความหวัง" นายธนาคารโฮปไม่เคยแต่งงาน เขาส่งต่อเพชรสีน้ำเงินให้กับหลานชายของเขา (โดยมีเงื่อนไขว่าเขาต้องเปลี่ยนนามสกุลเป็นโฮป) เจ้าของเพชรคนใหม่ในเวลาต่อมาได้แต่งงานกับนักแสดงชาวอเมริกันชื่อ Yossi ในไม่ช้า Little Hope ก็ล้มละลายและ Yossi ก็หย่ากับเขา Yossi เสียชีวิตในบอสตัน สหรัฐอเมริกา ในปี 1940 เธออดอยากในปีต่อๆ มา และมักบ่นว่าเพชรสีน้ำเงิน "Hope" นำโชคร้ายมาให้เธอซึ่งยากจะกำจัดออกไป ในปี 1906 Little Hope ถูกบังคับให้ขายเพชรสีน้ำเงิน "Hope" เพื่อชำระหนี้ ในอีกสองปีข้างหน้า "โฮป" ถูกขายต่อหลายครั้ง
ในปี 1908 เพชรสีน้ำเงิน "Hope" ถูกซื้อโดยสุลต่านฮามิดที่ 2 แห่งTürkiye ในราคา 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ ว่ากันว่าเมื่อนักธุรกิจที่จัดการข้อตกลงพาภรรยาและลูกๆ ออกไป รถของพวกเขากลิ้งตกหน้าผา และทั้งครอบครัวก็เสียชีวิต เพชรสีน้ำเงิน "โฮป" มอบให้กับซูบิดคนสนิทของเขาโดยสุลต่านเพื่อสวมใส่ในศาลตุรกี แต่ในไม่ช้า ซูบิดก็ถูกสุลต่านประหารชีวิต
ในปี 1911 McClain เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ในกรุงวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา ได้ซื้อเพชรสีน้ำเงิน "Hope" ในราคา 114,000 เหรียญสหรัฐ เขามอบมันให้กับภรรยาของเขาเป็นของขวัญ มีคนบอกนางแมคเคลนว่านี่คือเพชรที่จะนำโชคร้ายมาและพูดถึงตำนานทางประวัติศาสตร์มากมาย นางแมคเคลนหัวเราะออกมา เธอมักจะสวมเพชรเม็ดนี้ และมักจะสวมร่วมกับเพชรชื่อดังอีกเม็ดที่เธอเป็นเจ้าของ นั่นคือ "Eastern Star" หนัก 94.8 กะรัต เพื่อแสดงถึงความหรูหราและความมั่งคั่ง บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ! ในปีที่สองหลังจากที่นางแมคเคลนได้รับเพชรสีน้ำเงิน "โฮป" ลูกชายของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ นายแมคเคลนสามีของเธอก็เสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน และลูกสาวของเธอก็เสียชีวิตจากการใช้ยานอนหลับเกินขนาด
นาง. McClain เสียชีวิตในปี 1947 Winston ช่างอัญมณีชื่อดังชาวอเมริกัน ซื้อเครื่องประดับทั้งหมดของเธอในปี 1958 และกลายเป็นเจ้าของคนใหม่ของเพชรสีน้ำเงิน "Hope" เกิดอะไรขึ้นต่อไป? วินสตันนำเพชรแห่งความโชคร้ายนี้และบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกหลายครั้งในฤดูกาลที่แตกต่างกัน แน่นอนว่าทุกอย่างปลอดภัย แต่เขาได้พบกับสิ่งที่น่าสนใจ
ครั้งหนึ่ง วินสตันและภรรยาของเขาไปที่ลิสบอน เมืองหลวงของโปรตุเกส เมื่อพวกเขากลับมานิวยอร์ก วันหนึ่งภรรยาของเขาขึ้นเครื่องบิน และวินสตันเองก็บินกลับไปนิวยอร์กในวันรุ่งขึ้น เครื่องบินของนางวินสตันขึ้นตรงเวลาและลงจอดที่สนามบินมาเรียในอะซอเรสเพื่อเติมเชื้อเพลิงตามที่กำหนด เนื่องจากเครื่องยนต์ขัดข้องเล็กน้อย เครื่องบินจึงดีเลย์เป็นเวลาประมาณสามชั่วโมง ระหว่างรอการซ่อมแซม จู่ๆ ผู้โดยสารชายก็ปฏิเสธที่จะเดินทางบนเครื่องบินลำนี้อีกครั้ง และยืนกรานว่าจะขึ้นเครื่องในวันรุ่งขึ้น จึงลงจากเครื่องบินและออกเดินทาง วินสตันไม่รู้เรื่องนี้ ระหว่างทางไปสนามบินลิสบอนในวันรุ่งขึ้น เขาได้รับโทรเลขจากภรรยาของเขาบอกว่าเธอมาถึงนิวยอร์กอย่างปลอดภัยแล้ว วินสตันยัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋าแล้วขึ้นเครื่องไปนิวยอร์กทันที เมื่อเครื่องบินขึ้นเขาพบว่าที่นั่งข้างเขาว่างเปล่า เขามีความสุขมากเพราะเขาสามารถนอนหลับได้ดี เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เครื่องบินก็มาถึงปั๊มน้ำมันที่สนามบินมาเรียในอะซอเรสแล้ว ขณะที่เครื่องบินกำลังเติมน้ำมันอยู่ เขาก็ลงจากเครื่องบินแล้วออกไปเดินเล่น
เมื่อเขากลับมาที่เครื่องบิน เขาพบว่ามีแขกที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาอยู่แล้ว และบุคคลนี้กำลังเล่าเรื่อง "การผจญภัย" ของเขาให้ผู้โดยสารบนเครื่องบินฟัง เขาบอกว่าจริง ๆ แล้วเขานั่งเครื่องบินกับภรรยาเจ้าของเพชรโชคร้ายเมื่อวานนี้ นั่นเองเครื่องบินพังที่สนามบินมาเรีย เขารีบหนีออกจากเครื่องแล้วขอเปลี่ยนเป็นเครื่องของวันนี้ เป็นต้น ผู้โดยสารกล่าวต่อว่า “ฉันไม่ได้ถือไสยศาสตร์ แต่ทำไมฉันถึงต้องเสี่ยงบินเครื่องเดียวกับภรรยาเจ้าของเพชรโชคร้าย ฉันยืนกรานว่าจะขึ้นเครื่องบินลำอื่น เห็นไหม ฉันปลอดภัยและอยู่ที่นี่ได้” บทสนทนา" วินสตันกำลังฟังอยู่อย่างตกตะลึง เขาคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชายคนนี้ถ้าเขารู้ว่าฉันเป็นเจ้าของเพชรสีน้ำเงิน "โฮป"? ในขณะนี้ แขกที่นั่งข้างเขาจู่ๆ ก็ขึ้นเสียง และพูดว่า: "คงจะแปลกถ้าเครื่องบินมาถึงอย่างปลอดภัยเมื่อวานนี้" นายวินสตันผู้ดีคงจะอดไม่ได้อีกต่อไป เขาหยิบโทรเลขจากภรรยาแล้วยื่นให้ผู้โดยสารที่ตื่นเต้นอยู่ข้างๆ เขา ทันใดนั้นเขาก็เงียบไปราวกับ... จนกระทั่งเขาไปถึงจุดหมายปลายทางในนิวยอร์ก ผู้โดยสารก็ไม่เคยพูดอีกเลย
เอาล่ะ! ในที่สุดความเชื่อโชคลางก็พังทลายลงและโชคลาภก็สิ้นสุดลง ของตกแต่งเพื่ออวดความหรูหราและความมั่งคั่งหรือเพื่อเพิ่มความสวยงามส่วนบุคคล แต่กลายเป็นตัวอย่างในการวิจัยทางวิทยาศาสตร์