ชื่อของฉันคือชื่อของฉัน ชื่อของฉันคือชื่อ

เจ้าของโพสต์รีบโพสต์ข้อความนี้ไปอย่างตื่นเต้น แต่กลับถูกนักข่าวคนหนึ่งขัดขวางและยืนกรานที่จะสัมภาษณ์เขา... — นักข่าวถามว่า: “ชีวิตของคุณต้องมีประสบการณ์ที่น่าจดจำบ้างใช่ไหม? เล่าให้เราฟังได้ไหม?” — เจ้าของโพสต์ฟังแล้วอึ้ง สูบบุหรี่ลึกหนึ่งคำแล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงสื่อความหมายว่า: “ปีนั้น สุนัขของบ้านชั้น 2 หาย... ฉันและคนชั้น 2 ขึ้นเขาหาทั้งคืน แล้วในที่สุดก็เจอสุนัข เพราะฝนตกหนักมาก เราจึงพักค้างคืนในถ้ำบนเขา คืนคืนนั้นน่าเบื่อมาก เรา... กับสุนัขของบ้านชั้น 2 สนุกมาก!” — นักข่าวหน้าตาเก้อเขิน แล้วถามต่อว่า: “คุณไม่มีเรื่องที่น่าจดจำมากกว่านั้นอีกหรือ?” — เจ้าของโพสต์หัวเราะเบาๆ: “มีอยู่ปีหนึ่ง หน้าหนาว สุนัขชั้น 3 หาย ฉันและคนชั้น 2 ขึ้นเขาหา ก็ค้นพบเร็ว แต่ตอนลงจากเขา เราตั้งใจอ้อมไปจนมืด เราจึงพักค้างคืนในถ้ำอีกครั้ง ฉันและคนชั้น 2 รู้กันโดยไม่ต้องบอก เรา... กับชั้น 3 สนุกสุดๆ!” — นักข่าวพยายามยิ้มเพื่อคลายบรรยากาศ จากนั้นถามว่า: “คุณไม่มีเรื่องที่น่าจดจำที่สุดเลยหรือ ไม่ใช่เรื่อง...กับสัตว์ หรือ...กับคน?” — เจ้าของโพสต์ฟังแล้ว สั่นสะเทือนและกดหัวบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างแรง ปากกระตุกไปมา ในที่สุดก็สงบลง เจ้าของโพสต์จมดิ่งสู่ความทรงจำอันเศร้าโศกไม่สิ้นสุด... “มีอยู่ปีหนึ่ง ฉันหายไป คนทั้งตึกขึ้นเขามาหาฉัน...”

เจ้าของโพสต์ตื่นเต้นรีบโพสต์กระทู้นี้เสร็จ แต่ผลลัพธ์กลับมีนักข่าวมาขัดขวางและยืนยันที่จะสัมภาษณ์เขา... — นักข่าวถามว่า: "คุณในชีวิตนี้ต้องมีประสบการณ์ที่น่าจดจำบ้างใช่ไหม? บอกเราได้ไหม?" — เจ้าของโพสต์ฟังแล้วตกใจเล็กน้อย จุดบุหรี่ขึ้นสูบแรงหนึ่งครั้งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงลึกซึ้งว่า: "ปีนั้น สุนัขของบ้านชั้นสองหายไป... ฉันกับบ้านชั้นสองขึ้นไปบนเขาหาตลอดทั้งคืน จนในที่สุดก็เจอสุนัข เนื่องจากฝนตกหนัก เราจึงพักค้างคืนในถ้ำคืนนั้น มันว่างเกินไปเราจึง... ทำอะไรบางอย่างกับสุนัขของบ้านชั้นสอง รู้สึกดีมาก!" — นักข่าวหน้าซีดแล้วถามต่อ: "คุณไม่มีเรื่องที่น่าจดจำมากกว่านั้นอีกหรือ?" — เจ้าของโพสต์หัวเราะกวนเล็กน้อย: "ปีหนึ่งในฤดูหนาว บ้านชั้นสามหายไป ฉันกับบ้านชั้นสองขึ้นเขาหา ไม่ช้าเราก็เจอ แต่ตอนลงเขาเราแกล้งวนทางจนมืด เสร็จแล้วค้างคืนในถ้ำอีกครั้ง ฉันกับบ้านชั้นสองต่างนัยหันมองแล้วทำอะไรบางอย่างกับบ้านชั้นสาม รู้สึกเจ๋งสุดๆ!" — นักข่าวพยายามยิ้มเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ แล้วถามอีกครั้ง: "คุณไม่มีเรื่องที่น่าจดจำที่สุด ที่ไม่ใช่ทำร้ายสัตว์หรือทำร้ายคนบ้างหรือ?" — เจ้าของโพสต์ฟังแล้วสั่นขณะที่บดหัวบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่หลายครั้ง ปากขยับต่อเนื่องในที่สุดก็สงบลง เจ้าของโพสต์จมอยู่กับความทรงจำอันเจ็บปวดไม่สิ้นสุด... "มี ปีหนึ่ง ฉันหายไป ทุกคนในตึกขึ้นเขามาหาฉัน..."

เจ้าของกระทู้ คุณจะกลับบ้านเมื่อไหร่? แม่คุณให้ฉันออนไลน์ติดต่อคุณอีกครั้ง เมื่อเร็วๆ นี้คุณทำงานที่ไซต์ก่อสร้างเป็นอย่างไรบ้าง? ที่นาข้าวโพดของคุณถูกน้ำท่วม เงิน 300 หยวนที่คุณให้แม่ปีที่แล้ว ครอบครัวก็ใช้หมดแล้ว ตอนนี้ที่ไซต์ก่อสร้างคุณกินอิ่มทุกวันไหม? ครอบครัวคิดถึงคุณมาก เป็นห่วงสุขภาพคุณ ไม่กล้าให้คุณทำงานหนักจนร่างกายเสีย ตอนปีใหม่ปีนี้คุณกลับมามั้ย? คนในครอบครัวคิดถึงคุณมาก คนในหมู่บ้านบอกว่าคุณประสบความสำเร็จแล้ว ไปลองชีวิตในเมือง บ้านข้างๆ ประทับใจคุณมาก โทรทัศน์ในหมู่บ้านก็พัง ลุงหลิวรอคุณมาซ่อมทีวีครึ่งปีแล้ว รอคอยคุณทุกวัน ตอนนี้ทุกคนไม่มีทีวีดู นอกจากไปทำนา ก็ไปทำนาอยู่ดี รีบกลับมานะ บอกล่วงหน้าก่อนเด็กผู้ใหญ่หมู่บ้านบอกว่าจะทำเซอร์ไพรส์ให้คุณ ทั้งหมู่บ้านยินดีต้อนรับคุณกลับบ้าน ตอนนี้เด็กๆ ในหมู่บ้าน เล่นโคลนทุกวัน ถ้าคุณทำอะไรไม่ไหว ก็มาช่วยหมู่บ้านหน่อย สอนหนังสือเด็กๆ พาเด็กรุ่นต่อไปพัฒนา พาหมู่บ้านไปปรับปรุง นั่นเป็นเรื่องต่อไปแล้ว ไม่พูดมาก ฉันกำลังแย่งเครื่องของเด็กอยู่ ฝากข้อความถึงคุณด้วย ฟ้ายังไม่สว่าง กลัวถ้าจะเดินกลับบ้านก็จะถึงตอนกลางคืน ดูแลร่างกายตัวเองที่ไซต์ก่อสร้าง บางครั้งก็กลับมาดูหมู่บ้าน

(input=25) คือ(input=25)(/input)(/input)

(input=25) คือ(/input)