การสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายจบลงแล้ว!

เจ้าของโพสต์รีบโพสต์ข้อความนี้ไปอย่างตื่นเต้น แต่กลับถูกนักข่าวคนหนึ่งขัดขวางและยืนกรานที่จะสัมภาษณ์เขา... — นักข่าวถามว่า: “ชีวิตของคุณต้องมีประสบการณ์ที่น่าจดจำบ้างใช่ไหม? เล่าให้เราฟังได้ไหม?” — เจ้าของโพสต์ฟังแล้วอึ้ง สูบบุหรี่ลึกหนึ่งคำแล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงสื่อความหมายว่า: “ปีนั้น สุนัขของบ้านชั้น 2 หาย... ฉันและคนชั้น 2 ขึ้นเขาหาทั้งคืน แล้วในที่สุดก็เจอสุนัข เพราะฝนตกหนักมาก เราจึงพักค้างคืนในถ้ำบนเขา คืนคืนนั้นน่าเบื่อมาก เรา... กับสุนัขของบ้านชั้น 2 สนุกมาก!” — นักข่าวหน้าตาเก้อเขิน แล้วถามต่อว่า: “คุณไม่มีเรื่องที่น่าจดจำมากกว่านั้นอีกหรือ?” — เจ้าของโพสต์หัวเราะเบาๆ: “มีอยู่ปีหนึ่ง หน้าหนาว สุนัขชั้น 3 หาย ฉันและคนชั้น 2 ขึ้นเขาหา ก็ค้นพบเร็ว แต่ตอนลงจากเขา เราตั้งใจอ้อมไปจนมืด เราจึงพักค้างคืนในถ้ำอีกครั้ง ฉันและคนชั้น 2 รู้กันโดยไม่ต้องบอก เรา... กับชั้น 3 สนุกสุดๆ!” — นักข่าวพยายามยิ้มเพื่อคลายบรรยากาศ จากนั้นถามว่า: “คุณไม่มีเรื่องที่น่าจดจำที่สุดเลยหรือ ไม่ใช่เรื่อง...กับสัตว์ หรือ...กับคน?” — เจ้าของโพสต์ฟังแล้ว สั่นสะเทือนและกดหัวบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างแรง ปากกระตุกไปมา ในที่สุดก็สงบลง เจ้าของโพสต์จมดิ่งสู่ความทรงจำอันเศร้าโศกไม่สิ้นสุด... “มีอยู่ปีหนึ่ง ฉันหายไป คนทั้งตึกขึ้นเขามาหาฉัน...”

เอ่อ.....

ส่งก็ส่ง ไม่งั้นก็ทำไม่เป็น ภาษาต่างประเทศน่าตายจริง ๆ

ไม่ยอมจ่าย...