[ต้นฉบับ] บทที่ 16 ของ "ผู้ถือวิญญาณ"

บทที่ 16 คืนพร่ามัว บนเส้นทางป่าอันเงียบสงบ เด็กชายผมขาวกำลังเดินอย่างสบาย ๆ ก้าวไปเรื่อยๆ. แสงจันทร์อันเจิดจ้าส่องมาที่เขา ทำให้ใบหน้าของเขาสว่างขึ้น หน้าหล่อเลยนะนั่น ดวงตาสีทองคู่หนึ่งพุ่งออกมาด้วยแสงอันดุเดือด แขนซ้ายของเขาส่องแสงเงาสีแดงจาง ๆ ใต้แสงจันทร์ เด็กชายหยุด เขาแตะมือซ้ายที่เปื้อนเลือดแล้วยิ้มเบา ๆ จากนั้นเขาก็ยกแขนซ้ายขึ้น กล่าวเบาๆ. "ออกมา" เงาสีแดงปรากฏขึ้นข้างๆเขา “อะไรนะ? คุณอยากออกมาสูดอากาศจริงๆ เหรอ?” ชายหนุ่มถามด้วยรอยยิ้ม “ฮืม...” คาซานยิ้มเยาะ “ยอมรับเถอะ เจ้าหลงทางแล้ว เจ้าหนู” "ฮ่าฮ่า" จิ๊กยังหัวเราะเยาะ “ฉันอายุยี่สิบห้าแล้ว อย่าเรียกฉันว่าเด็กนะ” “ฮ่าฮ่า ใครปล่อยให้เจ้าหลับไปหกปีเต็ม เสียเวลาดีๆ มากมายนัก” คาซานหัวเราะ “คุณไม่ไปเมืองซูรันเหรอ? อะไรนะ วัยเยาว์ของพวกเราหายไปแล้วเหรอ?” จิ๊กไม่สนใจเขา เพียงยืนเงียบๆใต้แสงจันทร์ "อนึ่ง." คาซานพูดว่า "สาวน้อยคนนั้นให้สิ่งดีๆ อะไรแก่เธอบ้าง เอามันออกมาดูสิ" เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในปากของคาซานคือซินหยาน และจิ๊กก็จำสร้อยคอที่เธอทิ้งไว้ได้ “มันเป็นแค่สร้อยคอธรรมดาไม่ใช่เหรอ? มันมีดีอะไรขนาดนั้น?” จิ๊กไม่เห็นด้วย โดยคิดว่ามันเป็นเพียงของตกแต่งหน้าซื่อใจคดและวางแผนที่จะขายมันในเมือง “ฮิฮิ... นั่นไม่ใช่สร้อยคอธรรมดา” คาซานยิ้มอย่างชั่วร้าย "นั่นคือสร้อยคออวกาศ สร้อยคออวกาศใช้เวทย์มนตร์อวกาศเพื่อบีบอัดส่วนหนึ่งของช่องว่างลงในสร้อยคอ ทำให้สร้อยคอกลายเป็นภาชนะ ตราบใดที่คุณกดดันมัน คุณสามารถเปิดใช้งานการจัดเก็บอวกาศของมันได้ เมื่อดูที่ระดับของสร้อยคอ มันควรจะเป็นสร้อยคออวกาศระดับสูงสุดที่มีความจุมหาศาล" "โอ้?" ข่าวนี้ทำให้จิ๊กประหลาดใจเล็กน้อย “อะไรอยู่ในนั้น?” “โอ้... นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเหรอ? คุณจะรู้เมื่อเปิดมันแล้วลองดู” จิ๊กหยิบสร้อยคอออกมา มันเป็นสร้อยคอที่งดงามมากและมีอักษรรูนสลักอยู่มากมาย เขาถือมันไว้ในมือแล้วบีบมันเบา ๆ และทันใดนั้นก็มีช่องว่างปรากฏขึ้น จิ๊กยื่นมือเข้าไปสัมผัสของมีคม เมื่อฉันหยิบมันออกมา ฉันเห็นมันคือเคียวแห่งความตาย จิ๊กรู้สึกอบอุ่นเล็กน้อย “นี่เป็นอาวุธที่นักบุญใช้ มันไม่มีประโยชน์สำหรับคุณอีกต่อไป” คาซานเห็นจิ๊กสั่นไหวจึงลงมือทำลายความอบอุ่น “ในฐานะผู้ศรัทธาเรื่องผีและเทพเจ้า คุณไม่ใช่ตระกูล Xin อีกต่อไปแล้ว Jig” คาซานจงใจออกเสียงคำว่า "吉" อย่างแรงมาก "ฉันรู้." จิ๊กตอบคาซานอย่างเย็นชา เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของจิ๊ก คาซานก็ถอนหายใจ ...จิ๊ก ถ้าอยากเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ต้องยอมเสียสละอะไรมากมาย บางทีถึงขั้น...อารมณ์ ...จิ๊กสะบัดอารมณ์ในใจแล้วเอามือสอดเข้าไปในสร้อยคออวกาศ คราวนี้เขาสัมผัสมีด มันเป็นดาบสีแดง คมมาก "นี่คืออะไร?" ดาบเล่มนี้ทำให้จิ๊กประหลาดใจ เขาขาดอาวุธที่มีประโยชน์ ถ้าเขาใช้มันได้ มันก็จะแก้ปัญหาของเขาได้ "นี้." คาซานเหลือบมองมันแล้วพูดอย่างสบายๆ "นี่เป็นเพียงดาบอากิบะ มันเป็นเพียงอาวุธระดับสูง" “อาวุธก็มีการให้คะแนนเหมือนคน จากต่ำไปสูง ได้แก่ อาวุธระดับต่ำ อาวุธระดับกลาง อาวุธระดับสูง อาวุธวิญญาณ อาวุธศักดิ์สิทธิ์ กึ่งสิ่งประดิษฐ์ อาวุธศักดิ์สิทธิ์ อาวุธยังแบ่งออกเป็นระดับและสามารถอัพเกรดเทียมได้ เมื่ออาวุธไปถึงอาวุธศักดิ์สิทธิ์ มันก็จะมีจิตสำนึกทางจิตวิญญาณของตัวเองเหมือนผีและเทพเจ้า แต่จิตสำนึกทางวิญญาณของอาวุธนั้นได้รับการอบรมจากอาวุธเองซึ่งใช้เวลานาน เมื่อถึงสิ่งประดิษฐ์ จิตสำนึกทางจิตวิญญาณของอาวุธสามารถแยกออกจากร่างกาย แปลงร่างเป็นมนุษย์ และมีสติปัญญา "จิเกอร์พูดด้วยรอยยิ้ม" ถูกต้อง คาซาน เขาจะริเริ่มอธิบาย มันสมควรได้รับการสนับสนุน คาซานเพิกเฉยต่อจิเกอร์และพูดอย่างจริงจังว่า "แต่ฉันรู้สึกว่ามีดใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วงนี้มีพลังอันทรงพลัง... ฉันจะต้องรักษามันไว้ให้ดี" "ว้าว!" จู่ๆ จิ๊กก็ชักมือกลับ “มันร้อนมาก!” มีสิ่งทองหล่นลงสู่พื้น "นี่คืออะไร?" จิ๊กไม่หยิบมันขึ้นมาอีกเพราะกลัวจะเผาตัวเอง "ฮะ?นี่ดูเหมือนจะเป็นลูกบอลธาตุแสง?” คาซานก็เห็นสิ่งนี้เป็นครั้งแรก “บางทีมันอาจจะเป็นของซินหยาน?” “โอ้! “จี้เกอจำได้ว่า “สิ่งเหล่านี้ล้อมรอบซินหยานตลอดทั้งวัน เมล็ดชี่! แต่สิ่งนี้มีประโยชน์อะไร" "ความตั้งใจเดิมของ Xin Yan ควรมอบเกราะป้องกันจิตใจให้คุณเพื่อต้านทานอันตราย อย่างไรก็ตาม โล่ออร่าจิตใจคุณลักษณะแสงจะสร้างอันตรายให้กับคุณ แต่ฮิฮิ..." คาซานยิ้มอย่างหยาบคาย "สิ่งนี้มีประโยชน์อีกมาก..." จิ๊กอยากจะถามว่ามีไว้เพื่ออะไร แต่จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า "อิอิ... ถ้าใช้มันทำระเบิดธาตุได้..." "พลังจินตนาการได้..." เยี่ยมมาก นี่กลายเป็นไพ่เด็ดของจิ๊กไปแล้ว "เรามาดูกันว่ามีอะไรอีกบ้าง" “จิ๊กแปลกใจที่พบว่ามีเม็ดถั่วอยู่ในสร้อยคออวกาศอยู่ 20 เม็ด ซึ่งหมายความว่าเขามีระเบิดร้ายแรงถึง 20 ลูก “หืม?” จิ๊กหยิบสิ่งแปลก ๆ ออกมา “นี่คือ?”