เอสเซ้นส์ [ต้นฉบับ] บทที่ 20 ของ "ผู้ถือวิญญาณ"

บทที่ 20
เครื่องจักรสลายตัว
"กูลู..." ท้องของไกเกอร์คำราม หลังจากการต่อสู้เมื่อครู่นี้ ความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาก็หมดลงอย่างรวดเร็ว
"ไม่รู้สิ..." จิ๊กมองซากเสือแล้วกลืนลงไป "กินได้ไหม?"
จิ๊กหยิบซากเสือขึ้นมาใส่ในเครื่องย่อยสลาย
"555...สลายซากเสือ...ผมอัจฉริยะจริงๆ" จิ๊กชื่นชมความคิดบ้าๆ ของเขา
"บัซ..." เครื่องจักรสลายตัวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
หลังจากเวลาผ่านไปนาน ตัวแยกส่วนก็หยุดทำงาน
หน้าจอจะแสดง:
Get Life Essence*60
เนื้อขนาดใหญ่*20
กระดูกหัก*50
บล็อกคริสตัลขนาดเล็กไม่มีสี*120
บล็อกคริสตัลขนาดเล็กสีน้ำเงิน*24
แกนเวทย์ระดับกลาง*1
สิ่งสกปรก*1
ความทนทาน: 47
"ว้าว! ใช่มั้ย?" ไกเกอร์จ้องมองไปที่ความทนทานของ 47 ที่เหลือและตะโกนว่า "มันเกินจริงไปหรือเปล่าที่จะย่อยสลายซากสัตว์?"
จากนั้น มีหลายสิ่งหลายอย่างหลั่งไหลออกมาจากเครื่องย่อยสลาย
นอกจากบล็อกคริสตัลเล็ก ๆ แล้ว ยังมีของแปลก ๆ อีกมากมาย
"นี่คืออะไร?" จิเกอร์หยิบลูกปัดสีแดงขนาดสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาสองสามเม็ด "มันควรจะเป็นแก่นแท้ของชีวิตใช่ไหม? มันใช้ทำอะไร?"
จิเกอร์ไม่กล้าลองมันบุ่มบ่าม เขาจึงใส่มันเข้าไปในสร้อยคออวกาศ
"เอ่อ...อะไรเนี่ย?" ทรงกลมที่มีกลิ่นเหม็นวางอยู่ในบล็อกคริสตัล “มันคงเป็นสิ่งที่เรียกว่าสิ่งเจือปน” จิ๊กโยนมันทิ้งไปโดยไม่ลังเล เนื่องจากมันเป็นสิ่งเจือปน จึงไม่มีประโยชน์
"นี่ควรจะเป็น... องค์ประกอบคริสตัลเหรอ?" จิ๊กพบสิ่งแปลกปลอม 2 ชิ้น ปกคลุมไปด้วยก้อนเนื้อหลากสีสัน มีทั้งหมดเพียงสองเท่านั้นจึงสรุปได้ว่าเป็นผลึกธาตุล่าง “ของหายากและมีค่า สองสิ่งนี้ต้องมีค่ามากและต้องเก็บรักษาไว้”
"ฮะ?" สิ่งที่คุ้นเคยเข้ามาในขอบเขตการมองเห็นของจิ๊ก มันคือคริสตัลสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีน้ำเงิน “นี่คือแกนเวทย์มนตร์ระดับกลางเหรอ? มันเหมือนกับของที่หมาป่าทิ้งไป เก็บมันไปซะ”
……………
หลังจากทำงานมาได้สักพักฉันก็ใส่ทุกอย่างลงในสร้อยคออวกาศในที่สุด เหลือแต่คริสตัลสีขาวเล็กๆ
"ที่นี่มีธาตุแสงบริสุทธิ์ที่ใช้เลี้ยงม้า..." จิ๊กอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล "แต่พลังงานภายในก็ไม่สามารถปล่อยออกมาได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม มันจะไม่ขัดแย้งกับธาตุมืดด้วยซ้ำ..."
"จะทำอย่างไร? คงจะดีมากถ้าคาซานอยู่ที่นี่" จู่ๆ จิ๊กก็ตระหนักได้ว่าหากไม่มีคาซาน เขาจะเป็นคนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย และตอนนี้เขาไม่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับเสือด้วยซ้ำ
"ในอนาคตฉันจะเรียนหนักแน่นอน..." จิ๊กเริ่มเสียใจที่ไม่ได้เรียนหนักและไม่มีอะไรทำตลอดทั้งวันทำให้เขาดูเหมือนเพลย์บอย
จิ๊กขว้างคริสตัลสีขาวก้อนเล็ก ๆ ไว้หน้าม้าไฟฟ้าแล้วไปปิ้งบาร์บีคิว
"ฉันไม่ได้กินมาหกปีแล้ว" จิ๊กน้ำลายไหลเมื่อเขามองไปที่เนื้อย่างและมันเยิ้ม .
"มันอร่อยมาก..." จิ๊กกินเนื้อที่ย่างแล้วคิดว่ามันอร่อยมาก
ในอดีต จิ๊กมักจะใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้า ตอนนี้เขาใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่เพียงแต่เขาไม่รู้สึกลำบากเท่านั้น แต่ยังรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อยอีกด้วย เขารู้สึกว่าเขาไม่เคยเป็นอิสระมาก่อน
กำลังกิน...กรุณาโหลด... "เกท~~" จิ๊กสูดลมหายใจยาวแล้วนอนลงบนพื้นหญ้าอย่างพึงพอใจ ท้องฟ้าเริ่มมืดลงและบริเวณโดยรอบก็เงียบสงบ ยกเว้นสายลมอ่อนๆ และเสียงแมลงร้องอันไพเราะ ทุกอย่างดูสงบสุข แต่มักเป็นช่วงเวลาที่การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น! ขณะที่จิ๊กกำลังชื่นชมดวงดาวบนท้องฟ้า ลำแสงอันแรงกล้าก็พุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า! ตำแหน่งเสาไฟอยู่ติดกับจิ๊กซึ่งมีม้าไฟไฟฟ้าอยู่พอดี!