ท้องฟ้าผ่านไปแล้ว น้ำก็ใสแจ๋ว สายลมพัดเบาๆ โดยเฉพาะเมื่อกลีบดอกซากุระลอยไปตามสายลม
วัดชิงสุ่ย วัดที่มีชื่อเสียงในเกียวโตมาตั้งแต่สมัยโบราณ มีแม่น้ำไหลอยู่หน้าหอคอยชิงสุ่ย
"น้ำ นี่เป็นสถานที่แห่งเดียวในเกียวโตที่เกี่ยวข้องกับหมอผี" ยู่หยูสวมกางเกงยีนส์ตัวเล็กที่โอบกอดร่างกายของเธอไว้แน่นและมีต้นซีดาร์สีขาวตัวเล็ก ๆ บนร่างกายส่วนบนของเธอ ซึ่งทำให้เธอดูสวยเป็นพิเศษ
"อ่า! วิวสวยมาก!" ดวงตาของ Aier เปล่งแสงสีทองและมองดูความงาม
"ทะลึ่ง!" อากาศกระเพื่อมและอากาศก็ไหลเข้าสู่มือของเขา ฮะ ความกดอากาศมหาศาลบีบวิญญาณ และหมัดก็ปลิวไปโดยไม่ออกไปจากห้องใดเลย
น้ำไหลช้าๆระหว่างลำธารกับลำธาร ระหว่างปลาว่ายกับกระแสน้ำ เมื่อท้องฟ้าสะท้อนและพระอาทิตย์ขึ้น เฟยยี่และพรรคพวกของเขาเดินช้าๆ ไปที่ประตูวัด รอยแตกในประตูเปิดอยู่ พระภิกษุในชุดลัทธิเต๋าสีดำถือสายลูกปัดพุทธสายยาวอยู่ในมือ “เข้ามาสิ ท่านหัวหน้าวัดรอคุณมานานแล้ว”
มีประตูอีกบานหนึ่งเต็มไปด้วยงานแกะสลักหลากสีสัน ประตูเปิดออก เมื่อเข้าไปก็พบพระภิกษุองค์หนึ่งนั่งอยู่กลางห้องโถง จ้องมองบางสิ่งโดยหลับตา
"คุณอยู่ที่นี่เหรอ? จริงๆ แล้วฉันรู้ว่าวันนี้คงมีมานานแล้ว" พระภิกษุเปิดปากและน้ำเสียงของเขาต่ำแต่หนักแน่น
"ทำไมถึงรู้ว่าเราจะมา?" หยูยี่ก้าวไปข้างหน้าแล้วถาม
"ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว!" พระภิกษุพูดเพียงหกคำเท่านั้น "ผนึกกำลังจะได้รับการปล่อยตัว และเลือดแห่งความมืดจะทำให้โลกกลายเป็นสีแดง"
"ไม่ เราจะไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้น!" ปีกขนนกและขนนกพูดพร้อมกัน และพวกเขามองหน้ากันและยิ้ม
"เป็นไปตามคาดครับพี่น้อง!แต่พวกมันกำลังจะมาเร็วๆ นี้!" พระหยุดพูดและเฝ้าทุกสิ่งในโลกอย่างเงียบๆ
ในคืนที่มืดมิด เงารวมตัวกันที่นี่ ฝนตกอย่างต่อเนื่องและเลือดก็ลดลงเรื่อยๆ
ท้องฟ้ายังคงมา
"หยิน คุณอยู่นี่ ฉันได้ยินมาว่าฉันอยากตาย แต่ฉันว่าเธอน่ารักนะ!" ร่างสีดำแสดงใบหน้า มีผมสีบลอนด์แต่ม่านตาสีแดงเลือด มุมปากของเขายกขึ้นด้วยรอยยิ้มอันมืดมน
"ใช่แล้ว ลัสต์ ฉันชอบเรียกเธอแบบนั้น คนไร้ประโยชน์สมควรตายใช่ไหม?"
"ใช่แล้ว! โอ้ เขาก็อยู่ที่นี่ด้วย" ตัณหามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันไม่มีที่สิ้นสุด
เมื่อเลือดไหลลงสู่พื้น ดอกป๊อปปี้ก็เบ่งบานต่ำและทุกที่ ชายผู้นั้นเปล่งรัศมีอันหาที่เปรียบมิได้ สายลมพัดผ่านไป และเวลาแห่งความบริสุทธิ์กำลังจะมาถึง
ม่านสีดำผูกขาดแสงดาวบนท้องฟ้า และฝนก็โปรยลงมาอย่างต่อเนื่องและกระจายไปบนพื้นโลก ท้องฟ้าแตกออก และสัตว์ประหลาดสีดำก็โผล่ออกมาจากนั้น เงาสีดำนับไม่ถ้วนตกลงมาจากท้องฟ้าพร้อมกับความมืด พวกเขาฉีกท้องฟ้าและพยายามกลืนกินทุกสิ่ง ล้มลงกับพื้นทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจาย
"เสน่ห์!" ทุกคนในปีกร่ายมนตร์ "เมื่อน้ำไหล เมฆและหมอกก็บานสะพรั่ง!" แสงสีทองหมุนวนและปีศาจก็กลายเป็นฝุ่นไปทุกที่
รอยแตกปรากฏขึ้นที่ปมของ 'Ci' และเปิดออกในพริบตา และมีเศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมา "มันง่ายมาก!" หยินยืนอยู่ที่จุดสูงสุดบนท้องฟ้า ท่ามกลางแสงจันทร์อันสดใส
PS: นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ปิดผนึกแล้ว!
