ในโลกของเธอ ฉันเป็นเพียงความสุขที่ผ่านไป (เปลี่ยนทาง)

ครั้งหนึ่งฉันคิดอย่างไร้เดียงสาว่าคุณจะเป็นนิรันดร์ในชีวิตของฉัน จนกระทั่งต่อมาฉันพบว่าฉันผิด การหลงทางในโลกของคุณตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเหมือนดอกไม้ไฟที่เจิดจ้าและมีอายุสั้น ค่ำคืนแห่งความปรารถนาเบ่งบานอย่างอ่อนโยนผ่านแสงตะเกียง ก้าวที่เร่ร่อนกำลังเอ้อระเหยอยู่บนขอบแห่งความมืด ร่างที่โดดเดี่ยวของฉันเหมือนเอลฟ์ในค่ำคืนอันมืดมิด มักจะเต้นรำอยู่ในมุมร้างอยู่เสมอ ใครจะได้ยินเสียงถอนหายใจของฉัน ผ่านโลกอันรกร้างนี้ หยุดในทิศทางที่คุณจากไป? เป็นเสียงเรียกในใจนับพันครั้ง ล่องลอยชัดเจน ในความฝันอันเปียกโชก ฉันไม่สามารถอธิบายโครงร่างใบหน้าของคุณในความทรงจำได้อีกต่อไป และคำสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้ก็หายไปกับสายลม หายไปโดยไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย ฉันรู้ว่าทันทีที่คุณหันกลับมา ฉันก็ไม่มีแรงอ่านบันทึกเวลานี้อีกต่อไป ค่ำคืนที่ไหลรินลึกเช่นเคย ถนนที่ปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์ ความโศกเศร้า และความปรารถนาเริงร่าร่วมกัน เติมเต็มหัวใจอันโดดเดี่ยวของฉัน ฉันก็ตกลงไปในมหาสมุทรแห่งความทรงจำโดยไม่รู้ตัวและไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้เป็นเวลานาน หากว่ากันว่าเวลาทำให้ระยะห่างระหว่างกันกว้างขึ้นและทำให้ร่องรอยแห่งความรักเจือจางลง ทำไมฉันถึงยังลืมไม่ลงเมื่อคิดถึงมัน? ในตอนแรกความเจ็บปวดนั้นรุนแรงเกินไปและวิญญาณที่ร้องไห้ก็ถูกจารึกไว้ด้วยเครื่องหมายนิรันดร์ เร่ร่อนอย่างดื้อรั้นในห้วงเวลาและไม่เต็มใจที่จะแยกย้ายกัน บางทีอาจมีหลายสิ่งหลายอย่างที่แม้แต่เวลาก็ไม่สามารถฟื้นคืนกลับมาได้! ตัวอย่างเช่น รอยแผลเป็น เช่นความทรงจำ ไม่ว่าปีจะเปลี่ยนไปหรือเวลาจะรักษาพวกเขาอย่างไร พวกเขาก็มักจะทิ้งร่องรอยไว้เสมอ