[ต้นฉบับ] บทที่ 27 ของ "ผู้ถือวิญญาณ"

(กลาง) บทที่ 27
อลิซ
(ซ้าย)
"คุณเป็นใคร?" จิ๊กดึงมีดอากิบะของเขาออกมาแล้วมองดูผู้หญิงแปลกหน้าตรงหน้าเขาอย่างระมัดระวัง
"ฉัน?" ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างชัดเจน และเสียงหัวเราะของเธอก็ลอยเข้าหูของจิ๊กเบาๆ ราวกับระฆังเงิน “ฉันเป็นเพียงหมอดูที่สามารถทำนายอนาคตและสังเกตโชคชะตาได้” เธอลดสายตาลงแล้วพูดอย่างใจเย็น
"ฉันชื่อเอลิส ลัค แชนเตอร์ ฉันมาจากโลกปีศาจ ชื่อของฉันในโลกมนุษย์คืออลิซ"
"โลกปีศาจ!" จิ๊กสะดุ้งและยกมีดอาคิเยขึ้นมาทันทีโดยระวังเธออยู่เสมอ เขาได้ยินคาซานพูดถึงโลกปีศาจ และปีศาจที่นั่นก็ไม่ง่ายที่จะยุ่งด้วย "คุณอยากทำอะไร?"
"ฮ่าๆ~ ผ่อนคลายนะหนุ่มหล่อ~" อลิซเดินเข้าไปช้าๆ แล้วกดมีดอากิบะที่จิ๊กจับไว้เบาๆ เธอไม่ได้ใช้กำลังมากนัก แต่เธอก็ระงับพลังทั้งหมดของจิ๊กได้อย่างง่ายดาย "แม้ว่าฉันจะมาจากโลกปีศาจ แต่ฉันไม่ใช่ปีศาจ~" เธอยกมือขึ้นพร้อมกับพิณสีทองในมือ และเริ่มเล่นมันอย่างนุ่มนวล “ดวงวิญญาณของข้าพเจ้าล่องลอยไปในแดนไกลพร้อมกับเมฆสีขาวแล้ว...” พระอาทิตย์ส่องผ่านชั้นกิ่งก้านบนร่างของนาง และเสื้อคลุมสีซีดจางเล็กน้อยของนางก็ส่องประกายเมื่อถูกแสงแดด
"...จุดประสงค์ของคุณคืออะไร?" จิ๊กผ่อนคลายการป้องกันของเขาชั่วคราว ความแข็งแกร่งของบุคคลนี้เหนือกว่าของเขาเองมาก มันง่ายที่จะฆ่าเขา ไม่จำเป็นต้องเสียคำพูดที่นี่ เธออาจมีจุดประสงค์อื่น
"เก่งจังเลยหนุ่มหล่อ" อลิซปรบมือและหัวเราะ "เขาคือผู้ที่ถูกเลือกโดยผีและเทพเจ้าจริงๆ"
"..." จิ๊กไม่แปลกใจกับเรื่องนี้มากนัก เพราะเขารู้สึกว่ามีแสงเจิดจ้ามากในดวงตาของผู้หญิงคนนี้ที่สามารถมองเข้าไปในจิตวิญญาณของผู้คนได้โดยตรง เมื่อเห็นเธอดูเหมือนกับว่าความลับทั้งหมดไม่สามารถซ่อนไว้จากดวงตาของเธอได้
"หากใครถูกปีศาจจ้องมองอย่างลึกซึ้ง ดวงตาของเขาจะบอด "
"หากดวงตาของอลิซมองเห็นบุคคล ความลับของเขาจะถูกเปิดเผย "
"ถ้าฉันมาช้ากว่านี้ สาวน้อยวิญญาณวุ่นวายตัวน้อยที่ถูกมังกรชั่วร้ายแปดเปื้อนจะฆ่าคุณ" อลิซเปลี่ยนรอยยิ้มอันมีเสน่ห์ของเธอและพูดอย่างจริงจัง
"อะไร!" รูม่านตาสีทองของจิ๊กหดตัวลงทันที “คุณรู้อะไรไหม?”
อลิซเดินไปหาลิลี่และลูบเธอเบาๆ “สาวน้อยคนนี้...ไม่ได้มาจากโลกนี้” "ฉันรู้เรื่องนี้แล้ว" จากคำพูดก่อนหน้าของลิลลี่ จิ๊กสามารถบอกได้ว่าลิลลี่ไม่ได้อยู่ในโลกนี้ แต่อาศัยอยู่ในโลกที่ปราศจากเวทมนตร์และเทคโนโลยีขั้นสูง
"และ...เธอไม่มีวิญญาณ"
"!!" ดูเหมือนว่าจิ๊กจะถูกฟ้าผ่า และร่างกายของเขาก็สั่นเทาอย่างรุนแรง "เป็นไปได้ยังไง?"
อลิซเงยหน้าขึ้นและจ้องมองจิ๊กอย่างเย็นชาด้วยดวงตาสีเข้มของเธอ "วิญญาณของเธอถูกมังกรชั่วร้ายกินเข้าไปแล้ว"
"เลขที่!!!" จิ๊กรีบวิ่งเข้าไปจับอลิซ “แกพูดไร้สาระ! เธอพูดไร้สาระ!!”
อลิซไม่โกรธเลยปล่อยให้จิ๊กจับเธอแบบนี้
เนื่องจากความแข็งแกร่งมากเกินไป เสื้อคลุมของอลิซจึงถูกฉีกออกโดยจิ๊ก และผิวสีขาวเหมือนหิมะของเธอก็ถูกเปิดออก
จิ๊กหน้าแดงเล็กน้อย หันหน้าไปทางอื่น และไอเบาๆ
"อะแฮ่ม...ฉันขอโทษ"
"ฮ่าฮ่า..." อลิซตอบด้วยรอยยิ้มสดใสให้จิ๊ก "ไม่เป็นไร"
"คุณ... ชอบเธอมากหรือเปล่า?"
จิ๊กหันศีรษะและมองดูลิลลี่ที่หมดสติด้วยความทุกข์ใจ
ในดวงตาสีทอง แสงเล็กๆ ส่องประกายอย่างอ่อนโยน
"ใช่"
"ฉันชอบมันมาก"
………
ในป่าอันเงียบสงบ แสงตะวันที่กำลังตกกระทบทั้งสามคน ในมหาสมุทรสีทอง เงายาวสองเงามองดูกันอย่างเงียบๆ
"ถ้าอย่างนั้น..." อลิซถอนหายใจ "ฉันจะช่วยคุณ"
ขณะที่เธอพูด เธอก็ยกมือขึ้นแล้วพึมพำมนต์ที่แปลกและยากในปากของเธอ จริงๆ แล้ว จิ๊กรู้สึกว่ามนต์นี้ค่อนข้างคุ้นเคย ราวกับว่าเธอเคยได้ยินมันที่ไหนสักแห่ง
แสงสีทองขนาดใหญ่บินออกมาจากร่างของเธอและรวมเข้ากับร่างของลิลลี่
"คาถานี้เหรอ..."
จิ๊กทำงานหนักเพื่อปลุกกระแสความหลงลืม พยายามตามหาความทรงจำที่หายไป
………………
ในห้องโถงสลัว มีร่างสองร่างยืนอยู่กลางกองศพ
คาถาที่ซับซ้อนมากมายออกมาจากปากของชายคนนั้น
"ลูก... เจ้าต้อง... อยู่ได้..."
น้ำตาไม่มีสีร่วงหล่นจากหน้า...
จิ๊กยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
"คาถานี้... ตราประทับแห่งการเสียสละดวงวิญญาณ..."
"พ่อ..."