【ต้นฉบับภาษามังกร】บทที่ 2 ของ "เกมออนไลน์: ฉันคือเซียวเหยา" เข้าสู่ "ตำนาน" เป็นครั้งแรก

หลังจากกลับบ้าน หลินเซียวหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาแล้วดูอย่างระมัดระวังและพูดกับตัวเองว่า: "ฉันสงสัยว่าเกมนี้ที่กล่าวกันว่าคุ้มค่าที่สุดหลังจาก "การกลับชาติมาเกิด" และ "โชคชะตา" เป็นอย่างไร ทันทีที่หลินเซียวเข้าสู่เกม เสียงหวานก็ดังขึ้น: "ติง ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งตำนาน คุณเป็นผู้เล่นคนที่ 27975 ที่เข้าสู่เกม โปรดระบุชื่อของคุณ" “หลงเสี่ยวเหยา” หลินเซียวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ในเมื่อพ่อแม่ของฉันหวังว่าฉันจะเป็นเซียวเหยาได้ ฉันจะทำตามที่ผู้เฒ่าสองคนของคุณปรารถนา" “ติ๊ง การป้อนชื่อเสร็จสมบูรณ์ โปรดกำหนดคุณสมบัติ หลังจากกำหนดคุณสมบัติแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ โปรดกำหนดคุณสมบัติอย่างระมัดระวัง” ทันทีที่เขาพูดจบ แผงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าหลิน เซียว: ความแข็งแกร่ง: 0; กายภาพ: 0; ความคล่องตัว: 0; ความฉลาด: 0; โชค: 0; เสน่ห์: 0; ความเข้าใจ: 0; คะแนนคุณสมบัติที่เหลืออยู่: 20. "คุณต้องมีคุณสมบัติที่ซ่อนอยู่มากกว่านี้ อย่างไรก็ตาม คุณสมบัติพื้นฐานสามารถปรับปรุงได้โดยการอัพเกรดและอุปกรณ์ในอนาคต" หลินเซียวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนโชคของเขาเป็น 7 ความเข้าใจของเขาชี้ไปที่ 6 และเสน่ห์ของเขาชี้ไปที่ 7 แล้วคลิกตกลง “ติ๊ง คุณสมบัติถูกกำหนดแล้ว คุณกำลังเข้าสู่เกม ฉันขอให้คุณมีความสุขในเกม” "ว้าว ในที่สุดคุณก็เข้าสู่เกมได้แล้ว..." หลินเซียวกำลังจะเข้าสู่เกม แต่ทันใดนั้นเขาก็จำอะไรบางอย่างได้: "ยังไม่มีการกำหนดคุณสมบัติพื้นฐานของพี่นิมา!" เมื่อหลินเซียวกำลังจะขอกำหนดคุณสมบัติใหม่ ภาพตรงหน้าเขาก็เปล่งประกาย และทันใดนั้นหลินเซียวก็ปรากฏตัวในหมู่บ้านที่เรียบง่ายและเรียบง่าย ไม่ต้องพูดอะไรเลย หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้จะต้องเป็น "บ้านเกิด" ของผู้เล่นทุกคน นั่นก็คือ Novice Village หลินเซียวถือโชคครั้งสุดท้ายและเปิดแผงแอตทริบิวต์: ชื่อ: หลงเสี่ยวเหยา ระดับ: 1 เกรด: ไม่มี อาชีพ: ไม่มี กิลด์: ไม่มี ชีวิต: 1; เวทมนตร์: 0 การโจมตี: 0; การป้องกัน: 0; การโจมตีด้วยเวทย์มนตร์: 0; การโจมตีคริติคอล: 0%; การเข้าชม: 0%; ดอดจ์: 0%; ความแรง: 0; ความแข็งแกร่งทางกายภาพ: 0; ความคล่องตัว: 0; ความฉลาด: 0; โชค: 7; เสน่ห์: 7; การรับรู้: 6; ความต้านทาน: ทอง: 0; ไม้: 0; น้ำ: 0; ไฟ: 0; โลก: 0; ลม: 0; ฟ้าร้อง: 0; แสง: 0; มืด: 0; ทักษะ: ไม่มี เมื่อเห็นคุณลักษณะดังกล่าว หลินเซียวถึงกับอยากจะตาย "ให้ตายเถอะ ไม่มีอะไรอื่นนอกจากคะแนนสุขภาพที่ถูกบังคับให้เป็น 1! คุณกล้าดียังไงมาโกงระบบ!" เสียงคำรามที่เกือบจะบ้าคลั่งของ Lin Xiao ทำให้ผู้เล่นใหม่ที่อยู่ใกล้เคียงหวาดกลัวมากจนไม่กล้าเข้าใกล้เขาในระยะสิบเมตรด้วยซ้ำ ด้วยกลัวว่าคนบ้าคนนี้จะเลอะเทอะ ราวกับว่าระบบตกตะลึง หลังจากที่หลินเซียวคำรามจบ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น: "ติ้ง เนื่องจากความแข็งแกร่งของคุณคือ 0 'ความเมตตาของเทพเจ้าแห่งสงคราม' จะเพิ่มความแข็งแกร่งของคุณ 10 เนื่องจากความแข็งแกร่งทางกายภาพของคุณคือ 0 'ความเมตตาของเทพีแห่งชีวิต' จะเพิ่มความแข็งแกร่งทางกายภาพของคุณ 10; เนื่องจากคุณได้รับ 'ความเมตตาของเทพธิดาแห่งชีวิต' ความแข็งแกร่งทางกายภาพของคุณเพิ่มขึ้น 10; ความคล่องตัวของคุณคือ 0 และ ความคล่องตัวของคุณเพิ่มขึ้น 10 เมื่อคุณได้รับ 'ความเมตตาของนางฟ้าไล่ตามลม'; เนื่องจากสติปัญญาของคุณเป็น 0 ความฉลาดของคุณจะเพิ่มขึ้น 10 เมื่อคุณได้รับ 'ความเมตตาของเทพเจ้าแห่งธาตุ'; เนื่องจากคุณสมบัติพื้นฐานทั้งสี่ของคุณคือ 0 คุณสมบัติพื้นฐานทั้งสี่ของคุณจะเพิ่มขึ้น 50 เมื่อคุณได้รับ 'ความเมตตาของเผ่ามังกร' และ 'ความเมตตาของเทพเจ้าแห่งการสร้างสรรค์' “เซี่ยหมี่?! คุณสมบัติทั้งหมดเพิ่มขึ้น 60 ในครั้งเดียว?! ว้าว ฮ่าๆ ฉันมีบุคลิกที่แข็งแกร่งจริงๆ มีพรแอบแฝง" เพราะเขาเคยไปสุดโต่งมาก่อน พฤติกรรมปัจจุบันของหลินเซียวยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น และในสายตาของคนอื่นๆ เขายิ่งบ้ายิ่งกว่าเดิม... เดิมที ผู้เล่นที่มีเจตนาดีสองสามคนต้องการชักชวนหลิน เซียว แต่เมื่อพวกเขาเห็นเขา เขาดูเหมือนพ่อแม่ที่เสียชีวิตไปชั่วขณะหนึ่ง และดูเหมือนเขาจะครองโลกในครั้งต่อไป กลัวว่าคนอื่นจะไม่กล้าเข้าใกล้หลินเซียวเมื่อเขาอยู่ห่างออกไป 20 เมตร หลินเซียวมีเรื่องใหญ่ ดังนั้นเขาจึงอารมณ์ดีโดยธรรมชาติหลังจากเตรียมอุปกรณ์สำหรับมือใหม่แล้ว (จริงๆ แล้ว เหตุผลหลักก็คือชุด "ตำนาน" ที่ผู้เล่นไม่สามารถสร้างความเสียหายได้หากไม่มีอุปกรณ์ แต่ความเจ็บปวดก็เหมือนกับในความเป็นจริง) เขากำลังจะดูว่ามีงานใด ๆ ใกล้ ๆ ที่เขาสามารถทำได้หรือไม่เมื่อเขาเห็นร่างที่คุ้นเคยในหมู่ผู้เล่น เมื่อเขาเข้าใกล้ เขาเห็นว่ามันเป็นความงามที่เขาใช้ "มือกรงเล็บ X-Dragon" ในครั้งที่แล้ว โดย Lin Xiao เป็น: "36D รู้สึกเหมือนได้บิน!"“แต่หลินเซียวไม่ใช่คนไร้สมอง เขารู้ชัดเจนว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเขาเข้าใกล้ตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะทาน้ำมันบนฝ่าเท้าอย่างชาญฉลาด แต่ก่อนที่จะวิ่งหนี หลินเซียวก็เหลือบมองหวังหยู่เจียอีกสองสามครั้ง หวังว่าจะได้พบเธออีกในครั้งต่อไป “อา จาม! หวังหยู่เจียแตะจมูกของเธอแล้วคิดว่า: "ทำไมคุณถึงจามเก่งขนาดนี้?" มีใครพยายามจะเข้าใจฉันบ้างไหม? แต่ผู้ชายที่ชื่อหลินเซียว เนื่องจากเขาต้องการซื้อหมวกกันน็อค เขาจึงต้องเล่นเกมนี้ด้วย ฉันไม่เชื่อว่าจะเจอเขาไม่ได้! "