ชิ้นส่วนของหัวใจที่แตกสลาย เสียงกรอบแกรบของสายลมยามเย็น ห่านบินเป็นแถวกลับมาบนท้องฟ้า คิดถึงความรู้สึกของมนุษย์อย่างน่าเศร้า คืนฝนตกอันหนาวเหน็บนอกหน้าต่างรอรุ่งสาง เสียงกีบที่เรียงกันเป็นแถว ความเกลียดชังและความเกลียดชังทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน เมื่อกลิ่นหอมหมดไปเพื่อนเก่าก็กลับมาทุกครั้ง เป็นการสิ้นสุดความเจริญอีกครั้ง แต่เมื่อไหร่จะกลับมา?
อกหักไม่มีอะไรต้องรู้!
ต้นฤดูฝนฉันขึ้นไปตึกตะวันตกคนเดียว ใบเรือนับพันใบผ่านไป ฉันมองเห็นจุดสิ้นสุดของโลก และฉันก็ถ่ายรูปราวบันไดไว้ เมื่อมองย้อนกลับไปก็ยากที่จะจำความทุกข์ทรมานและฉันก็พลาดเรือในท้องฟ้า ชูไวน์ท้าลม ยกแก้วเชิญพระจันทร์ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงจากฟ้า แบกเสียงหัวเราะ และคำพูด... ฝนตกในตอนกลางคืน และลมแม่น้ำ ฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อตื่นจากความเมา ความเจริญรุ่งเรืองเป็นเพียงความฝัน ใบหน้าว่างเปล่า เศร้าหมอง และน้ำตาไหลครั้งแล้วครั้งเล่า!
ดี! ผู้น่าสงสาร Wuding Riverside Bones ยังคงเป็นบุคคลในความฝันส่วนตัวที่ว่างเปล่า!
