[Lost Love Original] บทที่ 1 ของ "ดาวแตก"

ในทะเลดาวอันกว้างใหญ่ เงาดําประหลาดพุ่งผ่าน ส่งเสียงลมทะลุอากาศก่อนจะหมดพลังชีวิตปีแรกของคังซีเมฆสีแดงเลือดค่อย ๆ รวมตัวกันในวัง ลอยอยู่เหนือวังเป็นเวลานานและเมฆเลือดนี้เต็มไปด้วยออร่าแห่งความชั่วร้ายพลังชั่วร้ายปกคลุมรอบวังเป็นหมื่นไมล์ น่าขนลุกและผิดปกติภายใต้ปรากฏการณ์ท้องฟ้าที่เหมือนเลือดนี้ ความคิดเย็นยะเยือกก็พุ่งขึ้นจากใจของประชาชนในเมืองหลวงโดยไม่ตั้งใจเมืองหลวงอยู่ในความวุ่นวาย"ฝ่าบาท!ฝ่าบาท!เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น! ขุนนางผมขาวใบหน้าหนุ่มเยาว์รีบเข้ามาในห้องทํางานของจักรพรรดิด้วยความตื่นตระหนกหลังจากรีบเข้าไป เขาจึงรู้ตัวว่าเสียสติและรีบคุกเข่าลง "ข้าสมควรตาย ข้าสมควรตาย!"พระสนมของคังซี เยว่กวง กําลังคลอดและกระสับกระส่าย แต่ความสงบอย่างน่าทึ่งของเขาทําให้เขาโบกมือและกล่าวว่า "ไม่ต้องพิธีรีตอง รัฐมนตรีเฉิน ท่านมีอะไรจะรายงาน? ทําไมท่านถึงตื่นตระหนกขนาดนี้?มันทําให้เกียรติของราชวงศ์ชิงของเราเสื่อมเสียอย่างแท้จริง""ข้ายอมรับผิด ข้ายอมรับความผิดแต่ฝ่าบาท เรื่องนี้สําคัญมาก เราต้องตื่นตระหนกเมฆเลือดลอยอยู่เหนือกําแพงวัง ปีศาจต้องปรากฏตัวดูเหมือนว่าวังจะต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่!" เฉินเหล่าเฉินกล่าวด้วยความเคารพคังซีขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย และพูดว่า "ข้าจะปล่อยให้เรื่องพวกนี้จัดการเองสนมเยว่กําลังจะคลอดลูกในเวลานี้ กรุณาอย่ารบกวนข้ามากเกินไป ท่านสามารถถอนตัวได้ก่อน""ครับ ๆข้ารับใช้ผู้ต่ําต้อยของท่านขอตัวจากที่นี่"เฉินเหล่าเฉินพยักหน้า ขยับตัวถอยหลัง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นและถอยออกมาอย่างคล่องแคล่ว"ท่านแก่คังซี วันรุ่งเรืองของท่านกําลังจะหมดลงแล้ว...... "คําพูดที่หลุดออกจากปากเฉินเหล่าเฉิน......เมฆเลือดแดงจนแทบจะหยดเลือดสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคือการยืนยันสีแดงของเมฆเลือดอย่างแท้จริง ฝนเลือดเริ่มตกลงมาจากเมฆเลือด และอากาศดูเหมือนจะมีกลิ่นเลือดจาง ๆลึกเข้าไปในพระราชวัง"เมื่อเมฆเลือดลอยอยู่เหนือศีรษะ ปีศาจจะต้องปรากฏตัวแน่นอนตาม 'ประวัติศาสตร์แห่งดวงดาว' ปรากฏการณ์นี้......เกิดขึ้นเมื่อห้าร้อยปีก่อน!เป็นไปได้ไหมว่า 'ประวัติศาสตร์แห่งดวงดาว' บันทึกความผิดพลาด?เป็นไปไม่ได้โอ้!ดูเหมือนโลกกําลังจะถูกพายุเลือดเป็นพยานข้าหวังว่าปีศาจตัวนั้นจะจบชีวิตชั่วร้ายของมันในเร็ววัน"เสียงแผ่วเบาและแก่ชราดังอยู่ในห้องปิดผนึก ยาวนาน"ฝ่าบาท!ฝ่าบาท!สนมเยว่ได้ให้กําเนิดแล้ว!เธอได้ให้กําเนิดเจ้าชายแล้ว!สาวหมอตำแยร่างอ้วนวิ่งเข้ามาจากด้านนอกห้องสมุดของราชสำนัก ความดีใจทำให้เธอไม่สนใจมารยาทระหว่างกษัตริย์กับขุนนางอีกต่อไป ตอนนี้ต่อให้กังซีมีความเข้มแข็งเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก เขาหัวเราะและวิ่งออกจากห้องสมุดราชสำนักไปยังสถานที่คลอดของพระสนมเย่ว์อย่างตื่นเต้น บนท้องฟ้าของพระราชวัง ฝนเลือดที่กำลังโปรยปรายอยู่หยุดลงอย่างกะทันหันเมฆเลือดก็หายไป ราวกับว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้นเลย แต่กลิ่นคาวเลือดในอากาศยังคงลอยไปที่สถานที่คลอดของพระสนมเย่ว์ เมื่อกังซีมาถึง ภาพที่เห็นทำให้เขาตกใจ ทุกคนมีสีผิวแดงเลือด แม้แต่พระสนมเองด้วย ร่างกายของคนเหล่านี้ไม่แสดงสัญญาณของชีวิตเหมือนประติมากรรม มีเพียงพระโอรสที่เพิ่งลืมตามา ร่างกายยังคงแข็งแรง แต่เขาไม่ร้องหรืองอแง สิ่งที่ทำให้กังซีประหลาดใจคือ ดวงตาของเขาสามารถลืมตาได้ตามปกติ ดวงตาสีดำสนิทมีความแดงเล็กน้อยที่แทบสังเกตไม่เห็น... ผ่านไปสิบสามปี หลังจากที่เมฆเลือดปรากฏเมื่อสิบสามปีก่อน เมืองหลวงก็สงบสุข ลมและฝนรื่นรมย์ ประชาชนอยู่ดีมีสุข ชาวบ้านมีชีวิตความเป็นอยู่มั่งคั่ง ทุกคนมีรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้า พระโอรสเติบโตอย่างแข็งแรง เขาฉลาดเกินปกติ ดูเหมือนมีไอคิวสูงกว่าคนทั่วไปในวัยเดียวกันถึงสามเท่า เจ้าชายผู้รักใคร่นี้ ความฉลาดและไหวพริบของเขามักได้รับการยกย่องจากกังซี ในสายตาของกังซี มักปรากฏความภาคภูมิใจในตัวเขาเสมอ ราวกับว่าเขาคือทุกสิ่งทุกอย่างของกังซี ปีนั้น กังซีอายุยี่สิบสามปี