[นิยายแฟนตาซีต้นฉบับ] "เส้นทางปีศาจ" ตอนที่ 2: ห้องโถง Yingyue

เมืองเฟิงหัว ตระกูลเฉิน ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงของเขา ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู: "เฉินซิง! คุณยังไม่ลุกขึ้น! ทำไมคุณยังหลับอยู่ในเวลานี้!" “เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ ขอฉันนอนสักพักก่อน…” เฉินซิงดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจที่จะลุกขึ้น เขาจึงพลิกตัวและหลับไปอีกครั้ง คนที่อยู่นอกประตูก็หมดความอดทนและเตะประตูให้เปิดออก คนที่เข้ามาเป็นชายหนุ่มอายุประมาณสิบหกปี ชายคนนี้มีรูปลักษณ์ที่กล้าหาญบนคิ้วของเขา ผมสีดำของเขาเป็นผ้าคลุมไหล่ และเขามีพฤติกรรมกษัตริย์ที่คลุมเครือ ชายคนนี้คือ Chen Tian ลูกชายของ Chen Xiaotian ผู้เฒ่าคนปัจจุบันของตระกูล Chen เฉินเทียนเดินตรงไปที่เตียง ยกผ้าห่มของเฉินซิงออก มองดูแล้วพูดว่า "ว้าว! ฉันนอนเปลือยอีกแล้ว ลุกขึ้น! รู้ไหมวันนี้วันอะไร? คุณยังหลับอยู่!" “วันนี้วันอะไร เมื่อคืนฉันเหนื่อยมากเลยจำไม่ได้” เฉินซิงขยี้ตาที่ง่วงนอนแล้วหาว “นี่คุณจำไม่ได้เหรอ?” เฉินเทียนพูดอะไรไม่ออกกับเขาจริงๆ: "วันนี้เป็นวันแจกใบหยกซวน สาวกของตระกูลเฉินอายุ 16 ถึง 20 ปีที่มีเทียนเหิงต้องรวมตัวกันที่ห้องโถงหยิงเยว่ ใกล้ถึงเวลาแล้ว และคุณยังไม่ลุกขึ้นเลย..." "มาเลย! มาเลย!" เฉินซิงกลัวว่าเขาจะพูดจาไม่สุภาพ เขาจึงลุกขึ้นและผลักเขาออกจากห้อง: "คุณรออยู่ข้างนอก ฉันจะมาหลังจากที่ฉันแต่งตัวแล้ว" "เร็วเข้า!" “อืม...” เฉินซิงพึมพำขณะที่เขาปิดประตู: “ฉันไม่ได้มาจากตระกูลเฉิน ทำไมคุณต้องลากฉันมาที่นี่ จริงๆ แล้ว…” อันที่จริง เฉินซิงไม่ได้มาจากตระกูลเฉิน แต่ถูกนำกลับมาโดยหัวหน้าตระกูลเฉินเมื่อสี่ปีที่แล้ว แต่เฉินซิงจำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขามีเพียงความทรงจำของสี่ปีในครอบครัวเฉินอยู่ในใจ และดูเหมือนว่าอดีตจะถูกลบไปแล้ว เขายังพยายามเรียกคืน แต่เขาไม่มีเบาะแสใดๆ มีเพียงความว่างเปล่า เมื่อถามถึงหัวหน้าเผ่าเฉิน หัวหน้าเผ่าเฉินไม่รู้ว่าเขาพบกับเฉินซิงตอนที่เขาเดินทางเท่านั้น เขาพบว่าเฉินซิงทำอะไรไม่ถูก เขาจึงพาเขากลับมา เขาเป็นคนที่ช่วยตั้งชื่อเฉินซิง แต่ตอนนี้ เฉินซิงไม่ยืนกรานเกี่ยวกับอดีตของเขาอีกต่อไป ถ้าจำไม่ได้ก็แค่ลืมมันไปซะ... “สบายดีไหม?” เฉินเทียนกระตุ้นจากภายนอก "โอเค โอเค!" ประตูเปิดออกพร้อมกับ "รับสารภาพ" และเฉินซิงก็เดินออกไป ด้วยผมสีดำที่ห้อยอยู่ด้านหลัง ใบหน้าที่ซีดและบางเล็กน้อย และคิ้วดาบสองข้างที่เอียงไปที่ขมับของเธอ เธอดูเหมือนนักฆ่าสาวจริงๆ สิ่งที่สะดุดตาเป็นพิเศษคือรูม่านตาของเขาซึ่งมืดราวกับหมึก และรูม่านตาทั้งหมดก็เป็นสีดำสนิท ต่างจากดวงตาของคนทั่วไปซึ่งมีสีดำและสีเทาผสมกัน ดวงตาของเขาเป็นสีดำสนิท สีดำสนิท ไม่มีสิ่งเจือปนใดๆ และมองดูเขาด้วยแรงดูด ราวกับว่าวิญญาณจะถูกดูดไปโดยเขา เฉินเทียนมองดูเฉินซิงขึ้นๆ ลงๆ แล้วพูดว่า "เจ้ามีหน้าเหมือนมนุษย์นิดหน่อยจริงๆ" "..." เฉินเทียนและเฉินซิงรีบเดินไปที่ห้องโถงหยิงเยว่ ซึ่งมีผู้คนมากมายมาถึงแล้ว และพูดคุยกันเองในสองสามวินาที “ เฮ้ ฉันได้ยินมาว่า Shenyue จากตระกูล Shen มาถึงครอบครัวของเราเมื่อวานนี้” “ตระกูล Shen ไม่ใช่สมาชิกของราชวงศ์หรอกหรือ? มันจะเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเราได้อย่างไร?” “คุณไม่รู้เรื่องนี้ เมื่อปรมาจารย์เฉินเดินทางข้ามประเทศ เขาได้พบกับผู้เฒ่าแห่งตระกูล Shen ทั้งสองมีการสนทนาที่ดี และผู้นำตระกูล Shen บอกว่าเขาจะส่งลูกชายคนเล็กของเขา Shenyue ไปที่ตระกูล Chen เพื่อรับประสบการณ์บางอย่าง ฉันคิดว่ามันเป็นเพียงการพูด แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น” “ใช่! Shenyue เป็นอัจฉริยะ เขาปลูกฝังสัญลักษณ์แห่งท้องฟ้าเมื่ออายุ 12 ปี เริ่มฝึกฝน Xuan Gong และเข้าสู่อาณาจักร Xuan ตอนนี้เขาอายุ 16 ปีแล้ว ฉันได้ยินมาว่าไม่มีใครในรุ่นของเขาสามารถเทียบเคียงเขาได้!” “ฉันได้ยินมาว่าเขาหล่อมาก!” “จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเขาก็เป็นเจ้าชายผู้มีเสน่ห์ของฉัน” ไดโนเสาร์พูดในจินตนาการโดยมีดวงดาวอยู่ในดวงตาของเขา คนอื่นได้ยินก็อาเจียนออกมา ฉันอยากจะเตะเธอให้ตายจริงๆ และทำแบบเดียวกันโดยไม่ต้องฉี่! ทันใดนั้นมีคนสังเกตเห็นว่าเฉินซิงกำลังมาและกระซิบอย่างรวดเร็ว: "เฉินซิงอยู่ที่นี่!" เมื่อทุกคนเห็น Chen Xing กำลังมา เสียงของพวกเขาก็หยุดลงทันที และเกือบทุกคนก็มองเขาด้วยความดูถูก ฉันคิดกับตัวเอง ไม่ใช่แค่สุนัขที่หัวหน้ากลุ่มหยิบขึ้นมาเท่านั้นหรือ? นี่เป็นการรวมตัวของลูกๆ ของตระกูล Chen ดังนั้นฉันจึงอายเกินกว่าจะมาได้ เฉินซิงคุ้นเคยกับสิ่งนี้ ดังนั้นเขาจึงหยุดเฉินเทียนที่ต้องการจะโกรธ จากนั้นจึงพบที่นั่งว่างแล้วนั่งลงบางคนไม่ชอบที่เฉินซิงนั่งอย่างเป็นธรรมชาติ และพูดประชดว่า "ทำไมวันนี้คุณสกปรกจัง คุณเจอสุนัขเมื่อคุณออกไปข้างนอก" “แกกำลังพูดถึงใครอยู่นะเด็กน้อย!” เฉินเทียนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเดินไปคว้าคอเสื้อของชายคนนั้นแล้วผลักเขาขึ้น: "คุณกำลังพูดถึงใคร!" “ฉัน...ฉัน…” คนๆ นี้ไม่เคยคาดหวังว่าลูกชายของหัวหน้าตระกูลเฉินจะระบายความโกรธต่อเฉินซิง ในความเป็นจริง เขาแค่อยากอวดศักดิ์ศรีของเขา เพราะเขาเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลเฉินและสถานะของเขาก็ไม่สูงส่ง วันนี้เขามาเพื่อรับทักษะ เขาไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเทียนและเฉินซิง มีคนเพิ่งบอกเขาเกี่ยวกับ Chen Xing ดังนั้นเขาจึงพูดแบบนั้น ตอนนี้ที่เขาต้องเผชิญกับผู้สืบทอดสายตรงอย่างเฉินเทียน เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า หากเฉินเทียนบ่นกับหัวหน้ากลุ่ม ทักษะอาจไม่สามารถใช้ได้ คนอื่นมองชายผู้โชคร้ายที่มี schadenfreude แล้วคิดว่าใครขอให้คุณแสดงพลังของคุณ? หากคุณสามารถทำได้ก็จะเป็นตาคุณเหรอ? “ลืมมันซะ ปล่อยเขาไป” เฉินซิงลูบหน้าผากของเขา รู้สึกลำบากใจกับเรื่องแบบนี้จริงๆ "ฮึ่ม!" เฉินเทียนโยนชายคนนั้นลง: "ฉันเตือนคุณแล้ว ครั้งต่อไประวังสิ่งที่คุณพูด!" “ใช่ ใช่ ใช่…” ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างแรงเหมือนไก่จิกข้าว เมื่อเห็นการแสดงที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ "555!" เมื่อบุคคลนี้รู้สึกเขินอายมากจนต้องการหารอยแตกบนพื้นเพื่อคลานเข้าไป เขาก็ได้ยินเพียงเสียงระฆังยาวของ "ดัง!" “ผู้นำกลุ่มและผู้อาวุโสอยู่ที่นี่!”