บุคคลสำคัญ ฮีโร่ยี่สิบคืน (2)

แสงอาทิตย์ยามเช้าช่างสดใสพร่างพราย ฉายแสงในวันที่เพิ่งเริ่มต้น เพราะว่าเราเชื่อในกันและกัน ใจที่ต่างกันจึงสามารถโอบกอดกันและกลายเป็นรอยยิ้มที่ล่องลอยไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนทีละคน ณ เวลานี้ เราจะมีอนาคตที่เป็นของเราได้ไหม?

ฝนเพลิงอันมืดมิดตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง และฝนอันหนาวเย็นก็กระทบร่างกายและจิตใจของเด็กหญิงและเด็กชาย ประกายสีทองลอดผ่านดวงตาของพวกเขา ฮัมเพลงไอริชอันเศร้าโศก

โลหะที่แตกหักตรงหน้าฉันควบแน่นลง และคริสตัลสีแดงเข้มก็เหวี่ยงออกไป สีแห่งความสิ้นหวังไหลผ่านร่างของ Gluttonous Cannian, สีแดงเพลิงของแม็กม่า, สีเหล็กสีดำของเลือด, สีขุ่นของวันโลกาวินาศ... อุณหภูมิรอบตัวเขาเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และเปลวไฟก็ละลายทุกสิ่งที่เขาเห็น ด้วยความร้อนของเปลวไฟ ใบหน้าของ Cannian เปลี่ยนไปในพลุดอกไม้ไฟ ม่านตาของเขาลุกเป็นไฟเรืองรองด้วยทองคำสุกใส ใบหน้าของเขามองเห็นได้ชัดเจน ลาวาแห่งเปลวไฟไหล ใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัว และดอกไม้เพลิงแห่งเลือดก็ค่อยๆ บานสะพรั่ง

"ถึงตาฉันแล้ว!" ความละโมบที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างเงียบ ๆ สภาพแวดล้อมรอบตัวสั่นสะท้าน ใบมีดแหลมคมตัดเข้าไปในแก้วควอทซ์ และรอยมีดสีฟ้าสดใสก็ไหลไปในอากาศ อากาศนั้นแหลมคม วินาทีต่อมา ท้องฟ้าก็ขุ่นมัวราวกับการพังทลาย อาคารที่มืดมิดแตกร้าวในพริบตา เสียงของโลหะที่เสียดสีได้ยินแผ่วเบา เศษซากของอาคารเหล่านั้นชนกันและลุกไหม้อยู่ตลอดเวลา กลายเป็นฝุ่นและตกลงมา เศษโลหะจำนวนนับไม่ถ้วนลอยอยู่ที่นี่ในช่วงสิ้นสุดเทศกาล

"ยอมแพ้! ลงโลก" ชายหนุ่มยืนอยู่อีกด้านหนึ่งของไฟและฝนและพูดเบา ๆ ผมของเขาต่ำและปกคลุมหน้าผากของเขา
"ไม่ เสี่ยวหยูยอมแพ้ไม่ได้" อาณาจักรแห่งโลกกำลังขยายตัวอีกครั้ง และเปลวเพลิงกำลังเผาผลาญชีวิตของตัวมันเอง
"ไม่ครับพี่ อย่ายอมแพ้!" หยูหยูกำปืนในมือของเขา เพิ่มกำลัง และไปถึงระดับคริติคอลที่สอง! เปลวไฟสีดำสนิทผสมกับเปลวไฟสีน้ำเงินที่ลุกโชนนั้นสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งส่องสว่างไปทั่วทั้งท้องฟ้า
"ทำไม?" เฟยยี่คำรามเสียงดัง น้ำตาไหลอาบหน้า
"เพราะเราต้องการปกป้องคนไร้ประโยชน์เช่นคุณ!" สาวๆ ยิ้มตอบโหมว ราวกับกำลังสร้างเสน่ห์ให้กับประเทศ

เมื่อมองดูเด็กสาวที่เหมือนนางฟ้าทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้ ลมแรงพัดดอกกุหลาบ และกลีบสีขาวก็ปลิวไป ท่ามกลางสายฝนและหมอก นี่อาจเป็นนัดสุดท้ายในชีวิต!
"ลุกขึ้น!" ศัตรูหมุนตัวพื้นออกไป กรวดกระเด็นไปทุกที่ รอยแตกที่ไร้ก้นบึ้งทอดยาวออกไปหลายร้อยเมตร หินลอยขึ้นมาและกลายเป็นความว่างเปล่าในอากาศ
เงาตามมาติดๆ!
Yiyi ยังคงยิงและเปลี่ยนนิตยสาร ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เงาสีดำก็เข้ามาใกล้ในระยะหลายสิบเมตรอีกครั้ง แต่เมื่ออินทรีทะเลทรายคำรามอีกครั้ง ฝุ่นและใบไม้ที่ร่วงหล่นก็ปลิวกลับมาอีกครั้ง
โลกโบกสะบัดดาบ และเปลวไฟก็พัดผ่านทุกสิ่ง เขาหมุนตัวไปข้างหน้าและมีมีดนับไม่ถ้วนออกมา เลือดค่อยๆ ปกคลุมม่านตาของเขา และการมองเห็นของเขาก็กลายเป็นสีแดงเลือด เขาเหวี่ยงดาบซ้ายและขวาครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อฆ่า เด็กสาวนั้นเบาราวกับใบไม้ที่ตายแล้วและมีเลือดสีหมึก

"แลกเปลี่ยน?" การแสดงออกของเฟยยี่สับสน โลลิยืนอย่างอ่อนโยนใต้อาคารสีขาวท่ามกลางใบไม้ที่ร่วงหล่น ลิ้มรสรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งที่เท้าของโลลิ
"แลกอะไร?" หยูยี่ถามเบาๆ
"ลืมไปซะ คราวนี้ฉันจะให้ของขวัญคุณ!" โลลิตัวน้อยเต้นรำเบาๆ ในชุดสีขาวของเธอท่ามกลางใบไม้ที่ร่วงหล่น

PS: แสงจันทร์ ปีที่เหลืออยู่ พระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์! แข็งแกร่งมาก! ใช่ แต่พระเอกน่าจะตั้งใจนะ! บทต่อไปคือหลุมศพแห่งความเยาว์วัย! กรุณาให้ดอกไม้แก่ฉัน! ถ้ารู้สึกว่ายังไม่พอ เพิ่มจำนวนคำเป็น 1,500 ต่อวันได้ยังไงล่ะ!