Demon Saint Sword King บทที่ 2 มันเป็นความฝันหรือจริง?

“อ้า!” ชินเฟิงกระโจนขึ้นจากเตียงทันที ด้วยสีหน้าตกใจ “ฮือ…เป็นแค่ความฝันเองเหรอ!” ในตอนนั้น ชินเฟิงก็ล้มตัวลงนอนต่อ “เด็กชั่ว ตื่นไปซื้อของให้ฉันหน่อย!” เสียงผู้หญิงดังมาจากด้านนอกประตู “แม่ครับ ให้ผมพักอีกหน่อยสิ ให้พ่อไปซื้อเองก็ได้!” ชินเฟิงพูดขณะนอนหลับ “เจ้าเด็กชั่ว ถ้าไม่จัดการเจ้าซะเจ้าก็จะไม่ยอมนอน…ดูซิฉันจะจัดการเจ้ายังไง!” ชินเฟิงได้ยินว่าแม่กำลังจะจัดการตน ถึงกับตกใจ! ลุกพรวดขึ้นทันที “ไม่เอา แม่ครับ ผมลุกแล้ว” ชินเฟิงรีบแต่งตัวให้เรียบร้อย พอชินเฟิงเปิดประตูก็เจอกับใบหน้าโกรธจัดของแม่ เขายิ้มรับทันที “แม่…ฮ่า ๆ ผมไปซื้อของครับ” ชินเฟิงรีบแย่งตะกร้าจากมือแม่ แล้ววิ่งลงบันได พอลงมาถึงชั้นล่าง ชินเฟิงจึงเช็ดเหงื่อเล็กน้อย ชินเฟิงมาถึงตลาด มุ่งไปยังร้านขายผัก ตอนนั้นชินเฟิงเห็นเจ้าของร้านคนหนึ่งใส่แว่นกันแดดและใส่หมวกกันแดดบนหัว ชินเฟิงรู้สึกว่าน่าสนใจ จึงเดินเข้าไปหาเจ้าของร้าน “คุณเจ้าของครับ ขอยซื้อผัก” ชินเฟิงยิ้มพูด เจ้าของร้านดูท่าทางหล่อ เหลือบตามองชินเฟิงแล้วริมฝีปากกระตุกเล็กน้อย พูดกับชินเฟิงว่า “เลือกเลย!” ชินเฟิงเลือกผักบ้างแล้วพูดว่า “เรียบร้อยแล้วครับ คุณเจ้าของ ชั่งให้หน่อย” ชินเฟิงยื่นผักให้เจ้าของ เจ้าของยื่นมือมารับ ชินเฟิงเบิกตาโต เพราะเห็นว่ามีเกล็ดบนมือของเจ้าของร้าน จนใจสั่น “คุณเจ้าของ ไม่เอาแล้ว!” พูดจบก็รีบเดินออกไป “ฮ่าฮ่า ให้ฉันช่วยฟื้นความทรงจำเจ้าสิ ชินเฟิง!” เจ้าของร้านพูดว่า “ย้ายตัวทันที!” “ขอโทษนะ ขอทางหน่อย…!” ชินเฟิงพูด ขณะนั้นถนนคนคับคั่ง ชินเฟิงวิ่งลำบาก เหงื่อเริ่มซึมออกมา ชินเฟิงวิ่งเข้าไปในซอย วิ่งไปสักพัก ชินเฟิงมองไปข้างหน้า “อ้า! ไม่มีทางแล้ว” เขาคิดจะหมุนตัววิ่งอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นเจ้าของร้านก็ปรากฏตัวอยู่ด้านหลังโดยไม่รู้ว่ามาได้อย่างไร “ชินเฟิง เจ้าจะไม่ให้เธอฟื้นขึ้นมาหรือไง?” พูดจบก็โยนสร้อยคอไปให้ชินเฟิง ชินเฟิงรับไว้ ทันใดนั้นความทรงจำในความฝันก็ปรากฏขึ้นในสมอง ชินเฟิงนึกขึ้นมาอีกครั้ง พูดกับเจ้าของร้านว่า “ตึกสูง! ผมจำอะไรไม่ได้ได้ยังไงกัน? แล้วตอนนี้กลายเป็นอีกตัวตนของผมได้ยังไง!”เกาโหลวถอดแว่นกันแดด ยิ้ม แล้วพูดกับฉินเฟิงว่า "พวกเรากระโดดหน้าผามา ข้าทําสําเร็จ แต่เจ้าถูกฟ้าผ่าจนความทรงจําหายไป และเจ้าหายไปแล้ว ดังนั้นเจ้าก็เป็นอดีตชาติของเจ้า" ฉินเฟิงสับสนมาก เกาหลิวพูดว่า "ไม่สําคัญหรอก เดี๋ยวข้าจะให้ของขวัญเจ้า" เกาหลิวพูดว่า "ตอนนี้เลย"ในขณะนั้น มีอันธพาลปรากฏตัวต่อหน้าฉินเฟิง เกาหลิวพูดว่า "กลืนพลังเวทมนตร์ของเขา"ฉินเฟิงถามว่า "กลืนมันยังไง?""ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า 'โส่ว' (รับ)" ฉินเฟิงยกมือขึ้น "รับไป" ดวงตาของอันธพาลเต็มไปด้วยความกลัวทันใดนั้น หมอกดําก็ถูกกลืนกินโดยฉินเฟิง ชินเฟิงรู้สึกชาไปทั่วร่างกาย เกาโหลวพูดว่า "เจ้าเรียนรู้ที่จะกลืนพลังปีศาจแล้ว อันธพาลนี้มีพลังเวทมนตร์น้อยมาก และการดูดซับเวทมนตร์ทําให้เขาใจดีขึ้น"ชินเฟิงยิ้มในขณะนั้น ชินเฟิงเห็นดาบของเกาโหลว—ดาบธาตุ—และพูดว่า "เจ้าจะใช้ดาบได้อย่างไร?""เพราะข้าเลือกปีศาจดาบ และระดับสูงสุดคือราชาดาบ ตอนนี้ข้าคือวิญญาณดาบ""โอ้ ข้าเลือกอะไร?"ฉินเฟิงถามว่า "เจ้าเลือกปีศาจมนุษย์!ระดับสูงสุดคือเซียนปีศาจ" "ลาก่อน!""เกาหลิวบินหนีไปบนธาตุดาบ" ในตอนนั้น ฉินเฟิงเหลือบมองนาฬิกา "โอ้ไม่!"ฉินเฟิงรีบวิ่งกลับบ้านทันที เขาเห็นแม่อยู่ที่ประตูและพูดว่า "ฮ่าๆ แม่..." แม่เห็นฉินเฟิงแล้วพูดว่า "เจ้าเด็กดื้อ ไม่ได้ซื้ออะไรเลย แล้วตะกร้าของลูกก็หายไป!"ฉินเฟิงยิ้มขมขื่น: "ฉันจะโดนตีอีกแล้ว!"หลังจากถูกตี ฉินเฟิงคิดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ ถ้าเขาฝึกฝนเป็นจอมปีศาจ เขาจะสามารถเอาชนะเจ้าแห่งเลือดและชุบชีวิตหลิงเอ๋อร์ได้ แต่เขาไม่รู้ว่าเบื้องหลังเจ้าแห่งเลือดนั้น เขากําลังเผชิญกับความยากลําบากมากมาย