เอสเซ้นส์ [แฟนทอม] บทที่ 1 (การค้นพบ)

1039 ปี…บนดาวเล็ก ๆ ดาวหนึ่งในระบบดาวบางแห่ง…
“หัวหน้าทีม ดูสิ ฉันเจออะไรบางอย่าง!”
ชายวัยกลางคนสวมชุดเกราะเรืองแสงสีเขียวพูดด้วยความตื่นเต้นเต็มหน้า พร้อมกับไม่ลืมโบกก้อนหินในมือ
แสงสีเขียวทั่วร่างปกป้องชุดเกราะโลหะผสมที่ดูเหมือนจะละลายอยู่ในแสงนั้น ทำให้มันดูแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก
“เฮ้! เฮ้! เฮ้! แลมม์ นายเจอขี้เอเลี่ยนเป็นของเล่นอีกแล้วใช่ไหม ฮ่า ๆ …”
เสียงจากเครื่องสื่อสารทำให้ แลมม์ อารมณ์เสียจนเบิกตา แต่สีหน้าเก้อเขินของเขาถูกแสงสีเขียวจากร่างกายปกปิดอย่างไม่แสดงอาการ
เมื่อเห็นหัวหน้าที่ปกติไม่เคยยิ้ม เดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ เขาจึงตอบกลับไปทางเครื่องสื่อสารว่า
“หมาฟัน ถ้าคราวหน้าพูดแบบนั้นอีก ฉันจะเอาฟันนายออกทีละซี่!”
“หมวกเขียว เรียกฉันว่าหมาฟัน! เรียกฉันว่าหมาฟัน!”
ฝ่ายเครื่องสื่อสารเหมือนจะอารมณ์เสีย แต่แลมม์จริง ๆ แล้วโมโหมาก เขาส่งก้อนหินในมือไปให้หัวหน้าที่ไม่ไกลจากนั้น แล้วก็เร่งความเร็ววิ่งไปทางเหนือ
มือขวาลูบเครื่องกำเนิดพลังงานที่เอว แสงสีเขียวจากร่างกายจางหายไปเหมือนน้ำทะเล ชุดเกราะโลหะผสมที่เปลือยกลางอวกาศสะท้อนแสงเหนือของดาวรอบ ๆ ทำให้เป็นประกายวับวาว
ในที่ต่ำ ๆ หมอฟันผู้สวมชุดเกราะแสงสีน้ำเงินนอนพักผ่อนอย่างสบายใจ
“โอ๊ย โอ้ย โอ้ย ปิดเกราะมากลายเป็นตายสินะ ฉันแค่บอกว่าส่วนหมวกกันน็อคของนายเขียวเท่านั้นเอง จำเป็นต้องตื่นเต้นแบบนี้ไหม?”
หมอฟันชัดเจนว่ากลัว น้ำเสียงพูดก็อ่อนลงเล็กน้อย…
“ฮึ มนุษย์เกราะเขียวคือหัวหน้าของมนุษย์เกราะน้ำเงิน นายใส่เกราะน้ำเงินหนึ่งวัน นายก็เป็นลูกน้องฉันหนึ่งวัน ความต่างขั้นฉันไม่พูดละ นายปิดเกราะน้ำเงิน เรามาเดี่ยว ๆ กัน!”
“นายคิดว่าฉันกลัวเรอะ เดี่ยว ๆ ก็…”
หมอฟัน บื๊อ บื๊อ ไม่มีทีท่าจะปิดเกราะน้ำเงิน
“หมาฟัน ฉันจะให้เธอนับดูว่ามีกี่ซี่” แลมม์พูดด้วยความโกรธ…
“กลับไปเรือทั้งหมด!”
เสียงหัวหน้าดังขึ้นในเครื่องสื่อสารทันใด…
หมอฟันเห็นชัดเจนว่าดีใจมาก กระโดดขึ้นจากใต้ดิน วิ่งเล็กน้อยไปพร้อมเยาะแลมม์
“ฮ่าฮ่า นายไม่มีทางแล้ว ลำดับเสียงหัวหน้าด่วนแบบนี้ต้องมีเรื่องสำคัญ รีบไปเถอะ การนับฟันโหดเกินไป กลัวมาก กลับมาพูดทีหลัง ฮ่าฮ่า…”
“ฮึ!”รั่มส่งเสียงฮึ่มหนัก ๆ เปิดยานอวกาศป้องกันสีเขียวบินออกไป... เงาสีทองหนึ่งปรากฏเข้าไปในประตูคลังแล้ว ประตูหลักของยานค่อย ๆ ปิดลง... ห้องนักบินหลัก หมาปู่ฟันดำเนินการสวิตช์ต่าง ๆ อย่างชำนาญ... เสียงผสมเสมือนจริงส่งออกมาจากคอมพิวเตอร์กลางอย่างต่อเนื่อง... “เปิดเครื่องหลักเรียบร้อย” “โหลดสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานเสร็จแล้ว” “ระบบพลังงานพร้อมแล้ว” “………” “หัวหน้าคะ มีอะไรหรือเปล่า?” หมาปู่ที่นั่งอยู่บนที่นั่งนักบินเห็นหัวหน้าเงียบไป ไม่ไหวกระซิบเตือนสักคำ “เด็กหน้าเหม่ง เรื่องของแกหรือไง ขับยานให้ดี ถ้าไปชนอุกกาบาตอีก ระวังฟันแกให้ดีล่ะ!” รั่มตะโกนด้วยความไม่พอใจ หมาปู่จะเถียงแต่ก็หาเหตุผลไม่เจอ ยิ้มอย่างไร้ทางเลือก ก่อนจะตั้งใจขับยานต่อ ยานรบโลหะที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเทคโนโลยีค่อย ๆ ยกตัวขึ้น เปลวไฟสีแดงพุ่งออกจากท้ายยาน ดันให้ยานบินออกจากดาว…