(โลกมนุษย์ต่างดาว) เล่ม 1 บทที่ 2 เจฟเริ่มหลงรักหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ และอยากจะจากไปจริงๆ แม้ว่าเขาจะจากไปเพียงชั่วคราว แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะจากไป
คนในหมู่บ้านเคารพการเสียสละเป็นอย่างมาก ในความเป็นจริง ผู้คนทั่วทั้งจักรวรรดิ Renne เคารพการเสียสละเป็นอย่างมาก เนื่องจากการเสียสละสามารถช่วยให้ทุกคนลดความเจ็บปวดลงได้ ที่สำคัญนักบวชคือผู้มีความสามารถพิเศษที่สำคัญในการทำสงคราม ด้วยการสนับสนุนที่เพียงพอจากการเสียสละเท่านั้น ทหารในแนวหน้าจึงจะชนะสงครามและนำอาหารไปให้ญาติที่บ้านได้มากขึ้น
ดังนั้น เมื่อเจฟฟ์และดานีกำลังจะจากไป แฮร์รี่ ซีเนียร์ พ่อของลูเทอร์จึงดึงสัตว์โคโดะของครอบครัวออกจากสนามทันที และพยายามส่งพวกมันไปที่เมือง อันที่จริง สาเหตุหลักก็คือเขากังวลเกี่ยวกับลูเทอร์ ลูกชายคนเล็กของเขา หากพวกเขามาถึงเมืองด้วยกัน พวกเขาจะมั่นใจได้ก็ต่อเมื่อพวกเขามอบเขาให้กับด็อดด์ลูกชายคนโตของเขาเป็นการส่วนตัวซึ่งทำหน้าที่รักษาการณ์ในเมือง
หลายคนโบกมือลาคาร์ดินและค่อยๆ เดินจากไป เหลือเพียงร่างผอมบางยืนอยู่คนเดียวที่ทางเข้าหมู่บ้าน
สัตว์โคโดะตัวนี้เป็นสิ่งที่ดีในอาณาจักรออร์ค ทั้งตัวของมันเต็มไปด้วยสมบัติ เขาสามารถแกะสลักเป็นเครื่องใช้และของประดับตกแต่ง หนังของมันสามารถทำเป็นเกราะหนังและกลองสงครามมองโกเลียได้ เนื้อของมันกินได้ และกระดูกของมันยังสามารถทำเป็นใบมีดกระดูกและไม้ตีกลองสำหรับตีกลองอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์โคโดะยังเป็นรถบรรทุกขนาดใหญ่อีกโลกหนึ่งอีกด้วย การขนย้ายสิ่งของก็สะดวกมาก เป็นการดีอย่างยิ่งในการขนย้ายวัสดุเชิงกลยุทธ์ในการรบ ผู้เฒ่าแฮร์รี่แนะนำสัตว์โคโดะให้เจฟฟ์รู้จักขณะถ่ายรูปมัน อาณาจักรมนุษย์ต้องการได้รับสัตว์โคโดะมาโดยตลอด แต่น่าเสียดายที่สัตว์โคโดะสามารถเลี้ยงได้โดยออร์คเท่านั้นและฟังเฉพาะออร์คเท่านั้น นอกจากนี้ สัตว์โคโดะสามารถเลี้ยงให้เชื่องได้โดยทอเรนเท่านั้น ผู้เฒ่าแฮร์รี่เก่งในการเลี้ยงสัตว์โคโดะมาก ก่อนที่เขาจะลาออกจากเจ้าหน้าที่รักษาเมือง เขามีหน้าที่ให้อาหารสัตว์โคโดะ จนกระทั่งเขารู้สึกว่าเขาแก่แล้ว เขาจึงกลับไปยังบ้านเกิดพร้อมกับสัตว์โคโดะตัวน้อยเพื่อเป็นรางวัลพิเศษสำหรับความทุ่มเทหลายปีของเขา
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้เกรงว่าเจฟกับดานี่จะต้องเดินไปไมเตอร์ซิตี้จริงๆ อย่างมากที่สุดพวกเขาสามารถนั่งรถคาราวานที่ผ่านไปได้ ตอนนี้ดีมากแล้วและการเดินทางก็สบาย ๆ ในตอนเย็นพวกเขาขนของออกจากสัตว์โคโดะและสร้างโรงเก็บของขนาดใหญ่ พวกเขาทานอาหารและเครื่องดื่ม และเกือบจะทันเวลาออกเดินทาง
วันที่สี่บังเอิญตามทันกลุ่มทหารรักษาเมืองรีบกลับเข้าเมือง ได้ยินมาว่าเป็นพ่อและน้องชายของด็อดด์ที่เป็นกัปตันทีมที่ 6 จึงรีบรุดไปด้วยกัน ในฐานะทหารผ่านศึกของทหารรักษาเมือง ใบหน้าของแฮร์รี่เฒ่าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ และเขารู้สึกอึดอัดที่จะพูดและหัวเราะ เจฟฟ์ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เขามักจะรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้างเสมอ ในฐานะอดีตสมาชิกของแผนกพิเศษ เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่เหมือนใครหลังการฝึก เขารู้สึกอยู่เสมอว่าทีมนี้กำลังปกปิดและดูเหมือนจะมีบางอย่างที่ไม่ได้พูดอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีเจตนาร้ายต่อคนเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงหยุดพูด ดานีตัวน้อยเคยไปที่เมืองนี้ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาเยือนเมืองนี้จริงๆ ดังนั้นเธอจึงมีความสุขมากตลอดทาง โดยพูดคุยและถามคำถามเหมือนกับนกกางเขนตัวน้อย
สองวันต่อมา เรากำลังเข้าใกล้เมืองมิทเทอ และผู้คนก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เจฟฟ์รู้สึกว่าสมาชิกยามเมืองโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด และพวกเขาก็ไม่วิตกกังวลอีกต่อไป และเริ่มพูดคุยและหัวเราะ ท้ายที่สุดเขาจะเข้าร่วม City Guard ในอนาคต ดังนั้น Jeff จึงต้องสอบถามเกี่ยวกับบางสิ่งล่วงหน้า เช่น วิธีการตรวจสอบและการรักษา เมื่อคนกลุ่มหนึ่งหักข้อมือกับเขาทีละคน พวกเขาก็ตกตะลึงทันที ลูเทอร์ตบไหล่หัวหน้าหน่วยอย่างภาคภูมิใจและพูดอย่างภาคภูมิใจ: "เพื่อนของฉันเก่งมาก คุณเอาชนะฉันไม่ได้หรอก ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันก็เอาชนะเขาไม่ได้ คุณแค่มองหาความตื่นเต้นใช่ไหม" หัวหน้าหน่วยถอนหายใจ: "ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งมาก ฉันเกรงว่าเขาจะกลายเป็นหัวหน้าหน่วยได้ทันทีที่ไป เฮ้ เฮ้ น้องชาย นายมีอนาคตนะ อย่าลืมพวกเราเมื่อคุณรวย" แม้ว่าเจฟจะพูดไม่เก่งแต่เขาก็รู้การสื่อสารขั้นพื้นฐานจึงตอบไปอย่างเป็นธรรมชาติ: "พี่ชาย อย่าพูดแบบนั้นนะ น่าเสียดาย เมื่อเข้าไปแล้วต้องดูแลน้องชายของเรา มาหาลูเธอร์ เพราะเราสามารถพูดคุยได้อย่างอิสระ เรามาเป็นพี่น้องที่มีนามสกุลต่างกันกันเถอะ"“ทั้งสามคนบูชาเทพเจ้าสัตว์ร้ายในขณะนั้น หัวหน้าหน่วยคือโนเอลจากเผ่าแรด เขาเป็นกัปตันหน่วยแรก เขาอายุมากที่สุด อายุมากกว่า 30 ปี ดังนั้นเขาจึงเป็นพี่ชายคนโตโดยธรรมชาติ เจฟฟ์เข้าร่วมกองทัพเมื่ออายุ 16 ปี และตอนนี้อายุ 26 ปี กลายเป็นพี่ชายคนที่สอง ลูเธอร์โง่เขลาอายุน้อยที่สุดเพียง 22 ปี ดังนั้นเขาจึงได้อันดับที่สองรองจากพี่ชายคนที่สามเท่านั้น โนเอลไม่ได้ซ่อนมันไว้ คราวนี้เขาออกไปนอกเมืองเพื่อคุ้มกันสิ่งล้ำค่ากลับเข้าเมืองตามคำสั่งของเจ้าเมือง ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไม่มีใครเห็นจึงแอบออกไปแสดงให้พวกเขาดู ไม่ใช่เพื่อการศึกษาว่าไม่มีผีและเทพเจ้า เขามั่นใจด้วยซ้ำว่ามีคนเหล่านี้ด้วยซ้ำ หรือพูดให้ชัดเจนยิ่งขึ้น พวกเขาเป็นอมตะหรือสัตว์ประหลาดในตำนาน เนื่องจากคนเหล่านี้ไม่ธรรมดา และไม่มีมังกรตะวันออกในโลกนี้ ดังนั้น กล่องนี้จึงควรเกี่ยวข้องกับการกระทำของเขาเท่านั้น พูดได้ว่าเป็นโชค และกล่องนี้ไม่สามารถตัดด้วยมีดหรือระเบิดได้ ดังนั้นสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย หลังจากคิดดูแล้ว โลกนี้ไม่มีระเบิดแรงสูง และดินปืนก็ล้ำหน้าไปกว่าผงสีดำ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกโล่งใจและหยุดกังวล เนื่องจากคนอื่นไม่รู้ว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับเขา เขาจึงรู้สึกสบายใจ ขณะที่ฉันคิดตามลำพัง จู่ๆ หัวใจของฉันก็เต้นแรง และฉันก็ตะโกนไปข้างหน้าทันทีว่า "มันอันตราย!" หลังของฉันและจู่ๆ ฉันก็เหงื่อออกจนแทบหมดแรง
โนเอลดึงมีดเล่มใหญ่ที่หลังของเขาออกมาทันที และลูเธอร์ก็วิ่งไปหาเจฟฟ์ทันทีโดยไม่มีอาวุธ คิดว่าผิวหนังที่หนาของเขาจะช่วยกั้นลูกธนูได้ ลูกธนูสองลูกถูกยิงใส่เขา และเจฟฟ์ก็กลิ้งไปตรงนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงลูกหนึ่ง แต่อีกลูกหนึ่งเกือบจะชนเสื้อผ้าของเขาและเกือบจะชนเขาด้วย คนในป่าเห็นว่ายิงไม่ได้จึงไม่มีการเคลื่อนไหว พวกเขาทั้งสามวิตกกังวลอยู่นาน แต่ในที่สุดก็ไม่มีใครเห็น ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรีบไปหาสัตว์โคโดะ เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ เจฟฟ์และคนอื่นๆ เกือบหักฟันเงินของพวกเขา พวกเขาเห็นศพของเจ้าหน้าที่รักษาเมือง แต่ Danni และ Old Harry หายไป สัตว์โคโดะก็กำลังจะตายเช่นกัน โดยมีลูกธนูปักอยู่กับตัวและมีผ้าสีขาวห้อยอยู่บนตัว: หากคุณต้องการช่วยชายชราและเด็ก ให้นำกล่องนั้นไปยังสถานที่เก่าของตลาดใต้คืนนี้เพื่อแลกเปลี่ยน ดวงตาของลูเทอร์แดงด้วยความโกรธ จมูกของเขาส่งเสียงกรน และเห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะบ้าไปแล้ว เจฟฟ์กำมือแน่นแล้วพูดในใจ: ฉันเป็นเด็กกำพร้าคนเดียวในชีวิต ถ้ากล้ามายุ่งกับน้องสาวฉันแบบนี้ ยอมชดใช้ด้วยชีวิต! เขาจึงพูดว่า: "พี่ชายโนเอล คุณกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าเมืองหรือเปล่า? โนเอลมองไปที่ศพของพี่ชายของเขาและพูดด้วยความเกลียดชัง: "พี่ชายของฉันถูกฆ่าตาย และน้องสาวของคุณและพ่อของพี่ชายคนที่สามถูกลักพาตัวไป แน่นอนว่าเป็นน้องสาวและพ่อของฉัน พวกมันจะเสียหายเพราะกล่องได้อย่างไร? การแก้แค้นครั้งนี้ต้องล้างแค้น!” “ลูเธอร์เป็นชายหนุ่มอารมณ์ร้อน เขาตะโกนในตอนนั้นว่า “แล้วรออะไรล่ะ เตรียมการโดยเร็วเพื่อช่วยเหลือพ่อและน้องสาวของเรา” ขณะนั้นทั้งสามคนได้ฝังทหารกลุ่มหนึ่งไว้ริมถนนแล้วทำเครื่องหมายไว้รอการแก้แค้นแก้แค้นเพื่อช่วยฝังศพคนไม่กี่คน เจฟฟ์แบ่งเบาภาระในร่างกายของเขา ใส่ชุดสูทสีดำ วางหน้าไม้ไว้ที่เอว และถือมีดสองเล่มไว้บนหลัง แม้ว่าใบหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เขาก็สงบมาก ในภวังค์ เขาได้เห็นเทพแห่งความตายอีกครั้ง เทพแห่งความตายที่อยู่ยงคงกระพัน
มีคนไม่กี่คนที่วิ่งอย่างรวดเร็วและในไม่ช้าก็มาถึงขอบของตลาดเก่า ตอนนี้มันเริ่มมืดแล้ว แสงจันทร์สีแดงส่องสว่างพื้นโลก และแม่น้ำก็สะท้อนออกมาราวกับเลือด บทต่อไปจะดำเนินต่อไป...
