[แฟนทอม] บทที่ 8 (เข้ามา)

“กำลังสร้างการเชื่อมต่อ…” แตกต่างจากที่คาดไว้โดยสิ้นเชิง ไม่มีการสร้างตัวละคร ไม่มีการเลือกอาชีพ ไม่มีอะไรเลย เตรียมจะบอกว่ามืดหมดรอบตัว ยูก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย สงสัยว่าผิดพลาดหรือเปล่า “เพื่อให้คุณปรับตัวกับสภาพแวดล้อมของเกมได้ดียิ่งขึ้น กรุณาเข้าร่วมการจำลองอย่างอดทน” “กำลังจับคู่กับระบบภาพ…” เสียงแจ้งจากระบบที่ข้างหูค่อย ๆ จางหายไป ความมืดตรงหน้ามีการเปลี่ยนแปลง ค่อย ๆ ปรากฏแสงดาวเล็ก ๆ น้อย ๆ ค่อย ๆ ถูกดึงเข้ามาใกล้ ตรงหน้าดาวมากขึ้นเรื่อย ๆ จากแร่มหันต์ที่พุ่งผ่านข้างตัวของตนเอง ตามเวลาก็มีวิวทิวทัศน์หลากหลายถูกดึงมาใกล้… จากกาแล็กซี่มาที่ระบบสุริยะ รู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนยานอวกาศ เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว… “ภาพนี้สุดยอดจริง ๆ ฉันชอบ ฮ่า ๆ” ยูอดไม่ได้ที่จะพึมพำ “ว้าว นั่นคือดาวอังคาร มหัศจรรย์มาก” “ลองดู ลองดู นั่นคือโลก ภาพตรงหน้ากำลังถูกดึงเข้ามาใกล้” “รู้สึกว่าระบบกำลังจับคู่…” ยูเริ่มรู้สึกถึงความหนาวเย็นของจักรวาล… เมื่อแสงสีน้ำเงินพาดผ่านหน้า ยูรู้สึกร้อนแรงอย่างไม่อาจต้านทาน ตามแสงนี้มองไป แสงนั้นพุ่งไปยังจุดกลางของดวงจันทร์ทันที ชั่วพริบตา ดาวเคราะห์หนึ่งระเบิดตรงหน้า ยู ดวงจันทร์แปรสภาพเป็นผลึกแวววาวนับไม่ถ้วนกระจายไปทุกทิศทุกทาง ยูรู้สึกถูกแรงระเบิดของดวงจันทร์ผลักออกไปอย่างแรง เศษซากนับไม่ถ้วนพุ่งมาหาตัวเอง หน้าเปลี่ยนไปเป็นสีแดงและขาว… เมื่อยูสามารถทรงตัวในจักรวาลได้ เหมือนมีบางสิ่งบินผ่านเหนือหัว ทำให้ตัวเองถูกคลุมไปทั้งหมดด้วยเงามืดเงียบ ๆ หมุนตัวกลับ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือยานอวกาศรูปร่างแปลกประหลาดนับไม่ถ้วนกำลังมุ่งหน้าสู่โลก เสียงของสิ่งมีชีวิตไม่มีที่สิ้นสุดคำรามอยู่รอบหู… ในความมืดเป็นครั้งคราวมีลำแสงสีฟ้าพาดผ่านมา และลำแสงหนึ่งพาดผ่านตัวเองอย่างแม่นยำ… ยู รู้สึกว่าความชื้นในร่างกายของตนระเหยอย่างรวดเร็วในพริบตา สุดท้ายถูกลำแสงเผาจนเหลือแต่เถ้า ตาของยูตกเข้าสู่ความมืดอีกครั้ง เมื่อมองเห็นแสงอีกครั้ง "สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับเข้าสู่เขตปกครองที่ 15 ของ [แฟนตาซี] [นครอาชญากรรม] ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณจะเป็นสมาชิกของเมืองนี้ อนาคตอยู่ในมือคุณ..." เมื่อยูได้กลับมาควบคุมร่างกายอีกครั้ง ขาก็อ่อนแรง ทันใดนั้นก็เข่าทรุดลงบนลานกว้าง ใบหน้ากดติดพื้น รู้สึกถึงความเย็นของพื้น แต่ยูไม่มีแรงลุกขึ้น ตาปิดแน่น เขาไม่กล้า ไม่สามารถลืมตาได้ แสงนั้นช่างแสบตาจริง ๆ นั่งขดตัวอยู่บนลานกว้าง ปล่อยให้ร่างกายสั่น เหงื่อซึมชุ่มเสื้อผ้าของระบบผู้เริ่มต้นที่ได้รับมา ไม่ไกลนักมีชายชรายิ้มแย้ม แข็งขันจ้องมองยู มือถือป้ายไม้ประหลาด ๆ มองไปรอบลานกลาง ประติมากรรมไม่ทราบที่มาอยู่ตรงกลาง สงบเงียบล้อมด้วยพื้นหินสีขาว ขยายตัวไปรอบ ๆ อาคารรอบ ๆ ลานเป็นสถาปัตยกรรมยุคกลางของอดีต ยูพยายามปรับรูม่านตาให้เข้ากับภาพรอบข้าง... เขาเห็นกระเบื้องสีขาว อาคารสีขาว ฟ้าสีขาว ดวงอาทิตย์สีขาว "โชคดีนะ ยังไม่ตาย…" ยูพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "เอ๊ะ? นั่นคือ..." ยูเริ่มจ้องไปที่ชายชราไม่ไกลนัก เมื่อสายตากลับมาปกติ ยูจึงเห็นข้อความบนป้ายไม้ว่า "ผู้แนะนำผู้เริ่มต้น" ยูถอนใจอย่างไร้ทางเลือก "นี่เขาคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบจริง ๆ เหรอ…"