[แฟนทอม] บทที่ 9 (คำแนะนำ)

ขนนกค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น… “อ๊าาา ดีจัง นี่อยู่ในเกมเหรอ?” “นี่มันอะไรกัน ยังมีเครื่องบินบินอยู่…” “อืมอืม ชั้นชอบตึกนั้นนะ” ขนนกร้องคร่ำครวญและส่งเสียงกรีดร้องอยู่กลางจัตุรัส พร้อมกับแสดงความคิดเห็นของตัวเองเป็นระยะๆ โดยไม่สนใจผู้ช่วยมือใหม่เลย… ขนนกหันตัวไป ยืนชื่นชมรูปปั้นตรงกลางจัตุรัส… “ถ้าเอารูปปั้นของฉันมาวางตรงนี้ น่าจะสนุกน่าดูนะ ฮิฮิ” ความรู้สึกแรกที่เกมมอบให้ขนนกเหมือนกับไปเที่ยวที่ไหนสักแห่ง “ผู้เล่นที่รัก สวัสดีครับ รูปปั้นในจัตุรัสเป็นผลงานของนักออกแบบหลักแห่ง Phantom คือคุณ Ennas Graw หากคุณอยากจะเป็นเจ้าพื้นที่นี้ จะต้องมีชื่อเสียงมากกว่าท่านเสียก่อน” ผู้เฒ่าที่อยู่ไม่ไกลกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “อ๊ะ คุณทำไมพูดเองได้ล่ะ คุณเป็นคนหรือผี…” ขนนกถามด้วยท่าทีทำเป็นสงบ “ผมคือผู้ช่วยมือใหม่ประจำตัวของคุณ หน้าที่ของผมคือคอยอยู่กับคุณในช่วงป้องกันมือใหม่ ผมเป็นโปรแกรมปัญญาประดิษฐ์ เมื่อคุณพ้นช่วงป้องกัน ผมก็จะจากไป…” “ว้าว เป็นไปไม่ได้!” ขนนกวิ่งไปหยิกแก้มผู้เฒ่าพร้อมกับดึงผม และนับฟันของผู้เฒ่า… “โอ้โห เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นแค่โปรแกรม ผมผม แก้ม… เฮ้เฮ้ เฮ้ เป็นเวลากี่วันแล้วที่คุณไม่ได้แปรงฟัน…” ขนนกถูมืออย่างแรงหลังสัมผัสน้ำลายของผู้เฒ่า ผู้เฒ่าไม่สนใจทันที ก่อนจะแสดงท่าทางแบบฮีโร่ “นี่คือ Phantom เกมออนไลน์คำนิยามใหม่ จะมอบความตื่นตาตื่นใจให้คุณอย่างต่อเนื่อง” “เอ่อ… แล้วฉันควรเรียกคุณว่าอะไรดี?” ขนนกไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ “เอ่อ… ผมไม่มีชื่อ แต่มีหมายเลขโปรแกรม…” “หมายเลขอะไร?” “110” “โอเค ฉันยอมรับ 110 บอกฉันหน่อยว่าเกมนี้เล่นยังไง” ผู้เฒ่ากลับมามีสีหน้าเป็นปกติ พูดอย่างจริงจัง “ตามผมมา เราจะเดินไปและพูดคุยกันระหว่างทาง” “โอ้ ดีเลย” ขนนกเดินตามไป มุ่งหน้าไปยังประตูโบราณ ผู้เฒ่าเปิดประตู ขนนกเห็นเมืองที่อยู่เพียงประตูกั้น “เมืองที่คุณสังกัดสร้างขึ้นโดยใช้มหานครนิวยอร์กในศตวรรษที่ 21 ของยุคก่อนเป็นต้นแบบ” “ทำไมสถาปัตยกรรมถึงเป็นของยุคก่อนทั้งหมด?” ขนนกถามอย่างสงสัย“เอ่อ… จริงๆ แล้วแฟนทาเซียมีหลายเมือง ตั้งแต่ยุคก่อนหน้านี้จนถึงอนาคต都有” เห็นสีหน้าของชายชรา ยูก็ยิ่งรู้สึกว่ามีผู้เล่นคนหนึ่งกำลังล้อเล่นกับเขา “ขอถามหน่อยนะครับ ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว” คำพูดของยูมีรสชาติแบบโบราณ “โปรแกรมตั้งค่าไว้ 228 ปี กำลังจะไปสวรรค์แบบนั้น” “เอ๊ะ? คุณยังเล่นมุกด้วยเหรอ” ยูสนใจชายชรานี้มากขึ้น “ฉันยังเล่นรำโยงกังได้ด้วยนะ คุณอยากดูไหม” ชายชรามองยูด้วยสายตาเต็มไปด้วยความร้อนแรง “พอพอพอ ฉันไม่มีความรู้สึกโบราณหรอก~” ยูวิ่งผ่านประตูไป รู้สึกถึงสถาปัตยกรรมสไตล์ยุคก่อนหน้านี้ ชายชรามาแล้วปิดประตูตามสะดวก “ไปกัน ไปสถานีตำรวจกับฉัน” ยูตะลึงในใจ “โอ้โห คุณล้อเล่นฉัน ไม่ใช่เหรอ ตั้งชื่อว่า 110 แต่ตอนนี้ยังจะพาฉันไปสถานีตำรวจอีก คุณเป็นสายลับหรือเจ้าหน้าที่พิเศษ” “เอ่อ… อย่าตื่นเต้นเลย แค่ไปลงทะเบียนชื่อเล่นเท่านั้น” ชายชราพูดอย่างหมดปัญญา “…………” “110 นำทางไป…” เมื่อไปถึงถนนใหญ่ ยูชมวิวกลางคืนของเมือง เหมือนอย่างที่หนังสือประวัติศาสตร์บอก รถยนต์ยังใช้ล้ออยู่ ไฟนีออนและไฟถนนส่องประกายตอบโต้กัน