การฝึกปราณเพื่ออมตะ เพียงเพื่อต้องการความสบาย ตอนที่ 3 การพบพานนักปรนนิบัติครั้งแรก

วันขึ้นวันตกอีกหนึ่งวัน ดอกไม้ผลิบานและร่วงโรยอีกหนึ่งปี เพียงพริบตา หลินห่าวก็อายุสิบห้าปีแล้ว น้องชายหลินเทาซึ่ง น้องสาวหลินเหวยก็อายุสิบสองปี ในช่วงหลายปีมานี้ หลินห่าวฝึกฝนพลังวิญญาณอย่างหนัก จนสามารถทำให้กระแสพลังกลายเป็นพลังแท้ได้ แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีความก้าวหน้าใด ๆ วันนี้เขาพาน้องชายและน้องสาวมาเล่นที่ถนนใหญ่ บอกว่ามาเล่น แท้จริงคือถูกทั้งสองคนดึงออกจากห้อง "ฉันบอกแล้วว่าพวกเธอจะลากฉันไปไหนกัน?" เนื่องจากในชาติก่อนเป็นกำพร้า ดังนั้นในชาตินี้เขาจึงรักน้องชายและน้องสาวเป็นพิเศษ และแทบจะตามใจพวกเขาทุกอย่าง! "พี่ชาย เมื่อวานคุณพ่อบ้านบอกว่าวันนี้จะมีเซียนมาที่เมือง! พี่พาเราไปดูเซียนได้ไหม?" น้องสาวหลินเหวยดึงมือเขาอ้อน "นักบำเพ็ญตบะ! นักบำเพ็ญตบะจะมาอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลแบบนี้ได้ยังไง?" หลินห่าวดูประหลาดใจ "เธอรู้ได้ยังไงว่าเซียนจะต้องมา! บางทีคุณพ่อบ้านอาจหลอกเธอก็ได้นะ?" หลินห่าวถามด้วยความอยากรู้ ช่วงนี้เขายุ่งกับการหาทางทะลุพลัง จึงไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น! "เรื่องจริงนะ พวกเขาอยู่บ้านนายกเทศมนตรีเลย! ได้ยินมาว่าน่าจะมาหาอะไรบางอย่างตรงนี้ ต้องการให้นายกเทศมนตรีช่วย!" น้องชายหลินเทาตอบอย่างตื่นเต้น "ช่วย? นักบำเพ็ญตบะยังต้องการให้คนธรรมดาช่วยเหรอ? จะไม่ใช่ว่ามีแผนร้ายอะไรหรือ?" หลินห่าวคิด จริง ๆ แล้วก็ไม่แปลกอะไร เพราะเมืองเล็ก ๆ ที่เขาเกิดอยู่ไกลมาก หากเขาได้ออกไปข้างนอกก็จะได้รู้บางอย่างเกี่ยวกับโลกบำเพ็ญเซียน ในโลกบำเพ็ญเซียน จะมีทั้งหมดเก้าขั้นตอน ได้แก่ การฝึกพลัง, การสร้างฐาน, การอดอาหาร, การสร้างดานทอง, การหล่อวิญญาณ, การแยกจิต, การรวมร่าง, การผ่านวิบาก และชั้นสูงสุด ยกเว้นผู้บำเพ็ญตบะที่ผ่านขั้นอดอาหารขึ้นไปไม่ต้องกินอาหาร ผู้บำเพ็ญตบะอื่น ๆ ก็ไม่ต่างจากคนธรรมดา นอกจากนี้ผู้บำเพ็ญตบะที่อยู่ต่ำกว่าขั้นอดอาหารยังเป็นรากฐานของแต่ละสำนักและมีจำนวนมาก ดังนั้นแต่ละสำนักจึงมีทรัพย์สินในโลกมนุษย์มากมายเพื่อเลี้ยงดูศิษย์เหล่านี้ แถมหลายสิ่งก็ต้องใช้คนธรรมดา ดังนั้นผู้บำเพ็ญตบะจึงยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากคนธรรมดา! แต่ความคิดของหลินห่าวกลับตรงกับความเป็นจริง "ไม่เอาล่ะ ฉันจะแอบตามไปดูว่าพวกเขากำลังทำอะไร" ความคิดนี้ทำให้หลินห่าวรู้สึกเหมือนติดยา ยากที่จะหยุดยั้ง "เสี่ยงเอาหน้า ร่ำรวยต้องเสี่ยง!" หลังจากตัดสินใจ หลินห่าวหาข้ออ้างให้พาน้องชายและน้องสาวไป แล้ววิ่งไปซ่อนรอบ ๆ บ้านนายกเทศมนตรีเพียงลำพัง เตรียมตามหลังผู้บำเพ็ญตบะเหล่านั้นเพื่อดูว่าพวกเขามีแผนร้ายอะไรในช่วงที่หลินห่าวกับคนอื่นๆ ใกล้จะหลับไปเสียแล้ว ในที่สุดก็เห็นผู้เฒ่าแต่งกายเป็นพ่อหมอสามคนออกมาจากบ้านนายอำเภอ หนึ่งในนั้นคือพ่อหมอหัวหน้าที่มีอายุมากกว่า กำลังขยับปากพูดอะไรบางอย่าง เนื่องจากอยู่ไกลมาก หลินห่าวจึงได้ยินเพียงบางคำ เช่น 'อาจารย์น้อง…ถ้ำสำนัก…' เป็นต้น! หลินห่าวเดาว่านี่อาจเกี่ยวข้องกับถ้ำสำนักโบราณ ถึงแม้ที่นี่จะค่อนข้างเปลี่ยว แต่เป็นไปตามคำกล่าวที่ว่า เรื่องดีไม่ออกนอกบ้าน เรื่องร้ายแพร่ไกล หลายปีมานี้เขาได้ยินเรื่องราวของผู้ฝึกวิทยาคมบางคนที่ถูกตามล่าหลังจากค้นพบสมบัติในถ้ำสำนักโบราณบ้างเช่นกัน! ความคิดนี้ทำให้เขาตื่นเต้นอย่างยิ่ง! หลินห่าวจึงตั้งใจที่จะติดตามพวกเขาไปจนสุดทาง…\ ซุนล่าวตง, ฟ่านล่าวตง และกูล่าวตง คือสามพี่น้องอาจารย์ โดยซุนล่าวตงเป็นพี่ชายใหญ่ ฟ่านล่าวตงเป็นพี่ชายรอง และกูล่าวตงเป็นน้องชายเล็ก ทั้งสามฝึกวิชามานานกว่าร้อยปี ทุกคนอยู่ในช่วงปลายปีกวิถีชีวิต (การอดอาหารเพื่อละเว้นธาตุ) และตอนนี้อายุขัยใกล้จะหมด หากไม่ก้าวไปสู่ขั้นทองคำหลายชั่วชีวิตต่อไปก็อาจไม่ยืนยาว! โชคดีที่พวกเขาเพิ่งฆ่าผู้ฝึกวิทยาคมที่พยายามปล้นพวกเขาได้ และพบแผนที่ถ้ำสำนักโบราณในถุงเก็บของของคนหนึ่ง ทั้งสามดีใจมาก ราวกับว่าในเวลาง่วงเหมือนใครสักคนมาส่งหมอน พวกเขาเพิ่งกังวลเรื่องว่าจะก้าวไปถึงขั้นทองคำได้อย่างไร ตอนนี้ปัญหานี้ถูกแก้ไขแล้ว ต้องรู้ว่ามีสมบัติในถ้ำสำนักโบราณมากมาย มียาบำรุงขั้นสูงเพื่อก้าวหน้าแน่นอน! ดังนั้นพี่น้องทั้งสามจึงตามแผนที่เดินทางไปยังเมืองเล็กที่เปลี่ยวแห่งนี้ พวกเขาตั้งใจว่าจะขอแผนที่ภูเขาในละแวกนี้จากนายอำเภอที่นี่แต่โชคร้ายไม่มี จึงต้องหาด้วยตัวเอง! “พี่ชาย คุณคิดว่าทำไมผู้ฝึกโบราณคนนี้ถึงตั้งถ้ำสำนักไว้ในภูเขาลึกและเปลี่ยวแบบนี้! และที่นี่มีพลังวิญญาณน้อย ไม่เหมาะสำหรับฝึกวิชา คุณคิดว่าเขาโง่หรือ?” ขณะเดินในป่ามืด ฟ่านล่าวตงอดไม่ได้ที่จะถาม “คุณโง่เองต่างหาก! ผู้เฒ่าคนนี้ตั้งถ้ำสำนักไว้ที่นี่ต้องมีเหตุผลลึกซึ้ง ห้ามคาดเดาไปเอง!” กูล่าวตง น้องชายเล็ก กล่าวประชด ฟ่านล่าวตงเงียบไป! บรรยากาศรอบๆ จึงเงียบลง เหลือเพียงเสียงเท้าเหยียบกิ่งไม้และใบไม้แห้ง ๆ “กรอบแกรบ” เสียงแมลงร้องนกร้อง และลมพัดใบไม้ทำให้เกิดเสียง “ซ่า ซ่า” ความเงียบนี้ทำให้หลินห่าวลำบากมาก ไม่เพียงต้องติดตามอย่างระมัดระวัง แต่ยังต้องหลีกเลี่ยงการส่งเสียงด้วย เหนื่อยมาก!PS: ทุกคนดูแล้วช่วยคอมเมนต์หน่อย ให้คำแนะนำผมเป็นแนวทาง ขอบคุณครับ ถ้าชอบก็ให้ดอกไม้ ถ้าไม่ชอบก็ขว้างไข่ครับ!