ผู้ที่อยู่ในจุดวิกฤตคืนที่ยี่สิบสอง สุขสันต์วันเกิด

น้ำค้างที่สดชื่นและสง่างาม หยดลงใต้แสงแรกของวัน กลางวันและกลางคืนผลัดกันมา ในขณะนี้ผิวน้ำที่สับสนราวกระจกเรียบ เงียบสงบ\เช้าวันใหม่ ลมเบาพัดผ่านใบหน้าขาวสะอาด เด็กหนุ่มยิ้มหลับไป ใบหน้าที่เรียวสวยดูโดดเด่นในยามรุ่งอรุณ\ปีกค่อย ๆ ลืมตา มองไปข้างหน้าอย่างง่วงนอน ความรู้สึกอ่อนโยน ความอบอุ่นชื้นสัมผัสจากข้างกาย เส้นสายที่เรียวยาว ริมฝีปากเล็กแดงเชิญชวน ดวงตาเย้ายวน ขาเรียวขาวยาวไขว้บนตัวปีก\ใช่แล้ว ขนนกและโลกนอนอยู่ในอ้อมกอดของปีก เพลียและง่วงนอน พวกเธอค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ หายใจอย่างอ่อนโยน\“อ๊าาาาา! พวกเธอ…” ปีกสะดุ้งตื่น ตะโกนออกมา\“อืม น้องปีก นอนนะ” โลกข้าง ๆ ค่อย ๆ หลับตาอีกครั้ง\“พี่อย่าเสียงดังนะ ไม่ชอบที่สุดเลย!” ขนนกน้องสาวอีกคนเคี้ยวปากอย่างไม่พอใจพูด\“ฉันบอกแล้วนะ นี่เตียงของฉันนะ!” ปีกพูดอย่างเหนื่อยใจ“ทำไมพวกเธอถึงมานอนบนเตียงของฉันละ?”\“เพราะ…เพราะเรา…จะต้องตาย!” สาว ๆ กอดปีกทันใด แน่นขึ้น เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง\7.25\วันธรรมดาอีกวันเริ่มขึ้น เหมือนเช่นเคย ช่วงฤดูร้อนเดือนกรกฎาคมร้อนระอุ จิ้งหรีดร้องไม่หยุด สายตาที่มัว ๆ ปกปิดความจริงทั้งหมด\เด็กหนุ่มน่าสงสาร วันนี้ถูกสาวสวยภายในบ้านบังคับให้ใส่ชุดทักซิโด้สีดำ ประดับช่อกุหลาบแดงสดจากนิวซีแลนด์ ผูกโบว์อย่างสง่างาม และสวมรองเท้าหนังสีดำ\ขณะนี้ เหงื่อไหลเหมือนฝน ต้องรู้ว่าสวมเสื้อผ้าทั้งตัวในวันที่ร้อนแบบนี้ ผลลัพธ์เดาได้ ไม่ร้อนตายก็คงเหนื่อยตาย\เดินคนเดียวบนทางเล็ก ๆ ตอนเช้าและเย็น ปีกเดินไปอย่างช้า ๆ สบาย ๆ มือทั้งสองใส่กระเป๋า ปากยกยิ้ม มองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีเขียวมรกต\“ฉันบอกแล้ว จะต้องรอไม่นานถึงกลับไปได้!” จริง ๆ แล้วปีกถูกสาว ๆ ในบ้านไล่ออกมา “อ๊ะ พวกนี้ไม่ใช่แค่รบกวนการนอนของพวกเธอ แต่ยังไล่ฉันออกอีก เห็นแล้วเซ็งจริง!” ปีกเดินเบื่อ ๆ บนถนน\“ลาลาลา รับโทรศัพท์ ละ ไม่รับก็ไม่รับ ไม่รับ!” โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น ปีกหยิบขึ้นมากดรับสาย\“สวัสดีครับ ฉันปีก” ปีกถาม\“น้องปีก กลับมานะ!”ที่นี่เตรียมพร้อมแล้ว เตรียมต้อนรับแขกหนึ่งคน” เสียงตอบกลับอย่างเร่งรีบจากอีกฝั่งของโลก\“อ๋อ เป็นแบบนี้เอง! ฉันจะกลับมาทันที เจ้าหญิงของฉัน” วางสายแล้ว ปีกถอนหายใจลึกแล้วเดินกลับ\หลังจากนั้นเด็กหนุ่มค่อย ๆ เดินไปที่ประตู ก้าวอย่างเบา ๆ และผลักประตูไม้ทรุดผุออก\เมื่อผลักประตูออก ไม่มีใครอยู่ แก้วกระเบื้องสีขาวใส่ลาเต้อิตาเลียน แสงสีอ่อนของบ้านไหลผ่านหน้าต่างเข้ามา\ทันใดนั้น ความมืดมิดดำมิด ไม่มีใครทราบ ไฟสลัวเต้นอยู่ข้างหน้า เทียนล้อมรอบทุกด้านและส่องแสง\“สุขสันต์วันเกิดนะ คุณ…สุขสันต์วันเกิดนะคุณ” เพลงอบอุ่นมาถึง วันเกิด ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของปีก เด็กน้อยที่ซังกะตายนี้จะจำวันเกิดได้เมื่อไหร่ เขาที่พ่อแม่ไม่อยู่ข้างกาย ไม่เคยมีวันเกิด\แสงเทียนอุ่นใจเด็กหนุ่ม อย่างน้อยเรายังมีชีวิตอยู่ มีชีวิตอยู่ก็ยังมีความหวัง\“สุขสันต์วันเกิด ปีก!”\“อื้ม!”
ป.ล.: ตอนนี้เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านหลังจากตอนนิวยอร์ก ตอนต่อไปเป็นชิ้นส่วนที่เหลือของค่ำคืนที่ยี่สิบสามของคนขีดเส้น.