รัมถูกบีบอย่างแรง ใช้แรงไม่ได้เลย…
“หยุดเดี๋ยวนี้ เรามาที่นี่ไม่ใช่มาเพื่อทะเลาะกัน”
คำพูดของหัวหน้าทำให้วูลฟ์คองปล่อยมือและนั่งลงด้วยความสงบ
“ขอโทษนะ ฉันไม่คิดว่าการปกป้องหินจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนี้” วูลฟ์คองพูดพลางจัดเสื้อผ้า
“การกระทำของฉันมากเกินไป ทำให้พวกผู้ใหญ่ข้างบนสังเกตเห็น…” เสียงหัวหน้ามีความไร้อำนาจ วูลฟ์คองแน่นอนว่าเข้าใจความหมาย
“ดาวแพนโดร่าอยู่ไกลมาก ด้วยความสามารถในการเดินทางตอนนี้ต้องใช้เวลาสามปีกว่าจะถึง…สนามรบขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้าย เพราะคุณไม่มีทางรู้ว่ามอนสเตอร์ใดจะปรากฏ…ทศวรรษหลายครั้งสูญเสียกำลังพลจำนวนมาก…” นึกถึงข้อมูลที่เคยเห็นเกี่ยวกับดาวแพนโดร่า จึงมองหัวหน้าอย่างมีความหมาย
“การเชื่อมโยงง่ายมาก มีปัญหาเมื่อไหร่ก็มาเจอฉัน ID ของฉัน: 1” พูดจบก็ลุกขึ้นกล่าวลาและจากไป
“ฉันเกลียดเขา หลังจากหลายปีที่ผ่านมานิสัยก็ยังเหมือนเดิม” หลังจากวูลฟ์คองออกไป รัมเป็นคนแรกที่แสดงความเห็น
“สุดท้ายก็เด็กนั่นแหละ” พูดจบก็ส่งสัญญาณที่เข้าใจกันกับรัม
เมื่อค่ำคืนค่อย ๆ ถอยไป พระอาทิตย์ค่อย ๆ ตื่นขึ้น…
ยูกลับมาจากการเดินยามเช้า อาบน้ำอุ่นเพื่อกำจัดกลิ่นเหงื่อ ยืดตัวและหาว
“ชงอ้า เทพเจ้า ฉันมาหาคุณแล้ว ฮ่าฮ่า” ยูตะโกนและวิ่งกลับไปที่ห้องนอน
เปิดคอมพิวเตอร์ รอไฟสีน้ำเงินของเครื่องจำลองสว่าง ยูสวมมันบนหัวและหาท่าที่สบายแล้วนอนลง…
หลังจากดูภาพระเบิดนิวเคลียร์จากระยะ 1,000 เมตร ยูเข้าสู่เกมได้สำเร็จ
“เกมนี้ การเข้าสู่ระบบและออกจากระบบพิเศษจัง” มองไปยังเมืองที่เจริญรุ่งเรือง ยูคิดว่าตัวเองควรทำอะไรสักอย่าง ไม่อยากถูกตีจนลุกไม่ขึ้นหลังจาก 7 วัน มองตัวเองด้วยสายตาที่สง่างามแล้ววิ่งไปตามถนนสายหนึ่ง
“ใคร!” ยูรู้สึกถูกคว้า
“ไปกับฉัน ฉันมีเรื่องจะบอก” เทพเจ้าดึงยูเข้าไปในแท็กซี่ มุ่งไปนอกเมือง…
“สวัสดีตอนเช้า ฮ่าฮ่า คุณหาฉันเจอได้ยังไง” ยูทักทายอย่างต้อนรับ
เทพเจ้าเงียบ ไม่พูดอะไร
ไม่ว่า ยูจะถามอะไร เทพเจ้าก็ไม่ตอบสักคำ
ที่เนินเขานอกเมือง…
เทพเจ้ายื่นกระเป๋าให้ยู “นี่คือชุดเริ่มต้นของคุณ…”
ยูรับกระเป๋าแต่ไม่ได้รีบเปิด “คุณเหมือนมีอะไรจะบอกฉัน?” ยูถามด้วยความสงสัย
เทพเจ้า: “อืม ฉันกำลังจะไปแล้ว”
ยู: “ไปไหน?”” เทพเจ้า: “ไม่รู้สิ ฉันเจอบางสิ่งบางอย่าง” ยู: “บอกฉันสิ เกิดอะไรขึ้น” “ไม่รู้จะบอกเธอยังไง เอาเป็นว่ามันซับซ้อนมาก” เทพเจ้าพูดด้วยท่าทีหมดกำลังใจ “ฉันไม่เหมือนกับผู้แนะนำมือใหม่คนอื่น ๆ ฉันสามารถรู้สึกได้ว่าระบบให้อำนาจฉันได้มากแค่ไหน ดังนั้นฉันจึงบอกเธอหลายเรื่องที่เธอไม่ควรรู้ ในขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกถึงการควบคุมของระบบที่มีต่อฉัน…” “เรื่องนี้ฉันสัมผัสได้” “ฉันรู้สึกว่าระบบกำลังตรวจสอบฉัน บางทีฉันอาจถูกลบ ฉันไม่อยากให้เธอต้องเดือดร้อนด้วย ฉันตัดสินใจออกไป” “เธอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ เทพเจ้า…” “สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปสำคัญมาก เธอต้องตั้งใจฟัง จำได้เท่าไหร่ก็จำเท่านั้น เข้าใจไหม” เทพเจ้าพูดเหมือนสั่ง ยูยังคงเหม่อลอย… ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จนกระทั่งเทพเจ้าลุกขึ้นและตัดสินใจจากไป “ฉันชอบชื่อที่เธอตั้งให้ฉันมาก…” นี่คือประโยคสุดท้ายที่เทพเจ้าพูดกับยูตอนหายตัวไป
