ดึกสาม! ขอให้โหวตและคอมเมนต์ [เมืองชิชิ] เล่มแรก บทที่สอง กระแสลึกกำลังไหลแรง!

ทะเลเกลือ น้ำในแม่น้ำปั่นป่วน หมอกน้ำปกคลุมฟ้า เรือใหญ่หรูหราลำนั้นแล่นท้าคลื่นลมบนแม่น้ำ ในห้องเรือหรูหรา หญิงสาวใส่ชุดสีเขียวยืนพิงระเบียงมองไป พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ย้อมฟ้าและแม่น้ำให้เป็นสีแดง สวยงามแต่เศร้าสร้อย “คุณว่า แม่น้ำฟ้านี้สวยงามจริงๆ นะ…” หญิงสาวยื่นมือขาวไปที่ระเบียง เหมือนอยากจับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า “เจ้าใหญ่ ความงามนี้…กลัวว่าจะอยู่ได้ไม่นานนะ” หญิงสาวงดงามในชุดขาว ผูกผมด้วยดอกไม้ มองหันหน้าไปยังหญิงชุดเขียว จากนั้นก้มหน้ามองรองเท้าปักลายไม่รู้คิดอะไรเงียบไปนาน จนกระทั่งพระจันทร์ขึ้นทางทิศตะวันออก หญิงชุดเขียวถอนหายใจเบาๆ พูดบางอย่างที่ไม่เข้าใจความหมาย “เจียงหู เจียงหู… ความขัดแย้ง เหมือนจะเริ่มแล้ว…” หญิงชุดขาวเอียงศีรษะ เธอไม่เข้าใจความหมายของเจ้าใหญ่ “เหลียนเอ๋อร์! สั่งให้หมุนพวงมาลัย! ไปหลินอาน!” “เช่นนั้น!” “ไม่ไหวแล้ว! พักหน่อย…ฉันหมายถึง…จูเหมิน (จูเหมิน ปรากฏตัว!)…เราเมื่อไหร่ถึงหลินอานนะ…ฮู้ฮู้” ไม้เงิน (ไม้เงิน ปรากฏตัว!) เหมือนสุนัขตัวตายแนบกับต้นไม้ หายใจแรง อีกต้นหนึ่ง มีชายใส่ชุดดำยืนถือดาบ จูเหมินพูดเสียงเย็น “ที่นี่คือเขตเหลียงโจว ใช้ความสามารถว่องไว ต้องใช้เวลาสองวันหนึ่งคืนจึงจะถึงหลินอาน” ไม้เงินกลอกตามอง สวรรค์! ยังคงต้องใช้เวลาสองวันหนึ่งคืนอีก! “อ้อ คราวนี้ผู้กำกับให้เราไปหลินอานเพื่อเรื่องอะไร?” ไม้เงินดึงห่อของออกมา ใช้ฝ่ามือพัดลมลมแรง จูเหมินไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาจ้องไม้มิได้พูดอะไร “เอ่อ…อย่ามองฉันแบบนั้น…ถ้าไม่บอกก็ไม่บอก…” ไม้เงินรู้สึกเย็นยะเยือก เพื่อนร่วมทางครั้งนี้ของเขาไม่มีความชอบแบบนั้นใช่ไหม? แม้ชื่อจะเรียกว่าไม้เงิน แต่เขาก็เป็นผู้ชายปกตินะ… “พักจนพอแล้ว ออกเดินทางทันที!” จูเหมินพูดด้วยสีหน้าหนาว “ไปกันเถอะ อ้อ จูเหมิน หลังจากนี้อย่าจ้องฉันแบบนั้น ทำให้รู้สึกอึดอัด!” ไม้เงินแขวนห่อของ ไม่หันหลัง ใช้พลังขึ้นบนลำต้นไม้ พูดกับจูเหมินว่า “…” ‘ตึก…ตึก…' แผลในมือไม่รุนแรงมาก แต่เลือดยังคงหยดลงมา…ผู้ชายคลุมขวาเหงื่อเต็มหน้าผาก “ใครมา?” ปั้ก! เงาสีขาวลอยลงมาจากหลังคาโรงเตี๊ยม เป็นวัยรุ่นสวมเสื้อโค้ทสีฟ้าอ่อน ดูเหมือนอายุราว 18 ปี ปากอมลูกชุบ สายมือถือก้อนหินอยู่ในมือ“คุณหนูหยางเซียวชวน (ผู้ดูแลบอร์ด เซียวชวนเซียว ปรากฏตัว!)” คายลูกอมลูกพลับที่ยังไม่หมดออก หยางเซียวชวนแกว่งหัวไปมา เสียงเคี้ยวกรุบกรับดังออกมา ขอบมุมปากของผู้สวมผ้าคลุมซ้ายโผล่รอยยิ้มเย็นชาที่โหดร้าย ‘ซู้ ซู้' ใช้พลังจากแขนเสื้อขว้างหมัดดอกพลัมออกไปหลายอัน! หยางเซียวชวนไม่คิดว่าผู้สวมผ้าคลุมซ้ายใกล้ขนาดนี้ก็กล้าใช้อาวุธลับ ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัวจึงกระโดดหลบไม่ทัน จึงไม่ทางเลือกอื่นนอกจากดึงลูกอมลูกพลับออกจากปากแล้วขว้างอย่างแรง ตุ้ม ๆ ๆ มีหมัดดอกพลัมสี่อันเหมือนเข็มปักผ้าที่ไร้แรงหล่นลงพื้น ปลายเข็มที่ส่องแสงเขียวอ่อนบอกให้ทุกคนรู้ว่ามันมีพิษร้าย! \ ขณะที่หยางเซียวชวนคิดจะสับหญ้าให้รากถอนขึ้น เสียงแก่ ๆ ดังมาแม้เสียงจะยังไม่ถึง แต่คนก็มาอยู่ตรงหน้า “หยุดมือไว้ก่อน!” หยางเซียวชวนจ้องมองชายชรานั้น ผมดำปนขาวเล็กน้อย ดวงตาส่องประกายฉลาด มือแตะหนวดเล็ก ๆ หยางเซียวชวนมองหมัดดอกพลัมที่เท้าตัวเองแล้วพูดกับชายชรา “ฮี่ ๆ ชายชรา พวกเขาเกี่ยวข้องอะไรกับท่านหรือ?” จากนั้นเลียลูกอมลูกพลับในมือ “พวกเขาใช้ไม้หนักขนาดนี้ คุณหนูก็ฆ่าพวกเขาไม่ผิดใช่ไหม!” ดวงตาของหยางเซียวชวนแสดงความชั่วร้าย แต่ปากยังยิ้มอยู่ ทั้งสองเห็นชายชราแล้วพูดพร้อมกันว่า “ฮัวลาว! (ฮัวอ้ายปรากฏตัว!)” ชายชรายกมือสัญลักษณ์แล้วหันกลับมาพูดกับหยางเซียวชวนว่า “ข้าชื่อฮัวอ้าย既然พวกเขาเรียกข้าชายชราฮัว ข้าก็ต้องรักษาชีวิตพวกเขา คุณหนูนึกว่าอย่างไร?” หยางเซียวชวนรู้ถึงภัยคุกคาม หัวเราะออกมา วางมือออกจากอกหยิบมีดสั้น แล้วฟันอากาศไม่กี่ครั้ง “เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าหรือ?!” (ติดตามต่อ!)