[ภาพลวงตา]บทที่สิบสี่ (การปล้น)

เมื่อวานพวกเขาพบกันและรู้จักกัน แต่วันนี้ไม่มีเวลาจะบอกลา...ยูจําได้ลึกๆ ว่าเมื่อเทพเจ้าบอกว่าชอบชื่อนี้ ร่างกายของเขาถูกแทงทะลุทันที เลือดและเศษซากกระจัดกระจายไปทั่ว...ดูเหมือนสีตรงหน้าเขาจะเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ จางหาย จางหาย กลายเป็นแสงสีน้ําเงินเล็กๆ ที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ..."ลุงแก่เหม็น ทําไมเจ้าถึงหลอกความรู้สึกของฉัน........."ยูบังคับตัวเองให้กลั้นความขมขื่นในใจ พยายามไม่ให้น้ําตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว"ฮึ่ม ฉันจะไม่ร้องไห้เพราะนาย นายเป็นแค่ขั้นตอนของความก้าวหน้าเท่านั้น"ยูรู้สึกเหนื่อยล้า ล้มตัวลงบนหญ้า สูดกลิ่นดินและหญ้าเขียว น้ําตาไหลโดยไม่รู้ตัว... "นี่คือสิ่งที่เรียกว่า 'การลบ' ใช่ไหม...?"บนเนินเขานอกชนบท ลมอ่อน ๆ พัดพาเด็กชายที่นอนอยู่บนหญ้า แสงแดดอ่อนโยนมาก...หลังจากงีบหลับ ยูรู้สึกดีขึ้นมากและนั่งลงบนหญ้า จมอยู่กับความคิด..."ฉันชอบนาย เลยจําทุกอย่างที่นายพูดได้ ฉันจะทําทุกอย่างที่นายขอ..."ยูเปิดถุงข้างตัวเขา..."นี่คือชุดของขวัญสําหรับผู้เริ่มต้น—มีครบทุกอย่าง" ยูสวมชุดสูทสีพื้น "ไม่เลวเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ใส่ รู้สึกดีมาก""แล้วยังมีอีก..." ยูวางนาฬิกาดิจิทัลบนมือ "สไตล์นี้ดูเก่าไปหน่อย แต่ขอให้สบายใจนะ" ยังมีโทรศัพท์และแล็ปท็อปด้วย "ทั้งหมดนี้มาจากไหนกัน? จริงๆ แล้วเป็นวงสามคนย้อนยุค" จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นเกม เขายิ้มอย่างถ่อมตัวแล้วหยิบมันใส่กระเป๋าสูทอย่างไม่ใส่ใจ "อืม..."นี่มันอะไร? การ์ดเหรอ?ยูหยิบมุมของการ์ดรูปแถบออกและดึงมันออกมาจากมุมกระเป๋า… ด้านบนเขียนว่า “ขนมบ่ายจากเซ็นคา” มองลงไป… ยูกลืนลำคอหลายครั้ง… ปลายอีกด้านของการ์ดถูกผูกด้วยเชือกสีแดงกับวงแหวนสลักระเบิดมือสีดำสนิท… ระเบิดมือที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศแกว่งไปมาเบา ๆ ตามลมตรงหน้าของยู… “พระเจ้าเอ๋ย…” ยูรีบวางมันลงบนหญ้าข้างตัวอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ คลายเชือกสีแดงออก มือทั้งสองถือ… “เซ็นคา เธออาจจะคิดถึงฉัน แต่ก็อย่าพาฉันไปเลยนะ…” ยูบ่นเบา ๆ… ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ยูยังคงขอบคุณเซ็นคาอย่างมาก แม้ว่าจะผูกการ์ดผิดที่ ยูยืนขึ้นและตะโกนดัง ๆ “ฮ่า-ฮ่า-ฮ่า-ฮ่า ใครกล้ามาแหย่ฉัน ฮี่ ๆ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า…” ยูวางระเบิดมือไว้ในกระเป๋าด้านในของสูท รู้สึกถึงความแข็งตรงอก ยิ้มอย่างมั่นใจ “เซ็นคา เลิกเป็นห่วงได้เลย ฉันทำภารกิจที่เธอให้ฉันสำเร็จได้แน่นอน” แม้จะยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องเจอภารกิจแบบนั้น ยูเดินลงจากเขาอย่างไม่เกรงกลัว “มือใหม่ใช้ยานพาหนะฟรี แล้วฉันล่ะ ฮี่ ๆ…” บนถนนนอกเมืองหยุดแท็กซี่คันหนึ่ง “คนขับไปสนามบิน!” ยูขึ้นรถบอกคนขับ “คุณจะไปสนามบินฟรีหรือเสียค่าบริการ?” คนขับถาม “มีสนามบินสองแห่งเหรอ?” “มีแค่อันเดียว…” ยูกำลังจะบอกไปว่าจะไปแบบฟรี แต่พอคิดอีกที ดูเหมือนจะคาดเดาอะไรบางอย่าง “ฉันเป็นมือใหม่ คุณบอกฉันหน่อยว่าควรไปที่ไหน” ยูถามอย่างเคร่งขรึม “คุณต้องการสิ่งนี้” คนขับหันมา ชี้ปืนไปที่หน้าผากของยู… ยูคิดว่านี่เป็นภารกิจลับ แต่ไม่คิดว่าจะเจอการโจรกรรม… ปากกระบอกปืนสีมืดมิดเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าไม่รู้จบ…