“เอามือถือ นาฬิกา โน้ตบุ๊ก แล้วก็ชุดสูทบนตัวเธอมาส่งเดี๋ยวนี้ ไม่然…ฉันเป็นคนประกันชีวิต สามารถฆ่าใครก็ได้…ฮี่ๆ…” คนขับพูดออกมาทุกอย่างที่สามารถปล้นได้ไม่พลาดแม้แต่นิดเดียว… “เอ่อ…เอ่อ…” อู่รู้สึกลังเลมากๆ กระเป๋าชุดสูทยังมีของอยู่… เสียงตะโกนของคนขับทำให้เขานึกไอเดียขึ้นมา เขาคิดในใจว่า “เธอได้ประกันไปแล้ว แต่ฉันไม่ได้ประกันนะ…” คิดถึงตรงนี้ อู่ถึงได้ปล่อยใจสบายลง “เฮ้ ปืนนี้เอามาจากไหน ทำไมเธอถึงได้ประกัน” “อย่ามาพูดมาก ส่งเดี๋ยวนี้…” อู่จ้องไปที่สายตาที่หันมามองเขาอย่างประหลาด พูดด้วยความน่าสงสารว่า: “พี่ครับ คุณหนีมาจากโรงพยาบาลไหนเนี่ย?” คนขับไม่สนใจที่อู่พูด เก็บปืนเข้ากระเป๋า ถือกระเป๋าใหญ่บนที่นั่งข้างคนขับ เตรียมลงรถ แต่ทันใดก็เปลี่ยนใจ ทิ้งกระเป๋า ผลักประตูรถแล้ววิ่งสุดแรง… อู่ตะลึงไปเลย, “ป่านี้กว้างใหญ่ ไม่ได้มีแค่พวกนกนะเนี่ย” อู่ที่มึนงงคลานจากเบาะหลังไปเบาะหน้าของแท็กซี่ เปิดกระเป๋าใหญ่… “ว้าว เยอะแยะไปหมด นาฬิกา มือถือ…” อู่หยิบโทรศัพท์ของผู้สูงอายุมือหนึ่งขึ้นมา พูดว่า “ระบบนี่แจกทุกอย่างจริงๆ เหรอเนี่ย หรือว่าจะมีผู้สูงอายุเล่นเกมด้วย ถ้าเข้าเกมคงโดนฆ่าเกลี้ยงแน่ๆ เอาเถอะ คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ปล่อยให้เทพเจ้าใช้ดีกว่า…” ตอนที่เพิ่งใส่มือถือเข้ากระเป๋า เขาก็หัวเราะโง่อย่างขำๆ “บางทีอาจจะไม่ได้เจออีกแล้ว” “โชคร้ายครับท่าน คุณถูกจับแล้ว” ตำรวจคนหนึ่งถือปืนชี้มาที่อู่พูด อู่ถึงกับเข้าใจทันที, “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมน้องคนนั้นถึงวิ่งหนีไป แย่แล้ว…” “ไม่ใช่ฉัน เพิ่งวิ่งหนี…” อู่เริ่มทำท่าตะบี้ตะบัน “ปัง!”กระสุนหนึ่งพุ่งออกไปทันที เจาะเข้าไปที่ไหล่ของยู รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ส่งผ่านไหล่ของเขา ระเบิดออกมาในทันที “อ๊าก…ฉันxxx นี่มันว่ายน้ำ เห้ย…!” ยูร้องครวญไม่กี่ครั้ง ก็ถูกตำรวจสองคนพาไปขึ้นรถตำรวจ…
ในห้องสอบสวนหนึ่งที่สถานีตำรวจ ยูถูกถอดเสื้อผ้าออกจนหมด โต๊ะเต็มไปด้วยสิ่งของ รวมถึงระเบิดมือก้อนนั้น…
ตำรวจคนหนึ่งหยิบลูกบอลสีดำบนโต๊ะขึ้นมา “ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าสิ่งนี้มาจากไหน ดูเหมือนว่าจะไม่มีในชุดของมือใหม่…” ยูพะอืดพะอมอยู่ครู่หนึ่ง ไม่พูดอะไรในใจ “จบแล้วจบแล้ว ของใหม่ที่เพิ่งได้ต้องหายไปแบบนี้ ชาตินี้จะต้องสาปแช่งนายคนขับคนนั้น 365 ครั้ง…”
“ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร เราก็ไม่ได้สนใจสิ่งนี้นะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเกมจะมีบั๊กให้ฟาร์มระเบิดได้ ฉันจำนายได้แล้วนะ เด็กน้อย” คำพูดของตำรวจนั้นเกินความคาดหมายของยู แต่ประโยคสุดท้ายทำให้เขาไม่พอใจ เขาสาบานว่าจะใช้ระเบิดมือฆ่านายคนขับคนนี้ ถ้ามันยังไม่ถูกยึดไป
“โอเค เก็บของแล้วไปได้เลย ที่นี่ไม่ใช่ที่รับรองคน” ตำรวจพูดอย่างสุ่มๆ “เอ่อ…เดี๋ยว…”
“ถ้าไม่อยากไป เราคุกเรายังมีห้องว่างไม่กี่ห้อง นายสามารถ…” “ไม่ไม่ไม่…” ยูเก็บของมือใหม่ของตัวเองให้เรียบร้อย แล้ววิ่งเร็วไปที่ประตูตำรวจ แน่นอนว่าไม่ลืมระเบิดมือนั้น…
จริงๆ NPC ในเกมมีข้อได้เปรียบมาก เช่น เรื่องการปล้นของมือใหม่ ง่ายต่อการระบุผู้ต้องสงสัยที่แท้จริง แต่ยูไม่รู้ว่าตำรวจเมื่อครู่ตอนหยิบระเบิดมือ กำลังตรวจสอบบันทึกในเครื่องเกี่ยวกับแหล่งที่มาของระเบิดมือนั้นในเกม…
ผลการตรวจสอบ: ผู้ให้สิ่งนี้ได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้ว…
