ไร้ทางเลือกของตอนที่ห้า!!! [เมืองชิชิ] บทที่ 4 พี่น้องซวยเหมือนกัน

ค่ำคืนอันเงียบสงัด นอกเมืองหลินอัน ชายหนุ่มสามคนเด่นชัดอย่างผิดสังเกตใต้แสงจันทร์ “ด่วนอี้ (ด่วนอี้ปรากฏตัว!) เธอเป็นอย่างไรบ้าง?” ชายหนุ่มทางซ้ายเต็มไปด้วยเลือด ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง เล็กโม (เล็กโมปรากฏตัว!) เอียงหูฟังจึงได้ยินว่า ไม่เป็นไร รักษาแผนที่ไว้…ประมาณนั้น ด่วนอี้หมดสติไปแล้ว เล็กโมหันไปพูดกับชายหนุ่มอีกคนซึ่งกำลังลากด่วนอี้ในชุดขาวว่า “ท่านชาย หากเหนื่อยก็อย่าฝืน ข้าคนเดียวก็ทำได้” ชายหนุ่มชุดขาวเต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด ดูสิ้นสภาพ เมื่อได้ยินเล็กโมพูด เขาก็ขมวดคิ้วทันที “เล็กโม อย่ากล่าวเรียกข้าว่าท่านชาย เจ้าและด่วนอี้เติบโตมากับข้า เป็นเหมือนพี่น้องที่สนิทสนม คำพูดที่เจ้าพูดเมื่อครู่นี้ทำให้ข้ารู้สึกห่างเหิน” ชายหนุ่มชุดขาวเงยหน้าขึ้น “หรือว่า เจ้าไม่พอใจที่ข้าเป็นนักเรียนหนุ่มที่ไม่ถนัดแรง?” “ไม่…” เล็กโมยิ้มขมเล็กน้อย “ก็ได้ ท่านชาย เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น” “งั้นก็ดี” ชายหนุ่มชุดขาวใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มองไปยังเมืองเล็กที่ปรากฏเป็นเงาอยู่ข้างหน้า แล้วยิ้มพูดว่า “ด่วนอี้มีโอกาสรอดแล้ว!” อืม! เล็กโมมองชายหนุ่มชุดขาวยิ้มอย่างเปรมปรีดิ์ ในใจสัญญาไว้ ท่านชาย เล็กโมถึงแม้จะใช้ชีวิตแลกก็จะไม่ยอมให้ท่านเป็นอันตราย!

ห่างจากเมืองหลินอันประมาณสามสิบลี้ มีสองคนขี่ม้าแล่นผ่านค่ำคืนอันเงียบสงัด เสียงเหยียบม้าดังเป็นจังหวะชัดเจน “น้องสาวฝึกหัด พวกเขากำลังไปไหน?” ลดความเร็วม้า ลงมา หยุนซุ่ยเปียว (หยุนซุ่ยเปียวปรากฏตัว!) ถามเล็กหนาน “พี่ชาย พวกเขากำลังมุ่งไปทางหลินอัน!” หยุนซุ่ยเปียวพยักหน้า เล็กหนานมีประสาทรับรู้เฉียบแหลมตั้งแต่เด็ก หลังฝึกวิชาการต่อสู้ก็ยิ่งไม่ธรรมดา “ไปกันเถอะ ไปหลินอัน!” หยุนซุ่ยเปียวหนีบท้องม้า ม้าเกิดร้องเสียงดังตกใจ “ก้าว!” แม้ไม่เข้าใจว่าพี่ชายเร่งรีบเพราะอะไร เล็กหนานคิดถึงชายหนุ่มสามคนนั้น คนที่สามารถหนีจากพี่ชายได้ ก็ถือว่าเก่งพอตัว “น้องสาว! ตามมาเร็ว!” “เข้าใจแล้ว!” เล็กหนานตวาดม้าโดยใช้แส้ “ก้าว!” หลังจากม้าออกไป มีชายชุดดำอีกคนตกลงมาจากท้องฟ้า ชายชุดดำมองรอยตีนม้า แล้วยิ้มขันนิด ๆ “ทายาทเล็กหย่งจวน หืม ๆ ข้าคือซานเหนียน (ซานเหนียนปรากฏตัว!) จะไม่ยอมให้เจ้าได้แผนที่ขุมทรัพย์ลำธารมังกร ขุมทรัพย์นั้น มันต้องเป็นของพรรคเลือดหลิงของเราเท่านั้น!” เขาตะโกนอย่างดัง ใช้กำลังทั้งหมดของตน แล้วในพริบตา หายตัวไปนอกเมือง คืนดื่มด่ำด้วยความเงียบ…

ปุ๊ง ปุ๊ง ปุ๊ง!หลังจากเที่ยงคืนผ่านไป ร้านเกสต์เฮาส์ของเจ้าเมืองก็มีแขกสามคนเข้ามา เมื่อเจ้าเมืองเปิดประตูแล้วเห็นสามคนที่กำลังทุกข์ทรมาน ก็รีบช่วยยกคนที่สูญเสียความทรงจำขึ้นไปชั้นสองหาห้องว่าง เมื่อวางบนเตียงแล้ว เจ้าเมืองหันไปพูดกับหนุ่มชุดขาว เสี่ยวซ่วน (ปรากฏตัวแล้ว! ขอบคุณที่ช่วยขอรหัสให้ แม้จะไม่ได้ก็ตาม) ว่า "ออกไปต้มน้ำกันเถอะ ห้องครัวอยู่ชั้นหนึ่งเลี้ยวซ้ายที่มุมบันได" เมื่อเห็นหนุ่มชุดขาวยังอยากจะพูดอะไร เจ้าเมืองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยว่า "ยังลังเลอะไรอยู่ ไม่อยากช่วยเขาหรือ?" เสี่ยวซ่วนเมื่อได้ยินก็รีบกราบแล้วออกจากห้องพร้อมปิดประตู เสี่ยวซ่วนกำลังจะไปต้มน้ำ แต่เซียวหน่อขวางไว้ "ท่านขุนนาง ให้ฉันไปต้มน้ำเถอะ ท่านอยู่ที่นี่ดูว่าเจ้าเมืองมีคำสั่งอะไร" เสี่ยวซ่วนยังอยากพูดอะไรอยู่ ก็มองเห็นเซียวหน่อวิ่งลงบันไดเหมือนไฟฟ้า เสี่ยวซ่วนส่ายหัว ยังใจร้อนเหมือนเดิม... พิงอยู่กับราวบันได เสี่ยวซ่วนหลับตาพักสายตา จริงๆ แล้วเขาก็รู้อยู่แล้วว่า เซียวหน่อต้องการเข้าใจเขา จึงไปต้มน้ำให้

'ซี๊~' เสียงประตูเปิด เสี่ยวซ่วนลืมตาเห็นเจ้าเมืองทำท่าห้ามเสียงจึงถามเบาๆ "เจ้าเมือง พี่ชายของข้าบาดเจ็บมากไหม?" เจ้าเมืองปิดประตูแล้วทำมือสัญญาณให้เสี่ยวซ่วนตามไป ไปนั่งที่โต๊ะบะเสียน ชั้นหนึ่ง เจ้าเมืองเคาะโต๊ะด้วยนิ้ว "พี่ชายของเจ้า, ฮืม..." เสี่ยวซ่วนใจหาย เจ้าเมืองเห็นเขากังวล จึงพูดว่า "พี่ชายของเจ้าสิ้นหวังมาก แต่ถึงแม้ถูกแทงหลายครั้ง เขาก็ยังทนได้ เพียงแต่..." (เจ้าเมือง ภายใต้แสงจันทร์ โปรดคืนบัญชีเดิมของข้า!)