เอสเซ้นส์ (ขอปราณีตและถึงจุดสูงสุด)喜羊羊กับเกรย์หมาป่าเพื่อนนักเรียนใหม่ (บทที่ 1)

1. ①···\ ระยะห่าง 33,300,000,000,000,000,000 … ปีแสงจากโลกไปยังห้วงลึกของจักรวาล——\ “รายงาน!” ทหารเอเลียนคนหนึ่งทำความเคารพต่อผู้บังคับบัญชา “ดาวเคราะห์บางดวงมีคลื่นเสียงเหนือธรรมชาติ ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อการทำงานของยานอวกาศ”\ “แบบนั้นเหรอ…” ผู้บังคับบัญชาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ย้ายแหล่งที่มาของคลื่นเสียง!”\ “รับทราบ!!”\ “เปิดใช้งานเครื่องมือย้ายพื้นที่!!”\ “ฉันใช้แค่กระบองคู่ ฮึ่มๆ\ ใช้กระบองคู่เลย ฮึ่มๆ\ ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้จงจำไว้ จิตใจผู้มีเมตตาไม่มีใครเอาชนะ\ ใครกันนะที่ฝึกไท่จี๋ ลมพัดน้ำกระเพื่อม\ ถ้าฉันมีเบาเดินทะลุหลังคา\ สุภาพและยุติธรรม ฮึ่ม\ ใช้กระบองคู่เลย ฮึ่ม\ ฉันใช้แค่กระบองคู่ ฮึ่ม\ ฉันใช้มีดมือป้องกัน ฮึ่ม\ เตะหมุนสวยงาม จิตใจชอบธรรม ฮึ่ม\ เตะหมุนสลับสวยงาม…” แม้ว่าจะเป็นอาณาจักรเวทมนตร์ แต่เพลงจากโลกมนุษย์ก็ยังฝังอยู่ในหู เธอจินสงสัยว่าใครกันนะ นักรบที่เร่ร่อนในโลกอันกว้างใหญ่~ (อย่าคิดผิดนะ เธอกำลังเพ้อฝัน…)\ “ดูเตะหมุนของฉันสิ~~” หมุนๆ… “อ้า! ใครน่ะ! ไม่ปิดฝาปิดบ่อ!! อ้า~~” (ต่อ…) …มืดสนิท ความเหน็ดเหนื่อยทำให้จินหลับตาลงโดยไม่รู้ตัวแสงจ้าเขมือบตัวเล็ก ๆ ของจิน ลอยขึ้น ลอยขึ้น…\ \ หมู่บ้านแกะ:\ “หัวหน้าหมู่บ้าน! ดาวตก!!” หมียูนิชชี้ไปที่ดาวสว่างไกล ๆ ลากเป็นเส้นแสงยาวบนท้องฟ้า\ “ตามการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ กลางวัน… จะมีดาวตกได้ยังไง? ทุกคน… ไปดูสิ! เป็นไปไม่ได้ ฉันมีไอคิว 180 เลยนี่! หอยทาก มาเร็ว!!” ดูเหมือนว่าขาและเท้าจะใช้การไม่ได้จริงๆ…\ “ดาวตก ดาวตก ช่วยประทานขนมไม่อั้นให้ฉันที!” แพะขี้เกียจน้ำลายไหล ดวงตาเป็นรูปหัวใจ นี่… เป็นความรักในขนมของเขาอ่ะ อ๊ากกกก…\ “เอ้ก เอ้ก!” เอ้กเอ้กแกว่งมีดกับส้อม ผลักแพะขี้เกียจข้าง ๆ\ “โอ! รู้แล้ว ดาวตก เอ้กเอ้กก็อยากได้ขนมเยอะๆเหมือนกัน!” แพะขี้เกียจพยักหน้า แพะทุกตัวแลกเปลี่ยนสายตา ก่อนจะรุมแพะขี้เกียจ…\ “ตูม!”“ด้วยเสียงระเบิดดังสนั่น ควันหนาทึบฟุ้งกระจายออกไป เหล่าแกะก็ยังเห็นก้อนหินประหลาดก้อนนี้ ดูเหมือนว่า…ในหินใสสีเดียวนี้ ยังมีแกะอยู่ตัวหนึ่ง…พอเห็นหน้าตาสวยงามของเธอได้เลือนลาง อยู่ข้างดวงตาที่หลับสนิท มีสัญลักษณ์หกแฉกสีเดียวที่อยู่บนหินเกิดแสงวูบวาบแปลกตา จนตื่นตาตื่นใจ

ซี่หยางซี่ย่างยื่นมือออกไป เย็นเฉียบ…นี่…นี่น้ำแข็งหรือ?

แม้เหล่าแกะจะตกใจจากอุกกาบาตที่โผล่มาอย่างกระทันหัน (โดยเฉพาะหินสีเดียวที่มีเม่ยหยาง) แต่ก็ยังวางแผนรับมืออย่างเป็นระเบียบ...

“ดอกตูมแห่งความฝันบาน
บนท้องฟ้าสีฟ้าแสบตา
กลิ่นหอมละมุนลอยกระจายในอก
...” เสียงหวานใสก้องกังวานในอากาศ ทำให้ทุกคนใจหวั่นไหวอย่างสุดซึ้ง

“เอ่อ...” ลานหยางหยางจิ้มเม่ยหยางหยางที่กำลังร้องเพลง “เธอ…ร้องเพลงทำไมล่ะ?”

“ใช้เสียงหวานปลุกเธอสิ!”

“…” พูดไม่ออก…

“ปล่อยให้ฉันจัดเอง!” เฟ่ยหยางหยางมั่นใจเต็มที่ โบกค้อนแล้วทุบลงไปข้างล่าง แปลกที่หินไม่แตก แต่ค้อนกลับแตก… (ยอมรับว่าพูดเกินจริง~~ บินไป~)

“เฮ้~~~~~~~~~~ ทุกคนหลีกทางหน่อย!” ลานหยางหยางตะโกน แล้วขว้างคบเพลิงออกไป~~

“เด็กน้อย!” หัวหน้าหมู่บ้านตบไหล่ลานหยางหยาง “เรื่องนี้ต้องอาศัยวิทยาศาสตร์ ไม่ได้หรอก…”

“หลอมละลายแล้ว~~” เสียงกรีดร้องประหลาดขัดคำพูดหัวหน้าหมู่บ้าน “น้ำแข็งละลายแล้ว!!”

ซื่อหยางหยางนั่งคุกเข่าในมุม ปลูกเห็ดอย่างเงียบ ๆ พึมพำคนเดียวว่า “เป็นไปได้ยังไง? ฉันฉลาดระดับ 180 ปัญญา…เป็นไปได้ยังไง…”

“…” เหล่าแกะเงียบ พวกเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าหัวหน้าหมู่บ้านจริง ๆ ฉลาดระดับ 180 หรือเปล่า…

ผู้เขียนอยากบอกอะไร: เรื่องราวของซี่หยางซี่ ถึงแม้จะไม่ค่อยมีคนรู้จัก แต่ก็อยากลองเขียน! ช่วยสนับสนุนด้วยนะ!