[เมืองเล็กเจ็ดเจ็ด]บทที่ห้า นกกระจิบอยู่ข้างหลัง

"แต่อะไรล่ะ?"เซียวซุ่นถามอย่างเร่งด่วนหัวหน้าสถานีโบกมือให้เสี่ยวโม่ที่ต้มน้ําเสร็จ เตือนให้เขาเบาเสียงจากนั้นเขาช่วยต้วนอี้ล้างตัวด้วยน้ําก่อนจะตบปากตอบว่า "เอ็นและกระดูกสามารถหายได้ภายในร้อยวัน พี่ชายของคุณอาจไม่ได้บาดเจ็บกระดูก แต่เขากําลังเลือดไหลมาก ดูแลแผลของเขาให้ดีเป็นเวลาสิบวันหรือครึ่งเดือน"จากนั้นหัวหน้าสถานีลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องของเขา อย่างที่บรรพบุรุษกล่าวไว้ว่า 'นกตื่นเช้าได้หนอน' ในวันนี้ ลู่เหรินเจียตื่นเช้าตามปกติเพื่อเก็บผัก ที่พักของเขาอยู่ชานเมืองหลินอัน ข้างเมืองฉีฉี หมอกหนาเป็นพิเศษ—ไม่หนาจนมองไม่เห็นมือ แต่ก็ส่งผลต่อการมองเห็น ลู่เหรินเจียชอบตื่นเช้าเพราะผักสดที่สุดในตอนเช้า—เสียงกระทบกัน!ขณะเก็บผัก ลู่เหรินเจียได้ยินเสียงม้ากระทบพื้น ดูเหมือนจะมีม้ามากกว่าหนึ่งตัวขณะที่ลู่เหรินเจียตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ม้าสองตัวและเจ้านายก็โผล่ออกมาจากหมอกหนา "อ้า!"ชายรูปงามที่นําพวกเขาไปเห็นลู่เหรินเจียลงจากหลังม้า กําหมัดแล้วพูดว่า "กล้าหาญ รู้ไหมว่าจะไปทางไหนแถวนี้?" ลู่เหรินเจียถอดหมวกฟางเก่าออกแล้วชี้ไปที่เมืองฉีฉี"เดินไปสิบห้านาที จะถึงเมืองเล็ก ๆ"ชายรูปงามหยิบเศษเงินจากถุงแล้วพูดว่า "กล้าหาญ น้องสาวกับข้าเดินทางมาทั้งคืน ทั้งผู้ชายและม้าต่างเหนื่อยล้า ขอรบกวนและดื่มชาหน่อยได้ไหม?"ตอนนั้นเองลู่เหรินเจียถึงสังเกตว่าม้าข้างหลังเขาเป็นหญิงสาวหน้าตาบอบบางมีหางม้า ดูกล้าหาญมากเหรินเจียจัดจานใส่ตะกร้าแล้วเดินเข้าไปในลาน พลางพูดระหว่างเดินว่า "ครอบครัวคนธรรมดา อาหารง่าย ๆ"ชายคนนั้นได้ยินแล้วหัวเราะ "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร""ชายหญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหยุนสุ่ยเปียวและเสี่ยวหนานจากคฤหาสน์หงเย่!"

ขณะที่หยุนสุ่ยเพียนและเสี่ยวหนานผูกม้าและตามเหรินเจียเข้าไปในกระท่อมมุงจาก เสียงหัวเราะดังลั่นดังมาจากนอกลาน: "คุณชายแห่งคฤหาสน์หงเย่ หยุนสุ่ยเปียว!ออกมาเผชิญหน้ากับความตายเถอะ...ฮ่า!"ทันใดนั้น หยุนสุ่ยเปียนดึงดาบชิงเฟิงออกจากมือเธอและตะโกนอย่างดุเดือดในหมอกหนาทึบว่า "ใครกัน!"ขโมยคนนี้คือใคร!"เหรินเจียซ่อนตัวอยู่ในกระท่อมเพื่อไม่ให้ติดอยู่ในบ่อปลาแล้ว"ฮ่าฮ่า เด็กผมเหลือง—ก็ช่างมันเถอะ ให้เขารู้จักศัตรูก่อนตาย ไม่งั้นเขาจะไม่ตายอย่างสงบใจ ฮ่าๆๆ! "วู้ว เงาดํากระโดดออกมาจากหมอกหนาและมั่นคงอยู่ในลานปราสาท"หยุนสุ่ยเปียวขมวดคิ้ว "สํานักสุสานเลือด?!"ชานเหนียนหัวเราะเบา ๆ "ข้าคือผู้เฒ่าผู้เฝ้าสํานักสุสานเลือด ที่รู้จักในวงการว่า 'ดอกไม้ร่วงและปีที่เหี่ยวเฉา'—แค่นั้นแหละ...ข้า!""เมื่อชานเหนียนพูดคําสุดท้ายว่า 'ข้า' เขาพุ่งเข้าหาหยุนซุ่ยเปียวเหมือนฟ้าร้อง "จับฝ่ามือข้า!"ชานเหนียนตะโกนด้วยความโกรธ ฝ่ามือของเขาถือเงาสีแดงเลือดฟาดใส่หยุนสุ่ยเปียว หยุนสุ่ยเปียวฟันดาบกลับด้าน—ดัง!ขอบดาบชนกับคานเหนียน ทําให้เกิดการปะทะกัน ชานเหนียนยกมือขึ้นและยกฝ่ามือลง ฟันเต็มที่อีกครั้ง เหมือนนกอินทรีล่ากระต่าย เขาคว้าอกหยุนสุ่ยเปียวอย่างดุเดือด ถ้าโดนตี หัวใจเขาคงแตกสลายแน่! ใบหน้าของหยุนสุ่ยเปียวเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบชักดาบออก พยายามป้องกันอีกครั้งด้วยดาบชิงเฟิง แต่คานเหนียนเปลี่ยนท่าทาง ถอนฝ่ามือออก และเตะไปด้านข้าง ดาบของหยุนสุ่ยเปียวไม่สามารถเก็บคืนได้ทันเวลา พยายามใช้เทคนิคการเคลื่อนไหวหลบการเตะอันตราย ตุบ ตุบ ตุบ!หยุนสุ่ยเปียวถอยหลังสี่ก้าวก่อนจะทรงตัว พึ่บ!จากนั้นเขาก็ถ่มเลือดสดใสออกมาเป็นปาก เห็นพี่ชายไอเป็นเลือด เซียวหนานรีบช่วยพยุงเขาขึ้น หยุนสุ่ยเปียวไอสองครั้ง "ไอ...""เอ่อ รุ่นพี่ ฝีมือน่าประทับใจ คํานวณได้จริง!"พอถึงคําว่า 'คํานวณ' เขาก็เริ่มกัดฟันแล้ว! ชานเหนียนตบชายเสื้อคลุมสีดําด้วยมือ น้ําเสียงเปลี่ยนไป "คุณชาย คุณยังไม่มีประสบการณ์พอ""ระวังดาบ!"ในบางจังหวะ เซียวหนานชักดาบออกมาแล้ว เตรียมจะฟันคานเหนียน ชานเหนียนมองเขาด้วยความดูถูก แล้วขยับเท้า ก่อนที่เซียวหนานจะรู้ตัว เขาก็จับคอหยกของเธอ "ดัง!" ดาบในมือเซียวหนานหลุดออก "ไอ...เธอ...เธอ...ปล่อยฉัน!"เซียวหนานฟันชานเหนียนด้วยมือทั้งสองข้างและเท้า แต่เขาไม่สนใจเลย เขาหันไปมองหยุนสุ่ยเปียวและพูดอย่างชั่วร้ายว่า "คุณชาย ช่วยส่งของชิ้นนั้นให้ฉันได้ไหม?" "ถึงจะเป็นคําถาม แต่คันเนียนก็เริ่มบีบมือแน่นขึ้นแล้ว" เอ่อ...ไอ้ไอ...ไอ้สารเลว...ไอ้ไอ..." หน้าเซียวหนานแดงก่ํา รู้สึกแย่มากหยุนสุ่ยเปียวโกรธจัดพูดว่า "หยุด!""นายบอกให้หยุดเหรอ?"คานเนียนยกคางเซียวหนานขึ้นด้วยมือ"เด็กน่ารักจังเลยนะ ฮ่า ๆ ฉันทนฆ่าเธอไม่ไหวจริง ๆ"”