เอสเซ้นส์ [ภาพลวงตา]บทที่สิบเจ็ด (หลงทาง)

หยู่เพิ่งกลับถึงบ้าน ก็รีบวิ่งไปที่ห้องของตัวเองเพื่อเข้าเกม… ที่หน้าประตูมีเสียงไขกุญแจอีกครั้ง พ่อค่อยๆ ปิดประตูไปพร้อมกับเดินขึ้นบันได ขณะที่สายตาแน่วแน่มองไปที่ข้อความจากต่างประเทศบนโทรศัพท์… พ่อค่อยๆ เปิดประตูห้องของหยู่ มองลูกชายบนเตียง อยู่เงียบสักพัก หน้าผากจึงคลายตัวลงเล็กน้อย “เรื่องระหว่างพวกเจ้าแก้ไขกันเองนะ…” พูดจบก็ปิดประตูห้องอย่างเบาๆ… หลังจากดูภาพชายหาดฤดูร้อนสักครู่ หยู่ก็เข้าเกม ในหัวยังติดอยู่กับภาพสาวใส่บิกินี่บนชายหาด ระบบกลับไม่รอช้าที่จะรบกวนความฝันของเขา… “บันทึกเกม” “ขณะนี้คุณเป็นผู้เล่นในช่วงป้องกันมือใหม่ การตายครั้งนี้ไม่ถือว่าเป็นการตาย คุณจะไม่สูญเสียไอเทมใดๆ” “ความสมดุลการเคลื่อนไหวของคุณเสียการควบคุม ระบบกำลังจับคู่ใหม่…” “การดึงข้อมูลล้มเหลว…” ข้อสงสัยในหัวได้รับคำตอบแล้ว ถ้าหากหัวถูกยิงทุกวัน มันคงเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดมาก… หยุดคิดถึงเทคนิคการลงเกมของเซนส์เมื่อครั้งก่อนที่ให้ล้างไลน์ลง ระบบเดียวกันกับเสียงแจ้งเตือนนี้ หรือว่า… หยู่รู้ว่ามีวิธีลงเกมอย่างปลอดภัย คือการออกจากเกมที่โรงแรมในเกม แต่เซนส์กลับบอกวิธีอื่น… นึกถึงตรงนี้ หยู่รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย พร้อมทั้งเข้าใจว่าช่องโหว่ระบบเล็กๆ แบบนี้จะถูกแก้ไขเร็วๆ นี้ หยู่ยิ้มอย่างไม่สนใจ จากนั้นก็จ้องมองเมืองตรงหน้าอย่างเหม่อ… “เข้าเกมมาแล้วสองวัน นอกจากระเบิดมือที่เซนส์ให้มา ฉันไม่มีอาวุธอื่น และเลเวลก็ไม่เปลี่ยน ถ้าเป็นแบบนี้ วันที่เจ็ดฉันคงถูกถล่มจนตาย ฉันควรทำอะไรสักอย่าง…” หยู่ไม่เคยสนใจประกาศจากระบบ เช่น ที่ใดในเกมก็เห็นถนนและอาคารที่มีแสงขาวสว่าง ซึ่งตรงนี้คือพื้นที่ป้องกัน ห้ามผู้เล่น PK… หยู่ก้าวบนถนนสีขาว แม้จะดูต่างจากที่อื่น แต่เขาเข้าใจว่าที่นี่จะไม่มีความตาย เพราะเขาเห็นประกาศระบบชัดเจนบนท้องฟ้า… “ฉันต้องทำอะไรบ้าง…” หยู่คิดไปพลางเดิน ขณะนั้นฝนเริ่มตก ถนนเต็มไปด้วยผู้เล่นและ NPC ที่เร่งรีบ บางครั้งก็เห็นการปะทะระหว่างผู้เล่นหรือการเผชิญหน้ากับตำรวจ… หยุดรถแท็กซี่คันหนึ่ง “สถานีตำรวจ…” เมื่อเลี่ยงสถานีตำรวจหลายแห่ง หยู่ก็ถึงสถานีตำรวจที่เคยไปกับเซนส์ รู้สึกคุ้นเคยและสบายใจมากขึ้น.“สวัสดีครับ ผมมารับบัตรประจำตัวเกม…” ยูกล่าวกับเจ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์ 5 วินาทีต่อมา เจ้าหน้าที่ยื่นเอกสารมาโดยไม่ยกหัวขึ้น ยูมองดูอย่างง่ายๆ แล้วก็ใส่ลงในกระเป๋า ยูยังคงลืมไม่ได้ ขณะอยู่ในแท็กซี่มุ่งหน้าไปสนามบิน ยูมองไปที่เมืองเฉิงท่ามกลางสายฝน ทุกสถานที่สามารถทำให้หัวใจเต้นแรงได้ ในเวลานี้ ยูรู้สึกทุกข์ใจมาก เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไร เวลาผ่านไปนาน คนขับแท็กซี่ก็พูดขึ้นมาว่า “ไฮ~ สวัสดีครับ ผมเห็นว่าคุณอารมณ์ไม่ดี อยากไปผ่อนคลายบ้างไหม” รอยยิ้มของคนขับลดความรู้สึกยุติธรรมลงไปบ้าง ทำให้ยูรู้สึกว่าเขาต้องการพาเขาไปยังสถานที่บันเทิง ยูไม่ต้องคิดมากก็ปฏิเสธทันที “ตอนนี้ผมแค่อยากไปสนามบิน ที่อื่นไม่อยากไป” ยูตอบอย่างสงบ “อืมๆ แน่นอนครับ เป็นฟาร์มไก่ มีหลาย…” ยูไม่ได้ไปพิจารณาความหมายในคำพูดของคนขับ เพียงแค่พยักหน้า