แท็กซี่เลี้ยวไปเลี้ยวมาในซอยที่แออัด ขับไปจนถึงด้านข้างของบาร์จึงหยุด… อวี่รู้สึกว่าเจ้ารถหยุดลง คลานออกมาจากเบาะหลัง เช็ดฝ้าไอน้ำบนกระจก มองออกไปนอกหน้าต่าง “โห นี่คือห้องรับผู้โดยสารของสนามบินหรือเป็นอาคารผู้โดยสารเนี่ย” อวี่รู้สึกหัวร้อนเต็มท้องในสภาพอากาศอึมครึมแบบนี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคือง “ไ-ไม่… ฝนตกแรงขนาดนี้ เครื่องบินคงขึ้นไม่ได้ ดีกว่ามานั่งดื่มสักหน่อย” คนขับสังเกตว่าอารมณ์อวี่ไม่ดี จึงเริ่มพูดด้วยความระมัดระวังมากขึ้น “ฉ-ฉัน…” อวี่ปวดหัวเกาหัวอย่างทุกข์ใจ “ไปกันเถอะ นานแล้วไม่ได้ดื่ม” พูดจบก็เปิดประตูรถ เดินไปที่บาร์… “ได้เลย~” คนขับตอบเบา ๆ ล็อกประตูแล้วรีบเดินตามไป… พอเข้าประตู ก็กวาดน้ำฝนที่อยู่บนตัวก่อนเดินเข้าไปอย่างมั่นใจ นี่คือบาร์เก่าแก่ บรรยากาศทางวัฒนธรรมเข้มข้น แต่ก็ไม่มีเวลาสนใจอะไรนัก... กลางบาร์คือห้องเต้นรำ ในสายตาอวี่ ควรเป็นสถานที่ที่สุภาพบุรุษพาคนที่รักมารำคู่กัน แต่ตอนนี้กลับถูกผู้ชายผู้หญิงแฟชั่นนิสต้าครอบครอง คนหนึ่งเป็นผู้หญิงแต่งตัววับวามบิดเอวอย่างแรงเป็นครั้งคราวรูดเสื้อผ้าที่เหลือไม่กี่ชิ้นในตัวไปมา ปากก็ส่งเสียงยั่วยวน ทำให้มีกลุ่มผู้ชายสนใจมุงดูไม่หยุด แขกที่เข้ามาไม่หยุดทักทาย ในจังหวะเพลงสุดมันกลางเวทีดูร้อนระอุสุด ๆหยูมองไปรอบๆ แล้วหามุมสงบๆ นั่งลง สั่งไวน์แดงยี่ห้อไม่รู้จักมาดื่ม จากนั้นคนขับรถที่เพิ่งมาถึงก็เบิกตาเล็กน้อย กลืนน้ำลายเอื๊อก… “วันนี้มาถูกเวลาดีจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ รูปร่างนี่ ฮ่าฮ่า…” หัวเราะแล้วนั่งลงตรงข้ามหยู หยูไม่คิดว่าไวน์นี้จะแรงขนาดนี้ ดื่มไปแก้วเดียวก็รู้สึกร้อนในท้องอีกครั้ง มองไปยังนักเต้นหญิงอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ คนขับรถสั่งไวน์เพิ่มอีกสองแก้ว หยูดื่มหมดทั้งแก้วทันที ส่วนคนขับรถชิมทีละนิด ตาก็ไม่เคยละจากร่างของนักเต้นหญิง… หยูที่ไม่ถนัดดื่มเหล้า หลังดื่มเองสองแก้วก็รู้สึกมึนศีรษะ รู้สึกเหมือนกำลังลอยขึ้น… ลุกขึ้น วางแก้วไวน์บนโต๊ะ โยกเยกเดินไปทางเวที เห็นได้ชัดว่าหยูเมาแล้ว เดินโฉบไปอย่างไม่ตั้งใจ เขาไม่รู้ว่าความกล้าขนาดนี้มาจากไหน เมื่อเพิ่งวิ่งไปถึงกลางเวที ไม่รู้ใครทำให้สะดุด หยูล้มลงไป โดยสัญชาตญาณคว้าใครบางคนไว้… หยูที่ล้มลงพยายามมองผู้หญิงในอ้อมแขน แต่เขาไม่รู้ว่ามือของเขาอยู่บนหน้าอกของผู้หญิงสูงเด่น… “ฮ่าฮ่า คุณผู้หญิงที่รัก ผมขอเชิญคุณเต้นรำด้วยได้ไหม?” ไม่รอให้ผู้หญิงตอบ หยูรู้สึกว่ามีคนพาเขาออกไป ตลอดทางศีรษะกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะและเก้าอี้ ทำให้หยูมึนหัวมากขึ้น เหมือนเป็นโคลนอ่อนถูกโยนลงในตรอกเล็ก ฝนเย็นๆ หยดลงบนใบหน้าหยู รู้สึกเหมือนน้ำตา… หยูรู้สึกถึงหมัดและการเตะ สุดท้ายรู้สึกว่ามีรองเท้าหนังแข็งกระทบใบหน้าตัวเอง คล้ายจะพูดอะไรหลายอย่าง แต่ตอนนี้ไม่สำคัญ เพราะเขาสลบไปแล้ว… ฝนที่ตกกระหน่ำล้างรอยเท้าออกจากใบหน้าเขา และเขายังหัวเราะอย่างงุ่มง่าม เขาฝัน ฝันว่ากำลังเต้นรำกับผู้หญิง มีบางสิ่งรอบๆ เลือนลาง จนไม่เห็นใบหน้าเธอ ชุดเพลงที่สง่างามบรรเลง เต้นรำอย่างอ่อนช้อย ดูเหมือนมีแสงสีสวยสาดลงมาบนตัวเอง รู้สึกดีอย่างนั้น…