เมื่อหยวังตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในแท็กซี่ ขยับตัวดูเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกไม่สบายเล็กน้อย เพราะนี่ไม่ใช่โลกจริง ความสามารถในการรักษาบาดแผลจึงแข็งแรงกว่ามาก เมื่อเห็นตัวเองพันผ้าพันแผลอยู่เต็มตัว หยวังก็อดเซ็งไม่ได้ มองไปที่ที่นั่งคนขับลึก ๆ… หยวังเปิดประตูรถ ลมทะเลที่เย็นสดชื่นพัดมา ชุ่มชื้นเบา ๆ กับริมฝีปากที่แห้งกร้านของเขา หยวังเดินไปข้างหน้ารับแสงอาทิตย์ที่เพิ่งขึ้น จนไปถึงริมหน้าผา มองน้ำทะเลด้านล่างซัดเข้าหาหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟองคลื่นที่พุ่งกระเซ็นก็กลับคืนสู่ทะเล มองผิวน้ำที่สะท้อนแสงแดด หยวังจมอยู่ในความคิด… ด้านหลังราบเรียบ ดอกไม้และหญ้าต้นเล็ก ๆ ตามลมก็พากันยิ้มแกว่งไปมา เพียงแต่เอียงตัวดัดโค้งเล็กน้อย… เสียงประตูรถปิดทำให้หยวังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เก็บผมที่ถูกลมทะเลพัดปลิวหันไปมองคนที่อยู่ข้างรถซึ่งยิ้มอยู่เสมอ… “คุณชื่ออะไร” หยวังถามก่อน นี่อาจไม่สุภาพในการทักทาย แต่ฝ่ายนั้นชัดเจนว่าไม่ถือสา “สวัสดีครับ เพื่อน เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษ ผมไม่ได้ห้ามคุณ… ผมไม่คิดว่าคุณจะ…” “ผมรู้สึกว่านั่นดีแล้ว” หยวังยิ้มเล็กน้อย “ผมรู้สึกว่าคุณโตขึ้นมากในคืนเดียว” “ฮ่าฮ่า ถ้าคุณโดนคนอื่นตีกระหน่ำ คุณก็จะโตขึ้นมากเช่นกัน” “ฮ่าฮ่าฮ่า” ขณะที่พูด คนขับรถเดินเข้ามา ยื่นมืออย่างตรงไปตรงมา “ผมชื่อ จีนู แล้วคุณล่ะ?” หยวังจับมืออีกฝ่ายพูดว่า “เอมิโระ หยวัง เรียกผมว่า หยวัง ก็ได้” “วีนนี จีนู” จีนูเสริม “ฮ่าฮ่า ยินดีที่ได้พบคุณ” หยวังตบไหล่เขา “ผมก็เช่นกัน ฮ่าฮ่า…” จีนูมองผ้าพันแผลบนตัวหยวัง ล้อเล่นว่า “คุณนี่เหมือนมัมมี่จริง ๆ” “อ๊ะ นี่ถือว่าใช้หัวมั้ย?” “สำหรับคนโง่เหมือนหมูอย่างคุณ ก็เป็นแบบนี้ล่ะ” พูดไป จีนูเดินไปที่ทุ่งราบ… หยวังยิ้มแล้วตามไป ทั้งสองรู้สึกสนิทสนมพิเศษเหมือนไม่ได้พบกันมานาน… “คุณเหมือนเพื่อนคนหนึ่งของผมมาก” หยวังพูดกับจีนูข้าง ๆ “ใครล่ะ?”ไม่ว่าจะเป็นประธานาธิบดีหรือคนดัง พวกเขาก็พูดว่าฉันเหมือนประธานโอ” ยูกำลังจะพูดว่าเหมือนเทพ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของจีวู หัวเราะออกมา “ใช่ ใช่ นั่นแหละ” ยูมองอย่างละเอียดสองสามครั้ง “ไม่น่าเชื่อ ยังคล้ายอยู่ ฮ่าฮ่า” “มีอะไรขำ นัก เอาสมุดโน้ตมือใหม่ของเธอมา” จีวูพูดอย่างจริงจัง “เธอรู้หมดแล้ว จะปล้นหรือไง” แต่ก็ส่งสมุดโน้ตไป จีวูดึงปากกาหมึกออกมาจากสมุดโน้ต เขียนคำศัพท์หนึ่งคำอย่างชำนาญ หลังจากเขียนเสร็จ ก็ส่งคืนให้ยู ยูรับสมุดโน้ต และใช้ปากกาหมึกเขียนตัวอักษรไม่กี่ตัว แต่กลับค่อย ๆ หายไป “นี่เป็นสมุดบันทึกวิชาลับ การเขียนอย่างอื่นไม่มีประโยชน์” จีวูอธิบาย “อ๋อ มีประโยชน์อะไร” ยูไม่ได้คิดว่าสิ่งของที่ผู้เริ่มต้นให้มาจะมีประโยชน์มากขนาดนี้ “คำนี้หมายถึงผ้าพันแผล เธอลองอ่านดูสิ” “B-A-N-D-A-G-E” ยูอ่านจบก็รู้สึกว่ามีสิ่งของหนึ่งอยู่ในมือ “นี่คือวิชาลับผ้าพันแผล แต่ละชิ้นเพิ่มเลือด 30 หน่วย เวลาเกิดเหตุสำคัญจะช่วยชีวิตได้ เมื่อคืนเห็นเธอโดนโจมตีจนแย่ ฉันเลยสอนให้ฟรี” ระหว่างรอให้สิ่งของในมือปรากฏขึ้น ยูรีบทาพันร่างกาย เมื่อมุมซ้ายล่างของสายตายู แถบเลือดกลับเต็ม 100…พร้อมกับร่างกายของยูที่ฟื้นฟูสมบูรณ์… “ขอบคุณนะ จีวู” “เฮ้ ไม่ต้องเป็นทางการหรอก…”