[ภาพลวงตา]บทที่ยี่สิบ (โดยบังเอิญ)

“ยู๋ เรากลับเมืองกันเถอะ” จินู่ถาม
“ไม่เอา ฉันชอบที่นี่มาก ฉันอยากอยู่นานๆ”
“ตกลง ให้ฉันมือถือมือใหม่ของเธอหน่อย” ยู๋ก็เข้าใจทันทีว่าเป็นอะไร
“นี่คือ ID ของฉัน ถ้ามีอะไรโทรหาฉันนะ เช่น ถูกใครต่อยจนแทบตาย โทรหาฉันช่วยดีกว่าไปโรงพยาบาลเยอะ”
จินู่ลุกขึ้น เปิดฝากระโปรงหลังของแท็กซี่
“ดูสิ!”
จินู่พูดด้วยความภูมิใจ
ยู๋ที่กำลังจดจ่อกับโทรศัพท์กระโดดขึ้นทันที ปัดวัชพืชบนก้นตัวเอง และมองไปที่ท้ายรถแบบไม่ใส่ใจ
“xxx…พี่ชาย ฉันจำได้แล้ว แค่ยังหายใจอยู่ จะโทรหาพี่แน่นอน”
การมีเพื่อนแบบนี้ทำให้สบายใจสุดๆ เมื่อมองไปที่กล่องพยาบาลฉุกเฉินเต็มท้ายรถ ใจของยู๋เต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ดีเลย ต่อไปเวลามีสาวสวยก็อย่าลืมโทรหาฉันนะ”
จินู่นั่งที่เบาะคนขับ และเอาหัวออกมาจากหน้าต่าง
“เจ๋ง ฉันกลัวเธอไปดูเองโดยไม่พาฉันไป”
“แน่นอน แน่นอน คำพูดต้องใช่!” พูดจบก็เหยียบคันเร่งออกไป
“ลาก่อน”
ยู๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง มอง ID ของจินู่ 030092
“ทำไมรหัสด้านหน้าต้องมีศูนย์ด้วยนะ หรือว่าเป็น NPC? นี่ก็เกินไปแล้ว เขาต้องเป็นผู้เล่น ไม่ใช่ว่าฉันกินโทรศัพท์ผิด” ยู๋พึมพำกับตัวเอง
เดินตามแนวชายฝั่งเข้าไป ด้านซ้ายเป็นทุ่งด้านขวาเป็นทะเล “ถ้ามีบ้านสักหลังที่นี่ แล้วเป็นบ้านแสนอบอุ่น”
ยู๋คิดถึงชีวิตความสุขในอนาคต โดยไม่ได้มองที่นี่เป็นแค่เกม
“ช่างเถอะ ฉันหนีไปไม่ได้!”羽พยายามขว้างก้อนหินลงสู่ทะเล “ฉันทำไม่ได้ ทำไม่ได้ที่จะไม่สนใจสถานะตัวละครในเกมที่มุมล่างซ้ายของหน้าจอ…” พลังชีวิต 100(100) มานา 20(50) … “ฉันทำไม่ได้ที่จะไม่สนใจข้อมูลระบบด้านบนของหน้าจอ และการแชทของผู้เล่น” “ฉันทำไม่ได้…” “ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้ ฉันคงอยากอยู่ที่นี่…” “แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันทำไม่ได้ที่จะลืมคำพูดของพ่อ ลืมพระองค์…” ราวกับว่าการจากไปของจินูพาเอาความสุขทั้งหมดของ羽ไปด้วย กลับมาที่ช่วงเวลาที่ดูเหมือนจะหมดแรง เลียบชายทะเล 羽พูดกับตัวเอง ถอนความในใจระบายอารมณ์... เดินไปเรื่อยๆ จน羽รู้สึกเหนื่อย และกระท่อมไม้ไม่ไกลก็ค่อยๆ ปรากฏอยู่ในสายตา… “ไม่นะ การทำอสังหาริมทรัพย์ก็ไม่ควรทำที่นี่” 羽ที่อารมณ์ไม่ดีเริ่มส่งเสียงร่าเริงแบบไม่มีเหตุผล… ไกลๆ สองคนที่นั่งอยู่หน้ากระท่อมไม้ นั่งอย่างเงียบสงบ ดูเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง… “影 ดูนั่น มีคนมา” หนึ่งในนั้นถาม “เอ่อ…” “อยากชวนเขาเข้าทีมไหม?” “เดี๋ยวก่อนค่อยว่ากัน…” อีกคนตอบอย่างสงบ ตอนนี้羽รู้สึกหมดกำลังใจ ยากลำบากมากที่จะหาสถานที่ที่ตัวเองชอบ แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีคนอยู่ “เอ๊ะ? มีคน…” 羽เห็นคนสองคนที่ประตูอย่างเลือนลาง รีบวิ่งไปหา… พระอาทิตย์ค่อยๆ โผล่ขึ้นจากผืนน้ำ 羽ก็วิ่งมาถึงข้างกระท่อมไม้ แบบนี้ คนสองคนนั่งมองคนยืนอยู่ และคนยืนมองคนสองคนนั่ง ทั้งสองฝ่ายเงียบและไม่พูดอะไรมองตาไม่กระพริบ… ผ่านไปพักใหญ่ มีคนหนึ่งลุกขึ้น “สวัสดี เรียกฉันว่า 影 คุณต้องการความช่วยเหลืออะไรไหม?” “ไม่ มีพวกคุณต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า?” 羽ถามกลับ “เอ่อ…ก็ประมาณนั้นแหละ…”