เกมของยมทูต บทที่สิบสามของโลก

--ในขณะที่หลินฟงกำลังเสียใจอยู่นั้น ยวดาชิมะที่นอนอยู่บนพื้นก็ฟื้นขึ้นมา มองไปรอบ ๆ แล้วพูดกับหลินฟงว่า “ลุง? คุณคือใคร? ที่นี่คือที่ไหน?” หลินฟงได้ยินยวดาชิมะเรียกลุงแทบจะล้มทั้งยืน ตัวเองยังไม่ถึงยี่สิบแต่ถูกเลื่อนให้เป็นระดับลุง เจ้าพวกนี้ต้องโดนสั่งสอนแน่ ต้องอิจฉาผมหล่อ ผมไม่ทะเลาะกับเด็กน้อย คิดไปถึงตรงนั้นก็ยิ้มแล้วเตรียมตัวเดินออกไป พร้อมกับตะโกนว่า “คิซาระ เราไปเถอะ เราไม่คุยกับเด็กน้อย” ยวดาชิมะได้ยินหลินฟงบอกว่าเขาเป็นเด็กน้อยก็รีบไม่ยอมทันที ตะโกนใส่หลินฟงว่า “หยุดนะ คุณหมายถึงใครเป็นเด็กน้อย บอกให้ชัดไม่อย่างนั้นห้ามไป” หลินฟงไม่สนใจเขา บอกไปตามประสา “เราที่นี่ใครอายุน้อยที่สุดก็เป็นเด็กน้อย และยังมียินเฉิงด้วย” —————————————————————————————————————— ยวดาชิมะได้ยินหลินฟงพูดถึงเขาแทบระเบิด แต่อย่างนิ่งทันทีที่ได้ยินว่ายินเฉิงก็อยู่ที่นี่ พร้อมถามว่า “ยินเฉิงอยู่ที่ไหน” แต่ยวดาชิมะสังเกตว่าตัวเองถามคำถามโง่ ๆ เพราะมีเสียงตามหลังดังมา “ยวดาชิมะ ฉันอยู่ข้างหลังคุณเอง” หลินฟงยิ้มมองเขาในสายตายวดาชิมะเหมือนว่ากำลังล้อเลียน แต่คิดในใจว่านี่ลุงขี้เกียจคนนี้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ก็ไม่ถือสา ในขณะที่ยวดาชิมะกำลังคิดเรื่องนี้ ยินเฉิงถามหลินฟงว่า “คุณคือคนคนนั้นตอนนั้นใช่ไหม คุณเห็นผมได้แสดงว่าคุณมีพลังจิตไม่ธรรมดา และจากสถานการณ์ที่คุณช่วยผม แสดงว่าคุณมีฝีมือไม่ธรรมดา ตอนนั้นทำไมคุณไม่ช่วยคนอื่น ลากพลังของคุณนี่ก็ทำได้ง่ายมาก” หลินฟงได้ยินคำถามของยินเฉิงรู้สึกไม่พอใจมาก หลังจากมาที่โลกยมทูต พอมีใครมาซักถามหลินฟงก็มีน้อย (แม้ว่าคนที่เขารู้จักก็น้อยเช่นกัน) เลยตะโกนใส่ยินเฉิงว่า “ฉันจะช่วยก็ช่วย ไม่อยากช่วยก็ไม่ช่วย เรื่องสงสัยอะไรก็ไม่เกี่ยวด้วย ยิ่งพลังก็ของฉัน จะใช้หรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับคุณ” ยินเฉิงได้ยินหลินฟงโกรธมาก พูดกับหลินฟงว่า “ถ้างั้นทำไมคุณถึงช่วยฉัน แถมฉันก็ไม่มีพลังยมทูตแล้ว หรือคุณอยากได้อะไรจากฉัน” หลินฟงได้ยินคำพูดยินเฉิงแล้วขำ ขำอย่างเยาะหยันต่อยินเฉิงว่า “คุณประเมินตัวเองสูงเกินไป ไม่พูดถึงตอนคุณมีพลังยมทูตก็สู้ฉันไม่ได้ อยู่ในสภาพที่ครึ่งเช่นนี้จะมีอะไรที่น่าสนใจให้ฉันเอามาได้ล่ะ?”“เจ้าของ อย่าโกรธนะ” เสียงหวานของคีซาลาราดังอยู่ข้างหูของหลินเฟิง ทำให้ความโกรธของหลินเฟิงลดลงไปครึ่งหนึ่ง เมื่อยินยงเสียงของหลินเฟิง หยินเฉิงก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองยังไม่มีวัตถุประสงค์อะไรกับใคร จึงถามหลินเฟิงว่า “คุณอยากทำอะไร?” “พลังที่คุณเสียไป ฉันสามารถช่วยคุณฟื้นฟูได้ สรุปแล้วคุณคือตัวแทนเทพมรณะ และตอนนั้นฉันก็อยู่ข้างๆ ถ้าพวกจิตแยกตัวนั้นมารบกวนฉัน จะลำบากมาก ฉันไม่อยากถูกตามไล่ไปทุกที่ ตอนนี้แค่รอให้จิตใจของคุณฟื้นตัวก็พอ แล้วก็ ฉันชื่อหลินเฟิง และยะชิมะ ถ้ากล้าเรียกฉันว่าน้า ระวังถูกสอนนะ ห้องนี้ไม่มีคนปกติเลย ไปกันเถอะ คีซาลารา คราวนี้เราจะไปสวนสนุก” คีซาลาราตื่นเต้นเต็มหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของหลินเฟิง คิดในใจว่าสถานที่ที่เจ้าของเพิ่งพาไปเมื่อกี้เรียกว่าสวนสาธารณะสนุกมาก ครั้งนี้เจ้าของบอกว่าจะไปสวนสนุกต้องสนุกกว่าสวนสาธารณะแน่นอน คิดไปคิดมาก็เลยเดินออกไปพร้อมกับหลินเฟิง ส่วนยะชิมะและหยินเฉิงก็ถูกคีซาลาราเพิกเฉยแล้ว ยะชิมะและหยินเฉิงหันมามองหน้ากัน ไม่รู้ว่าทำไมหลินเฟิงที่โกรธเมื่อตะกี้ถึงเดินออกไปแบบนั้น หลินเฟิงคิดในใจว่า แม้ว่าฉันจะไม่มีบัญชากับเธอ ฉันแค่ต้องการสัมผัสความรู้สึกการสอนบอสเฉยๆ และก็ไม่คิดเลยว่าหยินเฉิงตอนนี้จะบริสุทธิ์ขนาดนี้