“เชื่อเถอะว่าการพบกันระหว่างเราครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”
“หยาน, ให้เขาอาวุธสักชิ้น เตรียมพร้อมสำหรับด่านย่อย” ยิ่งพูดด้วยความจริงจัง
“สวัสดี ฉันชื่อหยาน ยินดีที่ได้ร่วมทางกับคุณ” พูดจบก็ส่ง M4A1 สีเงินที่อยู่ข้างหลังให้หยว
“ฮะ ฮะ สวัสดี เรียกฉันว่ายวก็พอ แล้ว...นี่ใช้อย่างไร?” ยวถามคำถามแบบมือใหม่
หยานก็ใจดีอธิบายประสิทธิภาพของอาวุธ วิธีใช้งาน ข้อควรระวังต่าง ๆ
เมื่อยวเข้าใจพอสมควร ยิ่งก็เริ่มจัดการเรื่องด่านย่อย
“นี่คือคำสั่งด่านย่อยครั้งแรกตั้งแต่เปิดเซิร์ฟเวอร์แฟนท่อม อาจมีปัญหาหลายอย่าง ความเสี่ยงสูงย่อมให้ผลตอบแทนสูง ทุกคนต้องปฏิบัติตามคำสั่ง จากจำนวนคนในด่านย่อยครั้งนี้ ดูเหมือนความยากจะไม่มาก สู้ ๆ นะ” พูดจบก็หยิบการ์ดสามเหลี่ยมออกมา ถือที่มุมหนึ่ง
“นี่คือการยืนยันด่านย่อย ทุกคนบีบมุมของตัวเองเอาไว้”
เมื่อทั้งสามคนบีบการ์ดสามเหลี่ยมพร้อมกัน การ์ดเริ่มมีแสงวาบ แล้วสลายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ตามฉันมา” ยิ่งหันหลังเดินไปทางประตู
ยวเห็นยิ่งหยิบกุญแจโบราณ ใส่ลงไปในรูล็อคที่ด้ามประตู
มีเสียงฟันเฟืองกระทบเบา ๆ ประตูไม้ค่อย ๆ เปิด
เมื่อมองผ่านประตูเข้าไป ภายในเป็นอีกโลกหนึ่ง แทบไม่น่าเชื่อว่ามีเพียงประตูเดียวที่คั่นกลางสามคนค่อยๆ เดินเข้ามาพร้อมกับความประหลาดใจ เมื่อประตูไม้ปิดลง เสียงของระบบก็ได้ดังขึ้นในหูของพวกเขา นี่เป็นเสียงแก่ชราลึกของชายชรา…
“ข้าเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์หอคอยเสรีภาพ มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เรารับผิดชอบภารกิจในการปกป้องที่นี่ มากว่าสามร้อยปีไม่เคยมีปัญหาอะไร จนกระทั่ง…” เสียงเริ่มกลายเป็นเสียงรบกวน ฟังไม่ชัด…
“เกราะกำแพงของเราได้ถูกทำลาย แมลงหลายชนิดพุ่งออกมาจากใต้ดิน เราไม่อาจลืมคำทำนายโบราณ และวันนี้…”
“ทำลายหรืออยู่รอด ต่อสู้เพื่อเสรีภาพ…”
เสียงระบบอีกแบบเข้ามาตอบ
“ภารกิจดันเจี้ยน ฝ่าเจ็ดชั้นของหอคอยเสรีภาพ รับมรดกผู้พิทักษ์หอคอย จนกว่าฟ้าแจ่ม…”
“คำแนะนำภารกิจ กรุณาสังเกตตัวเลขบนข้อมือ นั่นจะแสดงเวลาการรุกรานครั้งต่อไป ขอให้โชคดีนะ”
สามคนยังไม่เข้าใจความหมายของฟ้าแจ่ม ยืนอยู่บนทุ่งหญ้าและมองออกไป เห็นหอคอยเสรีภาพไม่ไกล หอสูงประมาณสามสิบเมตร สร้างด้วยอิฐลายเวทสีขาวทั้งหลัง ผนังเรียบ รูสามเหลี่ยมกระจายอย่างสม่ำเสมอตลอดตัวหอ เหมือนหอกหินแทงตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า… รอบหอเป็นทุ่งหญ้าเล็กๆ ส่วนไกลออกไปเป็นป่าไม่มีที่สิ้นสุด…
แสงแดดอ่อนสาดส่องไปทั่วพื้นดิน หอสีขาวสะท้อนแสงดั่งทองล่องลอย ลมอ่อนๆ พัดผ่านใบหน้าของทุกคน พวกเขากลืนอากาศเข้าเต็มปอด ลิ้มรสกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ เสียงนกหลากชนิดดังมาจากป่าห่างๆ…
สามคนนั่งล้อมวงบนพื้นหญ้าแล้วรำลึกถึงคำพูดของระบบอย่างตั้งใจ…
เงามองนาฬิกาข้อมือ
“อีกสิบนาทีจะถึงการรุกรานครั้งแรก ใช้เจ็ดนาทีในการอภิปรายวิเคราะห์ สามนาทีทำความคุ้นเคยกับสภาพภายในหอ ใครมีความคิดหรือคำแนะนำก็พูดออกมา”
“เอาล่ะ ถ้าพวกเธอไม่พูด ฉันจะพูดก่อน”
เงาเป็นผู้เริ่มพูด
“ช่วงเริ่มต้นน่าจะง่าย แสงและขนนกแต่ละคนป้องกันฝั่งของตน ตัวหอเป็นสี่ด้าน ซึ่งหมายความว่ามีด้านหนึ่งที่ต้องช่วยกันรับมือ ทุกคนต้องทำงานร่วมกัน”
แสงและขนนกพยักหน้า ในสายตาของขนนก เห็นถึงบุคลิกเฉพาะตัวและความสามารถในการควบคุมที่ทรงพลังของเงา ส่วนแสงก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน…
